วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3166

“เฮ้ เหล่าโต้วซี ระวังตัวหน่อย” เย่ชิวเอ่ยเตือนจางเหมยเจินเหริน แล้วถอยไปยืนด้านข้างอย่างเงียบ ๆ

ตามที่จางเหมยเจินเหรินพูดไว้ก่อนหน้า ใช้แนวปะการังนับไม่ถ้วนเป็นเกราะคุ้ม ครอบคลุมสอดคล้องกับดวงดาวบนท้องฟ้า สร้างเป็นสุสานใหญ่ขึ้นมาเช่นนี้ เจ้าของหลุมศพย่อมไม่ใช่คนธรรมดา

ภายในสุสาน เกือบจะแน่แล้วว่าต้องมีของวิเศษที่ฝืนลิขิตสวรรค์ซ่อนอยู่!

ก่อนอื่นจางเหมยเจินเหรินล้วงมือออกมาจากแขนเสื้อชุดเต๋า หยิบเข็มทิศทองคำขนาดเท่าฝ่ามือออกมา ปากก็พึมพำร่ายคาถาไม่หยุด ทันใดนั้นเข็มบนเข็มทิศก็บ้าคลั่งหมุนติ้ว ส่งเสียงหึ่ง ๆ ไม่ขาดสาย

จากนั้นเขาวางเข็มทิศไว้ตรงหน้าตัวเอง สองมือประสานร่ายอาคม ปากยังคงท่องถ้อยคำไม่หยุด

“ฟ้าดินสรรพสิ่ง ยืมพลังหยินหยาง—แตก!”

ทันทีที่จางเหมยเจินเหรินตวาดลั่น เข็มทิศก็เปล่งแสงเจิดจ้าเป็นพิเศษ ลำแสงทองคำสายแล้วสายเล่าพุ่งใส่เวทย์ผนึกใหญ่บนแนวโขดหิน

เย่ชิวยืนอยู่ด้านข้าง จดจ่อระวังมองไปรอบทิศ เผื่อมีอะไรผิดปกติจะได้รับมือทัน

ปัง!

เวทย์ผนึกใหญ่สั่นสะท้อนเป็นระลอกคลื่นซ้อนกันหลายชั้นใต้การโจมตีของแสงจากเข็มทิศ ทว่าโครงสร้างกลับยังแข็งแกร่งแทบไม่ไหวติง

เหงื่อผุดเต็มหน้าผากจางเหมยเจินเหริน สองมือที่ควบคุมเข็มทิศสั่นระริกอย่างเห็นได้ชัด ชัดเจนว่าการทำลายค่ายเวทย์ครั้งนี้กินพลังอย่างหนัก

จู่ ๆ ก็มีเสาแสงสีดำพุ่งออกมาจากเวทย์ผนึกใหญ่ ทะลุอากาศตรงมายังจางเหมยเจินเหริน

เย่ชิวตอบสนองฉับไว แค่ดีดนิ้วหนึ่งครั้ง พลังกระบี่ก็พุ่งออกไปเป็นเส้น ฟันเสาแสงสีดำนั้นแตกกระจาย

“เหล่าโต้วซี ระวังตัว! เวทย์ผนึกมันตอบโต้กลับมาแล้ว” เย่ชิวตะโกนเตือน

“ไม่เป็นไร” จางเหมยเจินเหรินกัดฟัน ล้วงมือจากอกเสื้อหยิบยันต์เวทออกมาหลายสิบแผ่น ตัวอักษรยันต์ที่เขียนด้วยชาดแดงบนกระดาษส่องแสงลึกลับวาบ ๆ ท่ามกลางความมืด

“ไป!”

