ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1525

ดังนั้นจึงได้ส่งกำลังทหารมายังที่แห่งนี้ก่อนล่วงหน้า เพื่อป้องกันภัยแต่เนิ่น ๆ

“เชียนฉู่ เจ้าสัญญากับข้าได้หรือไม่ว่า แม้สองแคว้นจะทำศึกกันจริง เจ้าก็ต้องรักษาชีวิตตนเองไว้ก่อน”

“อย่าได้เข้าไปพัวพันเด็ดขาด”

คฤหาสน์จี้เยวี่ยตั้งอยู่ในตำแหน่งที่พิเศษ หากเข้าไปเกี่ยวข้องย่อมตกอยู่ในอันตรายยิ่ง

ซ่งเชียนฉู่เกรงว่านางจะกังวล จึงพยักหน้า

“เอาเถิด นาน ๆ ทีท่านจะได้มาหา ข้าจะมิพูดถึงเรื่องน่าเศร้าเหล่านั้นแล้ว”

“ข้าไปทำขนมให้ท่านกินดีกว่า!”

ซ่งเชียนฉู่รีบลุกขึ้นวิ่งไปที่ห้องครัว

ฉู่จิ้งค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วถามว่า “สนใจเล่นหมากสักสองกระดานหรือไม่?”

“ได้เลย”

เมื่อมาถึงศาลาในสวน สายลมพัดโชยนำพาความเย็นสบายมาเล็กน้อย

ทั้งสองค่อย ๆ เล่นหมากด้วยกัน

ลั่วชิงยวนอดมิได้ที่จะถามว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าร่างของฟู่เฉินหวนถูกฝังไว้ที่ใด?”

คำถามนี้นางกล้าถามเพียงฉู่จิ้งเท่านั้น

เมื่อเอ่ยชื่อนี้ ในใจนางก็เจ็บปวดราวกับถูกเข็มทิ่มแทง

ฉู่จิ้งชะงักไปครู่หนึ่ง

ส่วนคนใบ้ที่ยืนอยู่ด้านหลังลั่วชิงยวนก็นิ่งไปทันที

ฉู่จิ้งอึ้งไปสักพัก แล้ววางหมากก่อนตอบว่า “อยู่ที่เมืองหลวง”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า “สมควรแล้วที่ถูกนำกลับไปฝังที่เมืองหลวง”

“คงถูกฝังในสุสานหลวงแล้วกระมัง”

“ดูท่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสไปจุดธูปให้เขาแล้ว”

นางกลับไปเมืองหลวงมิได้แล้ว ยิ่งวังหลวงยิ่งมิอาจเข้าไปได้

ฉู่จิ้งฟังแล้วก็รู้สึกขมขื่นในใจ คำพูดหลายคำจุกอยู่ในลำคอ พยายามอย่างหนักแต่ก็จำต้องกลืนลงไป

“เฉินชีใจเหี้ยมอำมหิต เจ้าอยู่ข้างกายเขา เจ้าปลอดภัยดีหรือ?”

ทันใดนั้นเอง ซ่งเชียนฉู่ก็สังเกตเห็นเฉินเซี่ยวหานที่ยังคงกวาดพื้นอยู่มิไกล

หลังจากลังเลอยู่นาน แต่สุดท้ายก็ใจอ่อนส่งอาหารไปให้

เฉินเซี่ยวหานพลันยิ้มแย้มเบิกบาน แล้วรับอาหารมา “ขอบคุณ”

ซ่งเชียนฉู่ขมวดคิ้ว “มิต้องขอบคุณ งานพวกนี้ให้บ่าวไพร่ทำก็ได้ ท่านมิจำเป็นต้อง…”

พูดยังมิทันจบ เฉินเซี่ยวหานก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า “ข้าเต็มใจ”

ซ่งเชียนฉู่จึงมิอาจเอ่ยคำใดได้อีก

มิไกลนัก ลั่วชิงยวนและฉู่จิ้งต่างมองเหตุการณ์นั้น เมื่อลั่วชิงยวนหันหน้าไปก็สังเกตเห็นความเย็นชาในดวงตาของฉู่จิ้ง

“มิเอาน่า นี่เจ้ายังหึงหวงอีกหรือ”

ฉู่จิ้งกินขนมคำหนึ่ง แล้วกล่าวเสียงเย็น “ตราบใดที่เขายังอยู่ที่นี่ ข้าก็มิพอใจเขาอยู่ดี”

เมื่อกล่าวจบก็กินขนมในจานจนหมดเกลี้ยง

ลั่วชิงยวนมองจานที่ว่างเปล่า จำต้องวางมือที่ยื่นออกไปหมายจะหยิบอย่างจนใจ