ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1969

เมื่อหลิงอวี๋ได้ยินคำพูดของเถาจื่อ ก็ราวกับถูกฟ้าผ่าในทันที

คนที่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยนำคนเหล่านั้นไปจับตัวคือเซียวหลินเทียน!

แต่เถาจื่อกลับบอกว่าจ้าวหรุ่ยหรุ่ยวางแผนทำร้ายพี่ใหญ่ของนาง!

หากเป็นเช่นนี้ พี่ใหญ่ของเถาจื่อก็คือเซียวหลินเทียนหรือ?

เซียวหลินเทียนคือศัตรูของตน!

แต่เถาจื่อจะให้ตนไปช่วยพี่ใหญ่ของนาง?

“พี่ใหญ่ของเจ้า… คือเซียวหลินเทียนหรือ? คนที่มหาปราชญ์เสนอรางวัลค่าหัวอย่างหนักนั่นหรือ?”

หลิงอวี๋ตื่นเต้นจนตัวสั่น นี่นับว่าเป็นการย่ำจนรองเท้าเหล็กสึกมิพบพาน แต่ยามได้มากลับมิเสียเวลาเลยใช่หรือไม่?

นางทุ่มเททุกอย่างในการตามหาเซียวหลินเทียน เพราะอยากจะแก้แค้นให้กับลูกชายของตน แต่เซียวหลินเทียนกลับเดินมาหาตนเสียเอง?

“ศิษย์พี่หญิง เจ้าคงมิได้ต้องการเงินรางวัลสิบล้านเช่นกันหรอกใช่หรือไม่?”

เมื่อเถาจื่อเห็นความตื่นเต้นของหลิงอวี๋ สายตาของนางก็เปลี่ยนไปเป็นเย็นชา แล้วจ้องมองหลิงอวี๋

“ศิษย์พี่หญิง ข้าเคารพเจ้า ยอมมาขอให้เจ้าช่วยเหลือ เพราะข้าคิดว่าเจ้ามิได้เห็นแก่อำนาจและผลประโยชน์ดังเช่นคนพวกนั้น!”

“ใช่แล้ว พี่ใหญ่ของข้าคือเซียวหลินเทียน และเขาก็เป็นจักรพรรดิของฉินตะวันตกด้วย! แต่เขามิใช่คนจิตใจโหดเหี้ยมอย่างที่พวกเจ้าพูดกัน!”

“ที่พวกเรามาที่เมืองหลวงแดนเทพก็มิได้มีเจตนาร้ายต่อพวกเจ้า พวกเราแค่มาตามหาคนเท่านั้นเอง!”

“ศิษย์พี่หญิง ข้าเองก็มิได้ขอให้เจ้าช่วยเหลือเปล่า ๆ หากเจ้าคิดว่าเงินห้าแสนยังมิพอ ข้าก็สามารถเพิ่มให้อีกได้ แต่หากเจ้าคิดว่าจะให้เบาะแส และช่วยคนพวกนั้นจับตัวพี่ใหญ่ของข้า ข้าไม่มีวันยอมแน่!”

เถาจื่อพูดแล้วก็หยิบกริชออกมา จากนั้นก็จ่อไปที่เอวของหลิงอวี๋อย่างใจร้าย

“ศิษย์พี่หญิง ข้าชอบนิสัยของเจ้ามาก เจ้าอย่าได้บีบให้ข้าต้องลงมือกับเจ้าเลย!”

หลิงอวี๋รู้สึกรังเกียจเถาจื่ออย่างถึงที่สุดขึ้นมาทันที นางรู้สึกว่าจ้าวหรุ่ยหรุ่ยพูดถูก เซียวหลินเทียนและคนที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของเขาล้วนเป็นคนจิตใจโหดเหี้ยม ทำได้ทุกอย่างโดยมิเลือกวิธีการเพื่อให้บรรลุเป้าหมายที่ต้องการ

“หากข้าช่วยเจ้า เจ้าจะปล่อยข้าไปหรือ?”

“พบชุดคลุมของเซียวหลินเทียนแล้ว… เซียวหลินเทียนช่างเจ้าเล่ห์เสียจริง เขารู้ว่าเจ้าโรยเครื่องเทศลงบนตัวเขา จึงนำชุดคลุมมาซ่อนไว้ที่ต้นไม้กระนั้นรึ?”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยเอ่ยขึ้นมาด้วยเสียงโกรธเกรี้ยว “กลยุทธ์จักจั่นลอกคราบ… เขาคิดว่าทำเช่นนี้แล้วข้าจะไม่มีวิธีตามหาเขาพบหรือไร?”

“ข้าจะบอกกับพวกเจ้าว่า เครื่องเทศของข้านั้นแรงมาก แม้ว่าเขาจะถอดอาภรณ์ออกจนหมด แต่กลิ่นเครื่องเทศก็ยังติดบนผิวเขาอยู่ดี นอกเสียจากว่าจะมียาพิเศษมาชะล้างไป มิเช่นนั้นต้องผ่านไปเจ็ดวันกว่ากลิ่นนี้จะจางหายไป!”

เถาจื่อเองก็ได้ยินคำพูดของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเช่นกัน แล้วนางก็เกิดความรู้สึกกังวลขึ้นมาทันที จึงหันกลับมาคว้าหลิงอวี๋ไว้

“ศิษย์พี่หญิง เจ้ามีวิธีช่วยพี่ใหญ่ของข้าขจัดกลิ่นนี้ได้อย่างแน่นอน ใช่หรือไม่?”

“พี่ใหญ่ของข้ายังมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำในเมืองหลวงแดนเทพ มิฉะนั้นด้วยความสามารถของเขาแล้ว เขาสามารถหนีออกไปเองได้อย่างแน่นอน!”

“แต่ถึงแม้ว่าเขาจะสามารถหนีไปได้ เขาก็ไม่มีทางทิ้งพวกเราและคนเกือบร้อยของคฤหาสน์อู่ แล้วหนีไปคนเดียวเป็นแน่!”

“ดังนั้นพี่ใหญ่ของข้าจึงมิสามารถเปิดเผยตัวตนได้ เรื่องนี้มิเพียงแต่เกี่ยวข้องกับตัวเขาเท่านั้น แต่ยังเกี่ยวข้องกับชีวิตของพวกเราอีกจำนวนมากด้วย...”

“ศิษย์พี่หญิง เจ้าก็รู้เรื่องความแค้นระหว่างมหาปราชญ์กับพี่ใหญ่ของข้า มหาปราชญ์ไม่มีทางเมตตาพวกเราที่เป็นลูกน้องอย่างแน่นอน!”