วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2962

เย่ชิวเลิกคิ้วเล็กน้อย ใจเต็มไปด้วยความสงสัย เขาไม่เข้าใจเลยว่าท่านเซวียนหยวนเฮ่อปิดตายประตูศาลบรรพบุรุษอย่างกะทันหันไปทำไม

แต่พอเย่ชิวหันกลับมา ท่านเซวียนหยวนเฮ่อก็ทำเรื่องที่เขาคาดไม่ถึงยิ่งกว่า

“ตุบ!”

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อคุกเข่าลงตรงหน้าเย่ชิว แล้วเอ่ยว่า “ทาสแก่คนนี้ ท่านเซวียนหยวนเฮ่อ คารวะนายเหนือหัว!”

เย่ชิวถึงกับนิ่งงัน มองท่านเซวียนหยวนเฮ่อที่อยู่ดี ๆ ก็มาคุกเข่าตรงหน้าตัวเอง ใจเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

ไม่เพียงเขาคนเดียว ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็พากันทำหน้ามึนงงเช่นกัน

ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อเอ่ยถามว่า “ท่านพ่อ ท่านทำอะไรอยู่กันแน่?”

“คุกเข่า!” ท่านเซวียนหยวนเฮ่อ quát ออกมาเสียงเข้ม

“ท่านพ่อ……”

“ข้าบอกให้เจ้า คุกเข่า!”

แม้ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อจะงงเป็นไก่ตาแตก แต่พอเห็นสายตาเข้มงวดของท่านเซวียนหยวนเฮ่อ จึงทำได้เพียงคุกเข่าลงตามคำสั่ง

“หรงเอ๋อร์ เจ้าก็คุกเข่าด้วย” ท่านเซวียนหยวนเฮ่อเอ่ย

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จึงจำต้องคุกเข่าตามลงมาอีกคน

“ท่านผู้อาวุโสเสวียนหยวน นี่พวกท่านกำลังทำอะไรกัน…?” เย่ชิวรีบก้าวเข้าไปข้างหน้า ตั้งใจจะพยุงท่านเซวียนหยวนเฮ่อขึ้น แต่กลับถูกอีกฝ่ายยกมือห้ามไว้

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อเงยหน้า สายตาเต็มไปด้วยความจริงใจและความเคารพ เกิดเอ่ยว่า “ฉางเซิง การที่ข้าคุกเข่าครั้งนี้ เจ้าแบกรับได้”

เย่ชิวยิ่งงงหนักเข้าไปอีก

เขาไม่เคยนึกฝันมาก่อน ว่าท่านเซวียนหยวนเฮ่อผู้เป็นผู้อาวุโสที่ทรงคุณธรรมและศักดิ์ศรีถึงเพียงนี้ จะทำพิธีใหญ่โตเช่นนี้กับตน

“ท่านผู้อาวุโส พวกท่านลุกขึ้นก่อนเถอะ แบบนี้ทำให้ข้ารู้สึกไม่สบายใจจริง ๆ” เย่ชิวเอ่ยอย่างจริงใจ

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อสูดลมหายใจลึก ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แต่ความเคารพบนใบหน้าก็ไม่ได้จางหายไปแม้แต่น้อย เอ่ยว่า “ฉางเซิง เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดเซวียนหยวนเจียของเราจึงยืนหยัดอยู่ในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตได้ไม่ล้มลง และสืบทอดมาจนถึงทุกวันนี้”

เย่ชิวส่ายหัว แสดงว่าไม่รู้

“เพราะว่า เมื่อก่อนเซวียนหยวนเจียของเรา เคยได้รับการคุ้มครองจากมหาผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่ง”

น้ำเสียงของท่านเซวียนหยวนเฮ่อหนักแน่นขึ้น ทุกถ้อยคำเหมือนแบกน้ำหนักมหาศาลไว้ “ก็เพราะมีท่านผู้นั้น เซวียนหยวนเจียของเราถึงได้ยืนหยัดไม่ล้มคลอน”

“และเพราะมีท่านผู้นั้น ทุกครั้งที่ท่านผู้สูงศักดิ์กวาดล้างตระกูลบางตระกูล ก็ไม่เคยแตะต้องเซวียนหยวนเจียของเราเลย”

“ไม่เพียงเท่านั้น ในอดีตมีอยู่หลายครั้งที่ตระกูลอื่นคิดร้ายต่อเซวียนหยวนเจีย ท่านผู้สูงศักดิ์ก็ลงมือช่วยเหลือลับ ๆ อยู่เบื้องหลัง”

“และทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเกี่ยวพันกับมหาผู้ยิ่งใหญ่คนนั้น!”

