วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2977

“กลับด่วน!”

เย่ชิวชะงักไป เขาเพิ่งพูดอยู่หยก ๆ เองว่า หนานกงเซียวเซียวคงไม่เรียกเขากลับไป คิดไม่ถึงว่าคำพูดตัวเองจะถูกตบหน้ากลับมาเร็วขนาดนี้

“แปลกนะ เซียวเซียวเจ้รู้ว่าคืนนี้ฉันต้องอยู่กับหนิงอัน ทำไมถึงยังการส่งข่าวเรียกฉันกลับไปอีก แบบนี้มันไม่สมเหตุสมผลเลยนี่นา!”

ชั่วพริบตาเดียว คิ้วของเย่ชิวก็ขมวดมุ่น เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่างในใจ

“หรือว่ามีอะไรเกิดขึ้น?”

ระหว่างที่เย่ชิวกำลังงุนงง อยู่ ๆ เสียงเปี่ยมไปด้วยความหึงของหนิงอันก็ดังขึ้น

“ฉันก็รู้อยู่แล้วล่ะ ว่านังจิ้งจอกนั่นไม่ชอบเห็นนายอยู่กับฉัน นางเรียกนายกลับไป ก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าไม่อยากให้นายม陪ฉันใช่ไหมล่ะ?”

“ชางเซิง บอกฉันมาชัด ๆ เลย นายรักฉันหรือรักนางกันแน่?”

“ถ้านายรักนาง ตอนนี้ก็กลับไปเลย ฉันจะไม่ขวางสักคำ”

เย่ชิวหัวเราะขื่น “หนิงอัน เธออย่าคิดมากเลย เซียวเซียวเจ้ไม่มีทางเรียกฉันกลับไปโดยไม่มีเหตุผลแน่ ๆ ต้องมีเรื่องด่วนอะไรสักอย่างเกิดขึ้น”

พูดจบ เย่ชิวก็เปิดดูข้อความที่สอง

“กลับด่วน!”

ยังคงเป็นสองคำเดิม

“อยากกลับก็กลับไปเลยสิ!” น้ำเสียงของหนิงอันเจือความเปรี้ยวอยู่หลายส่วน ดวงตาจ้องเย่ชิวไม่กะพริบ

ได้ยินดังนั้น เย่ชิวได้แต่苦笑ในใจ เขารู้ดีว่าหนิงอันเข้าใจผิดแล้ว จากนั้นจึงเปิดดูข้อความที่สามต่อ

ทันใดนั้น สีหน้าของเย่ชิวก็เคร่งขรึมขึ้นมา

ข้อความที่สาม ในที่สุดก็ไม่ใช่แค่สองคำอีกต่อไป แต่กลายเป็นประโยคหนึ่ง

“ห้องเกียรติทรัพย์ถูกจู่โจม ต้าลี่บาดเจ็บสาหัส!”

พอเห็นประโยคนี้ จิตสังหารก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของเย่ชิวทันที

“เกิดอะไรขึ้น?” หนิงอันเห็นสีหน้าเย่ชิวผิดปกติ รีบเอ่ยถาม

เย่ชิวหันให้หนิงอันดูเนื้อหาการส่งข่าว

“เป็นไปไม่ได้ ใครกันที่กล้าบ้าบิ่นถึงขนาดบุกจู่โจมห้องเกียรติทรัพย์?”

หนิงอันไม่อยากจะเชื่อ พูดต่อทันทีว่า “แถมฝีมือต้าลี่ฉันก็รู้ดี ใครจะทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสได้กันล่ะ? หรือว่านี่เป็นแค่มุขตลกของหนานกงเซียวเซียว จงใจหลอกให้นายกลับไป?”

เย่ชิวเองก็รู้สึกเหลือเชื่อไม่ต่างกัน

พลังบำเพ็ญเพียรของหนิวต้าลี่เขารู้ชัดดี ภายในเมืองหลวง คนที่มีปัญญาทำให้หนิวต้าลี่บาดเจ็บสาหัสได้นั้นนับนิ้วได้

ทว่าคนพวกนั้นล้วนเป็นสหายกันทั้งนั้น ไม่มีทางลงมือเล่นงานต้าลี่แน่

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ในห้องเกียรติทรัพย์ยังมีสองพ่อลูกหลินเสี่ยวเหนียว กับม่อเทียนจี อยู่ด้วย สูงส่งแข็งแกร่งกันทั้งนั้น ใครจะมีปัญญาทำร้ายหนิวต้าลี่ได้อีก?

“หรือว่ามันจะเป็นมุขตลกของเซียวเซียวเจ้จริง ๆ?”

ทว่าในขณะนั้นเอง หยกสื่อสารก็สั่นขึ้นมาอีกครั้ง

การส่งข่าวจากหนานกงเซียวเซียวมาอีกแล้ว

“เทียนจีบาดเจ็บสาหัส!”

สีหน้าของเย่ชิวเปลี่ยนไปอีกครั้ง

หากจะว่า หนิวต้าลี่บาดเจ็บเป็นมุขตลกของหนานกงเซียวเซียว แล้วม่อเทียนจีบาดเจ็บสาหัสด้วยจะอธิบายยังไง?

