วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3119

“ระฆังสวรรค์ปฐพีลึกลับหยั่งไม่ถึง ย่อมไม่มีทางดังขึ้นโดยไร้เหตุ หนิวต้าลี่จะได้ขึ้นรายชื่อ ต้องมีที่มาแน่”

ท่านโหวชุดม่วงพูดมาถึงตรงนี้แล้วน้ำเสียงก็เปลี่ยนไป “พูดถึงวัวศักดิ์สิทธิ์ห้าสี หรือว่าจะเป็นหมอนั่น?”

“ใครเหรอ?” เต้าซือหนุ่มถาม

ท่านโหวชุดม่วงพูดว่า “ตอนอยู่ที่เผ่ามิ่ง ตอนที่มีเด็กนั่นมาจัดการเจ้า ด้านหลังเขามีชายร่างกำยำคนหนึ่ง นั่นแหละคือวัวศักดิ์สิทธิ์ห้าสีแปลงกายมา”

“ไอ้หมอนั่นน่ะเหรอ? ภายในสามร้อยปีจะมีโอกาสพิสูจน์มหาธรรมขึ้นเป็นจักรพรรดิ?” เต้าซือหนุ่มพูดอย่างไม่เห็นด้วย “พี่ใหญ่ พี่มองหมอนั่นสูงไปหน่อยแล้วมั้ง ผมว่า ระฆังสวรรค์ปฐพีก็แค่เท่านี้เอง”

ท่านโหวชุดม่วงไม่รับคำ เพียงจ้องระฆังสวรรค์ปฐพีต่อไป

ก้องงง!

เสียงระฆังดังขึ้นอีกครั้ง

ระฆังสวรรค์ปฐพีสั่นไหวแผ่ว ๆ แสงทองคำรวบรวมตัวขึ้นอีกครา ก่อนจะปรากฏชื่อที่สอง

“อันดับที่เก้า: หว่านเยาคว๋อจู้ เผ่าจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง โฉมงามอันดับหนึ่งแห่งเผ่าอสูร เชี่ยวชาญศาสตร์ยั่วยวน ภายในสามร้อยปีข้างหน้ามีหวังพิสูจน์มหาธรรมขึ้นเป็นจักรพรรดิ”

“โฉมงามอันดับหนึ่งแห่งเผ่าอสูร?” แววตาเต้าซือหนุ่มวูบไหวด้วยความเร่าร้อน เขาหันไปบอกท่านโหวชุดม่วงว่า “พี่ใหญ่ เดี๋ยวพี่พาผมไปเผ่าอสูรสักเที่ยวได้ไหมล่ะ? ผมอยากไปเห็นหว่านเยาคว๋อจู้กับตา”

ท่านโหวชุดม่วงปรายตามองเขาอย่างเย็นชา น้ำเสียงจริงจัง “บางคนไม่ใช่คนที่เจ้าจะเอื้อมถึงได้ อย่าไปคิดจะหมายตานางเลยจะดีกว่า”

เต้าซือหนุ่มเม้มปากทำหน้าบูดในใจไม่เชื่อ บ่นลับ ๆ ว่า “ไม่พาไปก็ช่าง เดี๋ยวพอผมทะลวงถึงขอบเขต quasi-จักรพรรดิเมื่อไหร่ ผมจะไปเผ่าอสูรเอง ให้หว่านเยาคว๋อจู้คนนั้นนอนสำเริงอยู่ใต้หว่างขาผม”

อีกด้านหนึ่ง

เชิงเขาภูเขาไข่มุก

หนิวต้าลี่เห็นชื่อของเสี่ยวไป๋หู ก็พลันตื่นเต้นสุดขีด รีบพูดกับเย่ชิวด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ “อาจารย์ ท่านเห็นไหม ก๊กจู้ขึ้นรายชื่อแล้ว!”

ทว่าเย่ชิวกลับไม่มีท่าทีตื่นเต้นแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามยังขมวดคิ้วแน่น

ที่หนิวต้าลี่กับเสี่ยวไป๋หูทยอยกันขึ้นรายชื่อ ทำให้ความไม่สบายใจในใจเขายิ่งทวีคูณ

เขารู้สึกคลุมเครืออยู่ตลอดว่า เบื้องหลังรายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดินี้ เหมือนจะซ่อนแผนการลึกลับบางอย่างที่ไม่มีใครรู้ไว้

จื่อหยางเทียนจุนเองก็สัมผัสได้ถึงอารมณ์ของเย่ชิว เขาจึงส่งเสียงลับมาว่า “ไม่ต้องกังวล เราอยู่ในแสงสว่าง ย่อมไม่กลัวพวกปีศาจร้ายในความมืดที่หลบซ่อนอยู่”

“อืม” เย่ชิวพยักหน้ารับ ดวงตายังคงจ้องแน่นอยู่ที่ระฆังสวรรค์ปฐพี ในใจครุ่นคิดเงียบ ๆ ว่า “ต่อจากนี้ จะเป็นชื่อของใครกันแน่?”

ก้องงง!

เสียงระฆังดังสะท้อนตามมา

ครานี้บนตัวระฆัง ปรากฏชื่อที่คุ้นตาขึ้นมาอีกชื่อหนึ่ง

“อันดับที่แปด: หยุนซี หญิงศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักกระบี่ชิงหยุน เชี่ยวชาญวิชาดาบ ภายในสามร้อยปีข้างหน้ามีหวังพิสูจน์มหาธรรมขึ้นเป็นจักรพรรดิ”

“เซียนหยุนซีขึ้นรายชื่อแล้ว!” หลินต้าหนiaoอุทานออกมา ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

จางเหมยเจินเหรินก็มีสีหน้าตกตะลึงเช่นกัน พึมพำว่า “เซียนหยุนซีแม้พรสวรรค์จะไม่เลว แต่กว่าจะพิสูจน์มหาธรรมขึ้นเป็นจักรพรรดิยังอีกไกลไม่ใช่หรือไง? ระฆังสวรรค์ปฐพีคงไม่ผิดพลาดไปแล้วหรอกนะ?”

