วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3118

ท่านโหวชุดม่วงจ้องมองระฆังสวรรค์ปฐพีที่ลอยอยู่ในสุญญากาศ คิ้วขมวดแน่น แววตาฉายแสงฉงนวูบหนึ่ง

เพียงไม่กี่เดือนก่อน ระฆังสวรรค์ปฐพีเพิ่งปรากฏออกมาครั้งหนึ่งเอง ตอนนี้กลับโผล่มาอีกครั้ง ทำให้เขารู้สึกว่ามันผิดปกติอยู่บ้าง

“พี่ใหญ่ ระฆังสวรรค์ปฐพีโผล่มาอีกแล้วได้ไงกัน? นี่มันเรื่องอะไรแน่?”

เต้าซือหนุ่มเองก็เต็มหน้าไปด้วยความสงสัย อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

ท่านโหวชุดม่วงยังไม่ตอบในทันที เพียงจ้องเงาระฆังยักษ์นั้นด้วยสายตาล้ำลึก

ในขณะนั้นเอง บนตัวระฆังพลันปรากฏตัวอักษรสีทองเปล่งปลั่งสามตัว—

“รายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิ!”

ถัดจากนั้น ก็มีตัวอักษรอีกหนึ่งบรรทัดผุดขึ้นมาอธิบายว่า “รายชื่อนี้ บันทึกเฉพาะผู้ที่ในอีกสามร้อยปีข้างหน้ามีโอกาสมากที่สุดจะบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิเท่านั้น”

เต้าซือหนุ่มเห็นดังนั้นก็หัวเราะร่าออกมา “ในสามร้อยปีข้างหน้าคนที่มีโอกาสบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิที่สุดงั้นเหรอ? พี่ใหญ่ รายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิแบบนี้ ต้องมีชื่อพี่แน่นอน!”

ท่านโหวชุดม่วงสีหน้าเรียบเฉย เอ่ยเสียงราบ “ฟ้ายังมีฟ้าเหนือฟ้า คนยังมียอดคนเหนือคน อย่าได้ด่วนสรุปไป”

เต้าซือหนุ่มกลับไม่เห็นด้วย พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “พี่ใหญ่ พี่น่ะเป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ ห่างจากการบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิแค่ก้าวเดียวเอง ถ้าพี่ยังไม่มีสิทธิ์ติดรายชื่อนี้ งั้นจะมีใครมีสิทธิ์อีกล่ะ?”

ท่านโหวชุดม่วงไม่รับคำต่อ แต่ในดวงตากลับมีแสงทองวูบไหว ในใจลึก ๆ ก็มีความคาดหวังแผ่วเบา

ภายนอกเขาอาจดูสงบนิ่ง แต่ในส่วนลึกของหัวใจเมื่อใดกันเล่าที่ไม่โหยหาการบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ?

อย่างไรเสีย นั่นคือระดับพลังที่ผู้ฝึกบำเพ็ญทุกคนต่างใฝ่ฝันหา

หากบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิได้จริง ก็ย่อมกดขี่ได้ทั้งยุคสมัย เชิดหน้าท้าทายเหล่าผู้กล้าทั่วหล้า

ในขณะนั้นเอง ระฆังสวรรค์ปฐพีก็สั่นไหวเล็กน้อย แสงทองนับหมื่นวาแผ่พุ่งออกมาจากตัวระฆัง

เต้าซือหนุ่มเบิกตากว้าง เอ่ยด้วยความตื่นเต้น “พี่ใหญ่ ดูเร็ว! ชื่อกำลังจะออกแล้ว!”

สายตาของท่านโหวชุดม่วงก็จับจ้องอยู่ที่ระฆังเช่นกัน ในใจคิดเงียบ ๆ ว่า “ไม่รู้ว่ารายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดินี้ ท้ายที่สุดจะบันทึกใครบ้าง?”

……

ซีโม่

วัดต้าหลยิน

หน้าประตูวัด

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานห่มจีวร ยกศีรษะมองระฆังสวรรค์ปฐพีในสุญญากาศ ประนมมือเอ่ยสาธนาเบา ๆ “อะมิตาภุ”

จากนั้น แววตาเขาก็ฉายแสงคาดหวังวูบหนึ่ง คิดในใจว่า “ในสามร้อยปีข้างหน้าบุคคลที่มีโอกาสมากที่สุดจะบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ ย่อมต้องมีที่ให้คฤหัสถ์อย่างอาตมาบ้าง”

……

ที่ลับแห่งหนึ่งในจงโจว

หลวงโป๋ซากับวิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางยืนเคียงบ่าเงยหน้ามองระฆังสวรรค์ปฐพี

ในดวงตาของหลวงโป๋ซาเต็มไปด้วยความคาดหวัง เอ่ยเบา ๆ ว่า “พ่อเลี้ยง ท่านว่าบนรายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดินี่ จะมีชื่อข้าบ้างไหม?”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางเอ่ยเรียบ ๆ “เจ้ามีพรสวรรค์พิเศษ แล้วยังมีข้าชี้แนะ การติดรายชื่อนั้นมิใช่เรื่องยาก”

หลวงโป๋ซาได้ยินดังนั้นก็เผยรอยยิ้มลำพองเล็กน้อย

……

ภูเขาเทียนจง

หน้าท้องพระโรงวังหลวง

เจ้าหญิงหนิงอันทรงฉลองพระองค์มังกรหนึ่งชุด ยืนอยู่หน้าท้องพระโรงอย่างสงบ เงยหน้ามองระฆังสวรรค์ปฐพีในสุญญากาศ

ในดวงเนตรมีแววซับซ้อนอยู่จาง ๆ คิดในใจว่า “ผู้ที่ในสามร้อยปีข้างหน้าสามารถบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิได้ ย่อมต้องมีชางเซิง เพียงแต่…เหตุใดในใจเราถึงรู้สึกไม่สบายอยู่ราง ๆ?”

