ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1961

ไม่! มิได้!

จะทำให้เรื่องยุ่งเองมิได้!

หลิงอวี๋สงบลงในทันที นางมั่นใจในการแปลงโฉมของตน

หากคนผู้นี้มั่นใจว่าตนคือคนที่พวกเขาตามหา จะไม่มีทางพูดคำเหล่านี้มาหยั่งเชิงตนเป็นอันขาด!

ที่นี่ไม่มีคนนอกอยู่ หากพวกเขาคิดจะลงมือก็คงจะทำไปนานแล้ว

เห็นได้ชัดว่า ตอนนี้พวกเขาแค่รู้สึกสงสัยเท่านั้น ก็คล้ายกับการหยั่งเชิงของตระกูลเฉียวที่งานเลี้ยงชมบุปผาของหลงอิง

ขอเพียงนางมิทำให้เรื่องยุ่งขึ้นมาเสียเอง พวกเขาก็จะไม่มีทางลงมือใด ๆ ในตอนนี้!

“นายท่านอู่มีสายตาที่เฉียบแหลมยิ่งนัก ข้าแต่งงานแล้วจริง ๆ แล้วก็เคยตั้งครรภ์ด้วย!”

“แต่ตอนที่เกิดเรื่องขึ้นกับสามีของข้า ข้าเสียใจมาก จนลูกมิได้อยู่กับข้าแล้ว...”

หลิงอวี๋มองตรงเข้าไปในดวงตาของเซียวหลินเทียน แล้วเอ่ยด้วยท่าทีที่มิได้ถ่อมตนหรือยโสจนเกินไป

รูปร่างของสตรีที่เคยตั้งครรภ์มาแล้วนั้นแตกต่างจากสตรีที่ยังมิได้แต่งงานอย่างสิ้นเชิง หลิงอวี๋รู้ดีว่าการปฏิเสธนั้นรังแต่จะเป็นการพิสูจน์ว่าตนกังวลใจ สู้พูดออกมาอย่างเปิดเผยดีกว่า

เซียวหลินเทียนจ้องมองหลิงอวี๋อยู่ตลอด เมื่อนางเห็นว่าตนพูดถึงลูกขึ้นมา มือของนางก็สั่นไปเล็กน้อย

แต่นี่ก็มิสามารถพิสูจน์ได้ว่าสิงอวี๋ผู้นี้คือหลิงอวี๋!

อีกทั้งคำตอบของหลิงอวี๋ก็สมเหตุสมผลด้วย

เด็กมิได้อยู่แล้ว!

หากนางคือหลิงอวี๋จริง ๆ เช่นนั้นก็หมายความว่าเขาได้สูญเสียลูกของพวกเขาไปแล้ว

“นายท่านอู่สนใจน้องสาวของข้ามากเลยหรือ?”

ผู้รอบรู้ทนมิไหวอีกต่อไปแล้ว เขารู้เรื่องที่น้องสาวของเขาถูกปิดผนึก ซึ่งนี่ก็หมายความว่าน้องสาวของเขามีศัตรูอยู่!

นายท่านอู่ผู้นี้เพิ่งจะพบกันครั้งแรกก็เอาแต่ถามนั่นถามนี่ ทำให้ผู้รอบรู้รู้สึกระแวงขึ้นมา แล้วมองไปทางเซียวหลินเทียนด้วยใบหน้าที่มิเป็นมิตร

“พี่ชาย ก็แค่พูดคุยทั่วไป มิจำเป็นต้องจริงจังขนาดนั้นหรอก!”

หลิงอวี๋จับแขนของผู้รอบรู้ไว้อย่างเป็นธรรมชาติ แล้วเอ่ยอย่างใจเย็น “นายท่านอู่จะมาสนใจข้าได้อย่างไรกัน ท่านพูดเช่นนี้ทำให้ข้ารู้สึกอึดอัดแล้ว”

“รีบกินกันเถิด กินเสร็จแล้วจะได้เดินทางต่อ พยายามเดินทางไปให้ได้มากที่สุด มิฉะนั้นหากฟ้ามืดแล้วเราจะมองมิเห็นทาง!”

“ประเดี๋ยวก่อน! ข้าคิดว่าพวกเราไปด้วยกันจะดีกว่า!”

เซียวหลินเทียนรีบไปแซงหน้าหลิงอวี๋ในทันที ก่อนที่จะขวางทางนางไว้

“นายท่านอู่ นี่ท่านหมายความว่าอะไร?”

หัวใจของหลิงอวี๋บีบแน่น นี่คือจังหวะที่จะลงมือแล้วหรือ?

นางจึงนำผงพิษออกมาจากแหวนพระสุเมรุ จากนั้นก็ยื่นมือออกไปดึงผู้รอบรู้มาข้างหลังตน

“ข้าบอกไปแล้วว่าข้ามิยินดีจะไปกับพวกท่าน ท่านคิดจะใช้กำลังบีบบังคับให้พวกเราไปกับท่านหรือ?”

ใบหน้าของหลิงอวี๋มืดมนลง “พลังของพวกเราอาจจะมิเท่าท่าน แต่หากท่านกล้าลงมือ ข้าก็จะมิเกรงใจท่าน!”

มือของเย่หรงกดอยู่บนด้ามกระบี่ และยืนอยู่เคียงข้างหลิงอวี๋ สีหน้าของเขาเองก็มืดมนลง

เช่นกัน

เสี่ยวชีได้แสดงความมิเต็มใจที่จะไปกับพวกเขาแล้ว ตามเหตุผลแล้วคนกลุ่มนี้ก็ควรจะแยกทางไป แต่เซียวหลินเทียนกลับมาขวางทางเช่นนี้!

เย่หรงมิได้โง่ เขาจึงสังเกตเห็นความผิดปกติขึ้นมาในทันที...