หนิวต้าลี่เกาศีรษะ พลางพูดอย่างซื่อ ๆ ว่า “เซียนหยุนซีเป็นถึงหญิงศักดิ์สิทธิ์ของสำนักกระบี่ชิงหยุน พรสวรรค์ย่อมไม่ธรรมดาอยู่แล้ว แถมยังมีเวลาตั้งสามร้อยปี ไยจะพิสูจน์มหาธรรมขึ้นเป็นจักรพรรดิไม่ได้ล่ะ”

คิ้วของเย่ชิวขมวดแน่น ความไม่สบายใจในอกยิ่งทับถมหนักขึ้น

สำนักกระบี่ชิงหยุน

หยุนซีเห็นชื่อของตัวเองขึ้นรายชื่อ ก็ถึงกับกระโดดโลดเต้น “พี่ไป๋ฮวา ฉันขึ้นรายชื่อแล้ว ฉันขึ้นรายชื่อแล้ว!”

แต่บนใบหน้าของเซียนไป๋ฮวากลับไม่มีแววตื่นเต้นปรากฏ ตรงกันข้าม ในใจกลับเพิ่มความกังวลขึ้นอีกชั้น

นางเองก็รู้สึกได้ว่าเรื่องนี้มีอะไรผิดปกติ

ขณะเดียวกัน

เกาะเผิงไหลแห่งทะเลตะวันออก

เต้าซือหนุ่มเห็นชื่อของหยุนซี ก็พลันมีประกายเร่าร้อนวูบผ่านในดวงตา เอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “พี่ใหญ่ ผมรู้จักหยุนซีคนนี้!”

เมื่อเห็นรายชื่อเหล่านี้ เต้าซือหนุ่มก็ขมวดคิ้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความฉงน

“พี่ใหญ่ ท่านเป็นถึงกึ่งจักรพรรดิ ทำไมจนถึงตอนนี้ ชื่อของท่านยังไม่ขึ้นรายชื่ออีกล่ะ?”

ท่านโหวชุดม่วงพูดว่า “เจ้าไม่สังเกตหรือไง ว่าคนที่อยู่บนรายชื่อจัดอันดับนี้ ไม่มีการระบุระดับพลังไว้เลย”

“หรือว่าพวกเขาล้วนเป็นกึ่งจักรพรรดิ?” เต้าซือหนุ่มอุทาน

“เป็นไปไม่ได้” ท่านโหวชุดม่วงพูด “ผมคิดว่าระฆังสวรรค์ปฐพีน่าจะจัดอันดับตามศักยภาพของแต่ละคนต่างหาก”

เต้าซือหนุ่มโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง ยิ้มพลางพูดว่า “พี่ใหญ่ ด้วยศักยภาพกับระดับพลังของท่าน ยังไงก็ต้องติดสามอันดับแรกแน่นอน ไม่แน่ว่าอาจเป็นอันดับหนึ่งเลยก็ได้!”

ท่านโหวชุดม่วงไม่ตอบ แต่ประกายในแววตาที่แฝงความคาดหวังกลับปิดไม่มิด

ในเวลาเดียวกัน

เชิงเขาภูเขาไข่มุก

หลินต้าหนiao จางเหมยเจินเหริน ม่อเทียนจีและคนอื่น ๆ มองเห็นชื่อของตัวเองทยอยกันขึ้นรายชื่อ พวกเขาไม่เพียงไม่มีความยินดีแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับรู้สึกไม่สบายใจวูบหนึ่ง

จางเหมยเจินเหรินขยับตัวเข้ามาใกล้เย่ชิว แล้วกระซิบว่า “เจ้ากระต่ายน้อย เจ้าไม่สังเกตหรือไง คนที่ขึ้นรายชื่อทั้งหมด ล้วนเป็นคนรอบตัวเจ้าทั้งนั้น?”

หลินต้าหนiaoก็ขมวดคิ้วตาม “ใช่เลย หัวหน้า แบบนี้มันบังเอิญเกินไปหน่อยแล้วนะ?”

ม่อเทียนจีเอ่ยเสียงทุ้ม “เรื่องนี้เกรงว่าจะไม่ธรรมดา ตามที่ผมเห็น การที่ระฆังสวรรค์ปฐพียกพวกเรากลุ่มนี้ขึ้นรายชื่อพร้อมกัน เบื้องหลังต้องมีนัยลึกซ่อนอยู่แน่”

หนิวต้าลี่เกาศีรษะ พลางพูดอย่างซื่อ ๆ ว่า “หรือว่าเพราะพวกเรามีพรสวรรค์พิเศษ ระฆังสวรรค์ปฐพีเลยเห็นว่าพวกเราล้วนมีโอกาสพิสูจน์มหาธรรมขึ้นเป็นจักรพรรดิก็ได้นี่?”

เย่ชิวส่ายหน้า หรี่ตาพูดว่า “เรื่องไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก”

“ผมรู้สึกอยู่ตลอดว่า เบื้องหลังรายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิชุดนี้ แอบซ่อนแผนร้ายมหึมาไว้”

“แผนร้ายที่จงใจเล่นงานพวกเราโดยเฉพาะ!”