จางเหมยเจินเหรินสะบัดมือโยนยันต์เวทขึ้นสู่กลางอากาศ ยันต์ลุกไหม้ในพริบตา แปรเป็นเส้นแสงทองคำมากมาย พุ่งเข้าล้อมโจมตีเวทย์ผนึกใหญ่จากทุกทิศทุกทาง

ในเวลาเดียวกันเขาก็เร่งพลังควบคุมเข็มทิศมากขึ้นไปอีก เข็มบนเข็มทิศหมุนติ้วอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงหวีดหวิวแสบแก้วหู

ทว่าเวทย์ผนึกใหญ่นั้นกลับไม่มีท่าทีจะแตกออกแม้แต่น้อย

“ดูท่าคงต้องลงไม้ลงมือให้หนักกว่านี้แล้วล่ะ!”

จางเหมยเจินเหรินชักเข็มทิศกลับมากะทันหัน ถอยหลังเพียงก้าวเดียวก็ห่างออกไปเกือบร้อยเมตร ยืนเหยียบน้ำทะเลอยู่ด้านหลังแล้วตะโกนว่า “ไอ้เด็กเวร นายก็ถอยไปไกล ๆ หน่อย!”

“เหล่าโต้วซี คราวนี้จะเล่นตุกติกอะไรอีกเนี่ย?” เย่ชิวว่า “หรือให้ผมเป็นคนทำลายค่ายเวทย์เองดีกว่า...”

“ไม่ต้อง วันนี้ข้าคนนี้จะต้องผ่ามันให้แตก” จางเหมยเจินเหรินพูดจบ พลังชี่ทั่วร่างก็พลุ่งพล่าน สองมือร่ายอาคมอย่างรวดเร็วตรงหน้า

“ร่างกายแห่งเต๋าโดยกำเนิด ไม่มีสิ่งใดทำอันตรายได้—เต๋าครอบคลุมทั่วหล้า!”

ครืน!

ชั่วพริบตาเดียวด้านหลังจางเหมยเจินเหรินก็ปรากฏเงาภูตผู้อาวุโสแห่งเต๋าขนาดสูงร้อยจั้ง ลักษณะใบหน้าคล้ายกับตัวเขาเอง เพียงแต่เงานั้นสวมมงกุฎทองม่วงบนศีรษะ ห่มชุดคลุมปาต๊ก ท่าทางสงบนิ่งศักดิ์สิทธิ์ ผิดกับโฉมหน้าจางเหมยเจินเหรินตัวจริงลิบลับ

“หืม เหล่าโต้วซีก็มีของดีอยู่เหมือนกันนี่หว่า”

บนใบหน้าเย่ชิวปรากฏแววประหลาดใจ

จริง ๆ แล้วถ้าเขาเคยได้เห็นจางเหมยเจินเหรินข้ามด่านสวรรค์กับตาตัวเองล่ะก็ คงไม่แปลกใจเลย

เพราะท่าไม้ตายนี้ จางเหมยเจินเหรินใช้มาแล้วตอนข้ามด่านสวรรค์

จางเหมยเจินเหรินประกบมือร่ายคาถามุทรา เงาภูตผู้อาวุโสแห่งเต๋าด้านหลังก็ขยับมือร่ายคาถามุทราตามไปพร้อมกัน

ครืน ๆ ๆ—

ทันทีที่เงาภูตผู้อาวุโสแห่งเต๋าด้านหลังจางเหมยเจินเหรินร่ายคาถามุทราจบ เก้าสวรรค์เบื้องบนก็ปั่นป่วนไปด้วยหมู่เมฆดำ สายฟ้าฟาดยาวนับหมื่นจั้งแผ่กระจายราวมังกรกับอสรพิษคลุ้มคลั่ง ทอดแสงขาวซีดท่วมทั่วทะเล

ชุดเต๋าของจางเหมยเจินเหรินปลิวสะบัดเสียงดังหวิว คิ้วคู่ยาวชี้ตั้ง เขากัดปลายลิ้นจนแตก พ่นโลหิตวิญญาณออกมาคำหนึ่งแล้วตะโกนเสียงดังลั่นว่า “บัญชาสามบริสุทธิ์ ขุนพลสายฟ้า—จงตกลงมา!”

