ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1970

หลิงอวี๋ตะลึงกับคำพูดของเถาจื่อไปครู่หนึ่ง ตอนนี้นางจึงได้รู้ว่าเรื่องที่เถาจื่อขอให้ตนทำนั้นสำคัญมากเพียงใด

นางสามารถวางยาพิษสังหารเซียวหลินเทียนได้ แต่ในขณะเดียวกัน ตัวตนของเซียวหลินเทียนก็มิอาจปกปิดได้เช่นกัน

เช่นนั้นเถาจื่อและคนที่อยู่ในคฤหาสน์อู่ทุกคนก็จะหนีมิทัน และจะต้องถูกมหาปราชญ์สังหารจนหมดสิ้นอย่างแน่นอน!

เซียวหลินเทียนสังหารลูกชายของตน แต่ชีวิตของคนจำนวนมากมายเหล่านั้นล้วนเป็นผู้บริสุทธิ์ หากนางวางยาพิษสังหารเซียวหลินเทียน ก็จะเป็นการสังหารคนเหล่านั้นทางอ้อม

ไม่มีเวลาให้หลิงอวี๋ได้คิดแล้ว เซียวหลินเทียนพี่ใหญ่ของเถาจื่อมุดตัวออกมาจากพุ่มไม้แล้ว

เซียวหลินเทียนพบว่าตนตกหลุมพรางแผนการร้ายของจ้าวหรุ่ยหรุ่ย

และเช่นเดียวกับที่เถาจื่อพูดไปเมื่อครู่ เขาสามารถอาศัยวรยุทธ์ของตนหนีไปจากภูเขาหมางหลิ่งเพียงลำพังได้

แต่เผยอวี้ ฉินซานและผู้คุ้มกันของคฤหาสน์อู่ที่พามาด้วย ก็จะถูกเปิดเผยตัวตนเพราะเหตุนี้ และจะต้องถูกมหาปราชญ์ล้อมโจมตีเป็นแน่

เซียวหลินเทียนจะปล่อยให้เผยอวี้และคนอื่น ๆ ต้องลำบากเพราะตนเพียงผู้เดียวได้อย่างไร ดังนั้นในความเร่งรีบเขาจึงนึกถึงสิงอวี๋ขึ้นมา

สิงอวี๋มีความสามารถในการควบคุมเครื่องยาสมุนไพรที่แข็งแกร่งมาก นางจะต้องมีวิธีที่จะขจัดกลิ่นเครื่องเทศที่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยโรยใส่ตนอย่างแน่นอน

เผยอวี้และฉินซานต่างก็แยกกันออกไปตามหาสิงอวี๋ เพียงแต่เถาจื่อพาสิงอวี๋กลับมาก่อน

“คุณหนูสิง น้องหญิงข้าคงบอกเจ้าไปแล้ว ขอให้เจ้าช่วยข้าที นับว่าข้าเซียวหลินเทียนเป็นหนี้บุญคุณเจ้า ในภายภาคหน้าต่อให้ต้องขึ้นเขาลงห้วย ข้าก็จะตอบแทนเจ้าอย่างแน่นอน!”

เมื่อเซียวหลินเทียนเห็นสิงอวี๋ เขาก็เอ่ยออกมาตามตรง

หลิงอวี๋มองเซียวหลินเทียนด้วยสายตาที่ซับซ้อน ฆาตกรที่สังหารลูกของตนยืนอยู่ตรงหน้าตนแล้ว

ขอเพียงนางนำพิษออกมาสาดใส่ตัวเขา ก็จะสามารถแก้แค้นให้กับลูกได้แล้ว

แต่ว่า หากทำเช่นนั้นก็หมายถึงว่าเถาจื่อและคนอื่น ๆ จะต้องตายตามเซียวหลินเทียนไปด้วย

นั่นมันคือชีวิตเกือบร้อยชีวิต!

นางต้องทำเช่นนั้นหรือไม่?

“ศิษย์พี่หญิง เจ้ารีบคิดวิธีเร็วเข้า อีกมินานจ้าวหรุ่ยหรุ่ยก็จะรีบนำคนตามพวกเรามาแล้ว!”

เถาจื่อเอ่ยเร่งอย่างเป็นกังวล

หลิงอวี๋กำหมัดแน่น

ช่างเถิด วันนี้ปล่อยเซียวหลินเทียนไปก่อนแล้วกัน!

ขอเพียงรู้ว่าเขาคือเซียวหลินเทียน ในภายหน้านางก็ยังมีโอกาสแก้แค้นอยู่อีก

จากนั้นหลิงอวี๋ก็อธิบาย “ทางนั้นมีหน้าผาอยู่ ท่านวิ่งไปตรงนั้นแล้วค่อยใช้ยา มิเช่นนั้น หากจ้าวหรุ่ยหรุ่ยตามมาทัน แล้วพบว่าสูญเสียกลิ่นการติดตามตรงนี้ นางจะต้องค้นหาหนักขึ้นแน่!”

“ขอบคุณ!”

เซียวหลินเทียนรับผงยามาแล้วรีบวิ่งไปในทิศทางที่หลิงอวี๋ชี้โดยมิรีรอ

“พวกเราก็ไปด้วยเถิด!”

เถาจื่อได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จึงดึงหลิงอวี๋วิ่งไปอีกทางหนึ่ง

“อยู่ทางนั้น…”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยนำหน้า และนำผู้ที่ไล่ตามมาให้วิ่งมาทางนี้

หลิงอวี๋กับเถาจื่อซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ แล้วหลิงอวี๋ก็เห็นจ้าวหรุ่ยหรุ่ยที่ใบหน้ามีรอบมีดกรีดเดินอยู่ตรงหน้าพวกนาง บาดแผลของนางกระจายไปทั่ว ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

แม้ว่าหลิงอวี๋เองจะถูกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยกรีดหน้ามาเช่นกัน แต่เมื่อเห็นบาดแผลมากมายเช่นนั้น หลิงอวี๋ก็ยังรู้สึกตกใจอยู่ดี

เซียวหลินเทียนกับจ้าวหรุ่ยหรุ่ยมีความแค้นอะไรกัน?

เหตุใดจึงต้องกรีดหน้าของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยด้วย?