ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1962

“หลีกไป! อย่าบีบให้ข้าต้องลงมือ!”

ใบหน้าของเย่หรงมืดมนลง จากนั้นเขาก็ขยับนิ้วแล้วกระบี่ก็โผล่ออกมาจากฝักครึ่งหนึ่ง

เผยอวี้กับฉินซานเห็นท่ามิดี จึงล้อมเข้ามาด้วยกัน

เซียวหลินเทียนไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้โดยไม่มีเหตุผลแน่ หรือว่าเขาจะพบสิ่งผิดปกติอะไร?

“อู่เถา บอกให้พี่ชายของเจ้าหลีกทางไปเสีย อย่าบังคับให้ข้าลงมือ!”

หลิงอวี๋ก็เอ่ยออกมาอย่างเย็นชา “พวกเจ้าก็เคยเห็นวิชาพิษของข้าไปแล้ว หากมิอยากตายอยู่ในป่าลึกแห่งนี้ ก็อย่ามายั่วยุข้า!”

“พี่ใหญ่…”

เถาจื่อมิรู้จะทำอย่างไรกับสถานการณ์ที่เผชิญอยู่เช่นนี้ นางจึงมองไปทางเซียวหลินเทียนอย่างสงสัย

“อาอวี๋!”

เซียวหลินเทียนกำลังคิดจะเรียกชื่อของหลิงอวี๋ และเปิดเผยตัวตนของตนออกมา

แต่ทันใดนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าวุ่นวายดังมา ทั้งยังมีคนส่งเสียงร้องออกมาอีก “รีบหนีเร็วเข้า เสือโกรธแล้ว...”

“โฮก… โฮก…”

และแทบจะในเวลาเดียวกันนั้น ก็ได้ยินเสียงคำรามของเสือดังมาหลายครั้ง ตามมาด้วยเสียงวุ่นวายที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

“เสือมาแล้ว!”

“โฮก...”

พวกคนที่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่นั้น ได้ยินเสียงฝีเท้าจำนวนมากวิ่งเข้ามาทางนี้ พร้อมทั้งเสียงกรีดร้อง

“ช่วยด้วย…”

สตรีหลายคนวิ่งออกมาจากพุ่มไม้ และผู้ที่วิ่งอยู่ข้างหน้าสุดก็คือจ้าวหรุ่ยหรุ่ยและหานอวี้

คนเหล่านั้นสีหน้าแตกตื่น เมื่อเห็นว่าทางนี้มีคนก็วิ่งเข้ามาหาอย่างมิคิดชีวิต

“พี่ใหญ่ ช่วยด้วย...”

เมื่อหานอวี้เห็นพวกเซียวหลินเทียนจึงตะโกนพลางวิ่งเข้ามาหา

เพียงแต่ยังมิทันที่หานอวี้และคนอื่น ๆ จะวิ่งมาถึงเซียวหลินเทียน เสือตัวขนาดใหญ่ก็กระโจนออกมาจากพุ่มไม้ และพุ่งเข้าใส่สตรีที่วิ่งอยู่ด้านหลังสุดทันที

“กรี๊ด...”

สตรีผู้นั้นกรีดร้องออกมา จากนั้นน่องของนางก็ถูกเสือกลืนเข้าไปในปาก

หญิงสาวผู้หนึ่งวิ่งตามพวกหลิงอวี๋มา และเมื่อได้ยินคำพูดของหลิงอวี๋ นางก็วิ่งไปตะโกนไป “สิ่งที่น่ากลัวก็คือ ตรงข้าง ๆ นั้นมีเสือดาวอยู่อีกสองสามตัว ศิษย์พี่ผู้นั้นจึงถูกพวกเสือดาวฉีกทึ้งเป็นชิ้น ๆ เสียตรงนั้นไปแล้ว!”

“หา เสือดาวพวกนั้นก็มาด้วยหรือ!”

หญิงสาวหันกลับไปโดยมิได้ตั้งใจ พลันเห็นเสือดาวสองสามตัวกำลังไล่ล่าเหยื่ออยู่อย่างบ้าคลั่ง

หลิงอวี๋หันกลับไปมองแล้วก็เห็นเสือสองตัวกำลังไล่ตามพวกเขามาอย่างบ้าคลั่ง

“เย่หรง พวกเราแยกกันหนี หากอยู่รวมกันมากเกินไปก็จะกลายเป็นเป้าหมายที่ใหญ่เกินไป!”

หลิงอวี๋ตะโกนออกมา จากนั้นก็เลี้ยวไปที่พุ่มไม้อีกฝั่งพร้อมกับผู้รอบรู้

เย่หรงจึงทำได้เพียงวิ่งไปอีกฝั่งพร้อมกับหญิงสาวผู้นั้น

“น้องหญิง ปีนต้นไม้!”

ขณะที่ผู้รอบรู้กำลังวิ่งอยู่ เขาก็เห็นเสือสองตัวเข้ามาใกล้พวกเขามากขึ้นเรื่อย ๆ จึงตะโกนออกมาด้วยความร้อนใจ

“นี่มิใช่เสือธรรมดา อยู่บนต้นไม้ก็มิแน่ว่าจะปลอดภัยหรอก!”

หลิงอวี๋มองไปรอบ ๆ อย่างรีบร้อน เมื่อนางเห็นเส้นทางข้างหน้า ใจก็รู้สึกกังวลขึ้นมาทันที แล้วนางกับผู้รอบรู้ก็วิ่งไปจนถึงขอบหน้าผา

ตรงนั้นเป็นเหวลึกมาก ไม่มีเส้นทางให้เดินไปแล้ว...