ครืน!

สายฟ้าเทพสีทองม่วงเส้นใหญ่เท่าถังน้ำเส้นหนึ่งผ่าพิภพทะลุท้องฟ้า เชื่อมต่อฟ้าดินเข้าด้วยกัน ทิ้งตัวฟาดลงบนเวทย์ผนึกใหญ่อย่างแม่นยำ

ทันใดนั้นอักขระเวทมนตร์โบราณบนผิวโขดหินก็ส่องแสงกระพริบถี่ยิบ รวมตัวกันกลายเป็นเงาระฆังพุทธะสีทองคำโปร่งแสงลูกหนึ่ง ลอยขึ้นมารับมือแสงสายฟ้า เสียงสวดมนต์ดังก้องสะท้อนจนแก้วหูของจางเหมยเจินเหรินเจ็บแปลบ

“ถ้ำใต้ดินนี่ประหลาดชะมัด มองไม่เห็นสวรรค์เห็นนรกอะไรทั้งนั้น” เย่ชิวเอ่ย

“แล้วจะลงไปไหมล่ะกันแน่?” จางเหมยเจินเหรินถาม

เย่ชิวเหลือบมองจางเหมยเจินเหรินแวบหนึ่ง ก่อนพูดว่า “แค่เจ้าถามคำนี้ ก็แปลว่าในใจมีคำตอบอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”

“คนที่รู้ใจข้าก็มีแต่ชางเซิงนั่นแหละ” จางเหมยเจินเหรินหัวเราะ “อุตส่าห์ทลายเวทย์ผนึกใหญ่ได้ทั้งที จะมีเหตุผลอะไรไม่ให้ลงไป?

ต่อให้ข้างล่างเป็นถ้ำมังกรรังเสือ ข้าก็ต้องลงไปลุยสักตั้งอยู่ดี

ไอ้เด็กเวร ข้ามีลางสังหรณ์แรงกล้า ว่าข้างในต้องมีสมบัติล้ำค่าไร้เทียมทานซ่อนอยู่แน่”

“เลิกพูดมากได้แล้ว รีบลงไปกันเถอะ!” เย่ชิวว่า

จางเหมยเจินเหรินพยักหน้า “ไอ้เด็กเวร เจ้าลงนำไปก่อน ข้าจะคอยปิดท้ายให้...”

ปัง!

จางเหมยเจินเหรินยังพูดไม่ทันจบก็ถูกเย่ชิวผลักทีหนึ่ง ร่างทั้งร่างตกฮวบลงไปในถ้ำใต้ดิน

“เวรเอ๊ย ไอ้เด็กเวร เจ้ากลั่นแกล้งข้ารึ...” จางเหมยเจินเหรินร้องลั่น

เย่ชิวกระโดดตามลงไปทันที

ด้านในถ้ำใต้ดินแคบและคดเคี้ยว หินแหลมยื่นโผล่มาเป็นระยะ ทั้งสองจำต้องเบี่ยงตัวเดินเบียดผนังไปทีละก้าวถึงจะแทรกตัวผ่านได้

เดินลึกเข้าไปได้ระยะหนึ่ง เบื้องหน้าก็พลันเปิดโล่ง กลายเป็นห้องหินกว้างขวางห้องหนึ่ง

“ไอ้เด็กเวร ดูนั่นสิ—”

จางเหมยเจินเหรินชี้มือไปข้างหน้า เย่ชิวเงยตามองไป เห็นตรงกลางห้องหินมีแท่นสูงตั้งตระหง่านอยู่ บนแท่นวางเบาะรองนั่งใบหนึ่ง บนเบาะนั้นมีพระชรารูปหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ สวมจีวรเต็มยศ

ทว่า...

ดวงตาพระชราปิดสนิท สองมือประนมอยู่ที่อก ร่างทั้งร่างปราศจากเค้าลมหายใจมานานแล้ว กลายเป็นมัมมี่แห้งอยู่บนเบาะนั้นเอง