ยิ่งไปกว่านั้น จากที่เขารู้จักหนานกงเซียวเซียวดี นางไม่มีวันเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นเด็ดขาด

“ชางเซิง ฉันไม่อยากให้นายลำบากใจ นายกลับไปเถอะนะ”

หนิงอันเห็นเย่ชิวกำลังชั่งใจ จึงพูดขึ้น เสียงยังคงเปรี้ยวอมขม

เย่ชิวไม่เอ่ยอะไรในทันที เขาหลับตาลง ขยายสัมผัสเทพออกไป ชั่วพริบตาก็คลุมไปทั่วทั้งเมืองหลวง

วินาทีถัดมา เย่ชิวลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน

“ห้องเกียรติทรัพย์ถูกจู่โจม ฉันไปก่อน”

คำพูดเพิ่งหลุดปาก ร่างของเย่ชิวก็หายวับจากที่เดิมทันที

เห็นเขาจากไปเร็วขนาดนั้น สีหน้าของหนิงอันก็เปลี่ยนไป ตระหนักได้ว่าห้องเกียรติทรัพย์คงเกิดเรื่องใหญ่เข้าแล้ว

นางรีบลุกขึ้น ยกชายกระโปรงแล้วออกจากตำหนักนอนอย่างรวดเร็ว

“ฝ่าบาท ดึกดื่นป่านนี้จะเสด็จไปไหนเพคะ?” นางกำนัลกว่าสิบคนที่เฝ้าอยู่หน้าตำหนักนอน เห็นหนิงอันเร่งรีบออกมา คนหนึ่งก็เอ่ยถามขึ้น

“ข้าไปห้องเกียรติทรัพย์”

เป้าหมายที่แท้จริงของมันคืออะไรกันแน่?

“หัวหน้า พี่รองยังอยู่ข้างในสู้กับหมอกก้อนนั้น กลัวว่าจะทนได้อีกไม่นานแล้ว ท่านรีบไปช่วยเขาเถอะ” หลินต้าหนiaoเอ่ยเร่งร้อน

สัมผัสเทพขยายออกไป ภาพเหตุการณ์ภายในเรือนชั้นบนก็ปรากฏชัดในใจเย่ชิวทุกอย่าง

เขาพบว่า จางเหมยเจินเหรินกำลังต่อสู้กับหมอกสีเทาก้อนหนึ่งอยู่ด้านใน

เย่ชิวยังไม่รีบร้อนลงมือ เขาแอบเปิดดวงตาสวรรค์ มองไปยังหมอกสีเทาก้อนนั้น

เมื่ออยู่ภายใต้ดวงตาสวรรค์ ย่อมไม่มีสิ่งใดซ่อนเร้นได้

ชั่วพริบตาเดียว เย่ชิวก็เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของหมอกสีเทาก้อนนั้น

เป็นชายชรา!

พูดให้ถูก คือชายชราประหลาดคนหนึ่ง

ที่บอกว่าประหลาด ก็เพราะผิวของชายชรานั้นซีดขาวผิดธรรมชาติ ราวกับหมกตัวอยู่ใต้ดินมานานปี ไม่เคยเห็นแสงอาทิตย์

ยิ่งไปกว่านั้น ความซีดขาวนั้นยังแฝงเฉดน้ำเงินอมม่วงเรื่อ ๆ ดูแล้วชวนให้รู้สึกหลอนประหลาด

ดวงตาของเขาเป็นสีฟ้าน้ำแข็งเย็นเยียบ ราวน้ำแข็งขั้วโลก แผ่รังสีเยียบเย็นห้ามเข้าใกล้

บนร่างชายชราสวมอาภรณ์ยาวสีเทาหนึ่งชุด บนชุดปักลายโทเท็มและอักขระเวทมนตร์ที่สลับซับซ้อน คอยปลดปล่อยหมอกสีเทาออกมาไม่หยุด คอยบดบังรูปร่างแท้จริงของเขาเอาไว้

เย่ชิวสังเกตเห็นด้วยว่า รูปร่างชายชรานั้นสูงผอม แต่กลับอัดแน่นไปด้วยพลังอันน่ากลัว

แขนขาคล่องแคล่วทรงพลัง เคลื่อนไหวเบาราวไร้เสียง ความเร็วจัดจ้าน เวลาลงมือก็เหมือนวิญญาณผีที่ล่องไปมาในความมืดยามราตรี

“เจ้าแก่คนนี้มีที่มาที่ไปอะไรกันแน่? ทำไมถึงดูแตกต่างจากเผ่ามนุษย์ทั่วไปอยู่บ้าง?”

ไม่เพียงเท่านั้น เย่ชิวยังมองเห็นระดับพลังบำเพ็ญเพียรของชายชราด้วย

ราชานักบุญไร้เทียมทาน!

ไม่แปลกที่ต้าลี่กับพวกจะต้านเอาไว้ไม่อยู่

เย่ชิวเห็นจางเหมยเจินเหรินถูกบีบให้ตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายทุกย่างก้าว เห็นได้ชัดว่าใกล้จะทนไม่ไหวอยู่แล้ว จึงคิดในใจว่า “ช่างหัวว่ามันเป็นใครมาจากไหน จับให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน”

เขากำลังจะลงมือ ทันใดนั้น เสียงตะลึงงันของเหล่าเจิ่วก็ดังขึ้นข้างหู

“หืม ของแบบนี้หลุดมาถึงจงโจวได้ยังไงกัน?”