……

ดินแดนตะวันออก

สำนักกระบี่ชิงหยุน

เซียนไป๋ฮวากับหยุนซียืนอยู่บนยอดเขาลูกหนึ่ง มองดูระฆังสวรรค์ปฐพีในสุญญากาศ ใบหน้าของเย่ชิวพลันลอยขึ้นมาในหัวของสตรีทั้งคู่โดยไม่รู้ตัว

“รายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิ?” จางเหมยเจินเหรินลูบคางพึมพำ “ของแบบนี้มันน่าเชื่อถือเหรอ? เรื่องอีกตั้งสามร้อยปี ใครจะไปเดาได้แม่น?”

หลินต้าหนiaoหัวเราะ “ท่านพี่รอง ท่านว่าบนรายชื่อนั่นจะมีชื่อข้าบ้างไหม?”

จางเหมยเจินเหรินกลอกตาใส่ “เจ้าคิดว่าการบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิเป็นแค่ไปซื้อผักรึไง? ใครจะขึ้นชื่อก็ได้อย่างนั้น?”

เย่ชิวไม่สนใจคำล้อเล่นของพวกเขา เพียงจ้องระฆังสวรรค์ปฐพีด้วยสายตาหนักแน่น ความไม่สบายใจในใจยิ่งทวีมากขึ้น

“ตึง!”

จู่ ๆ ระฆังสวรรค์ปฐพีก็สั่นไหวเล็กน้อย แสงทองบนตัวระฆังค่อย ๆ รวมตัวกัน กลายเป็นตัวอักษรเล็กหนึ่งบรรทัด ลอยปรากฏขึ้นกลางสุญญากาศอย่างเชื่องช้า

“อันดับที่สิบ: หนิวต้าลี่ ผู้อาวุโสเผ่าอสูร เดิมแท้คือวัวศักดิ์สิทธิ์ห้าสี เชี่ยวชาญหมัดเทพพลังยิ่งใหญ่ มีพรสวรรค์พิเศษ ในสามร้อยปีข้างหน้ามีหวังจะบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ”

เมื่อเห็นชื่อของหนิวต้าลี่ จางเหมยเจินเหรินกับพวกก็พากันตะลึงงันไปหมด

“ข้าไม่ได้ดูผิดใช่ไหม?” หลินต้าหนiaoถึงกับขยี้ตาแรง ๆ แล้วเงยหน้ามองระฆังสวรรค์ปฐพีอีกครั้ง ก่อนจะเบิกตาตะโกนลั่น “โห ด้าลี่พี่ชาย เจ้าติดรายชื่อแล้วนะ!”

“โธ่ ด้าลี่เองยังติดรายชื่อได้?” จางเหมยเจินเหรินก็มีสีหน้าตกตะลึงเช่นกัน จากนั้นตบไหล่หนิวต้าลี่พลางยิ้มแฉ่ง “ด้าลี่ ดีงามขนาดนี้ ไว้ทีหลังเจ้าต้องเลี้ยงฉลองนะ!”

หนิวต้าลี่เกาศีรษะไปมา สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง เอ่ยอย่างทึ่มทื่อว่า “ข้ามีโอกาสบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ? นี่…นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน?”

เขาหันไปมองเย่ชิวอย่างมึนงง ถามว่า “อาจารย์ ระฆังสวรรค์ปฐพีนี่จะไม่ผิดพลาดเหรอ? ศิษย์มีปัญญาแค่นี้เองนะ?”

เย่ชิวไม่ตอบ เพียงสบตากับจื่อหยางเทียนจุนอีกครั้ง ความไม่สบายใจในใจทั้งคู่ยิ่งหนาแน่นขึ้นไปอีก

การที่ชื่อของหนิวต้าลี่ติดรายชื่อ มิใช่ลางดีเลย

จื่อหยางเทียนจุนส่งเสียงลับถึงเย่ชิวว่า “แม้หนิวต้าลี่จะมีพรสวรรค์ไม่น้อย แต่ยังห่างไกลจากการบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ ระฆังสวรรค์ปฐพีกลับจัดเขาเข้าในรายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิ เกรงว่าคงมีนัยอื่นแอบแฝง”

เย่ชิวพยักหน้าช้า ๆ คิ้วขมวดแน่น “ดูท่า รายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดินี้คงไม่ธรรมดาจริง ๆ”

ในเวลาเดียวกัน

เกาะเผิงไหลกลางทะเลตะวันออกอันห่างไกล

เต้าซือหนุ่มเมื่อเห็นชื่อของหนิวต้าลี่ ก็สะบัดปากหัวเราะเยาะทันที เอ่ยอย่างเหยียดหยามว่า “หนิวต้าลี่? อะไรกันแค่นี้ วัวตัวหนึ่งก็ยังกล้าขึ้นรายชื่อ? ช่างตลกคาโลกสิ้นดี!”