หัวใจของเย่ชิวสะท้อนวาบ เขาคลับคล้ายคลับคลาว่าจะเดาอะไรได้ จึงเอ่ยถามว่า “มหาผู้ยิ่งใหญ่ที่ท่านกล่าวถึง…คือบรรพบุรุษเย่เจียของข้าใช่หรือไม่?”

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อพยักหน้า “ใช่แล้ว!”

“แต่เมื่อครู่เหตุใดท่านจึงเรียกข้าว่านายเหนือหัว?” เย่ชิวอดสงสัยไม่ได้

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อเอ่ยว่า “เรื่องนี้ หากจะพูดไป ก็ยังเกี่ยวกับมหาผู้ยิ่งใหญ่ท่านนั้นอยู่ดี”

“บรรพชนของเซวียนหยวนเจียเรา เคยให้กำเนิดอัจฉริยะไร้เทียมทานขึ้นมาผู้หนึ่ง”

“ในปีนั้น เพื่อช่วยเขารวบรวมทั่วหล้าให้เป็นหนึ่ง บรรพบุรุษของเซวียนหยวนเจียทุ่มเทเลือดเนื้อและหัวใจ เก็บรวบรวมทองแดงจากภูเขาโส่ว หลอมขึ้นเป็นดาบเซวียนหยวน”

“ต่อมา อัจฉริยะของเซวียนหยวนเจียผู้นั้น ก็อาศัยดาบเล่มนี้เป็นกำลัง รวบรวมทั่วหล้า ตั้งตนเป็นจักรพรรดิ กลายเป็นจักรพรรดิมนุษย์หนึ่งยุค ได้รับโชคชะตาแห่งเผ่ามนุษย์อย่างครบถ้วนสมบูรณ์”

“ภายหลัง เมื่อจักรพรรดิมนุษย์ละสังขาร ได้ทิ้งคำสั่งบรรพบุรุษเอาไว้ว่า ผู้ใดครอบครองดาบเซวียนหยวน ผู้นั้นก็คือเจ้าของเซวียนหยวนเจีย”

แท้จริงเป็นเช่นนี้เอง!

“เซวียนหยวนเจีย ยินดีติดตามเจ้า ช่วยเจ้าสานฝันให้เป็นจริง”

ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์สบตากันแล้วยิ้มออกมา ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจเจตนารมณ์ของท่านเซวียนหยวนเฮ่อ

แท้จริงแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนทำไปเพื่อรอคอยการมาของเย่ชิว เพื่ออนาคตของเซวียนหยวนเจีย

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อยังกล่าวต่อ “ยิ่งกว่านั้น ด้วยพรสวรรค์และศักยภาพของเจ้า ดาบเซวียนหยวนในมือเจ้า จะสามารถปลดปล่อยพลังได้มากยิ่งกว่าเดิม”

“นี่แสดงให้เห็นว่า เจ้ามิใช่เพียงผู้ที่ดาบเซวียนหยวนเลือกเท่านั้น แต่ยังเป็นการสืบทอดเจตจำนงของจักรพรรดิมนุษย์อีกด้วย”

“เซวียนหยวนเจียของเรา ยินดีติดตามรอยเท้าของเจ้าในทุกห้วงเวลา”

เย่ชิวสูดลมหายใจลึก เขาสัมผัสได้ชัดเจนถึงความเชื่อมั่นและความคาดหวังอันหนักอึ้งที่เซวียนหยวนเจียฝากไว้ในคำพูดของท่านเซวียนหยวนเฮ่อ

เขารู้ดี ว่าตนเองไม่อาจทำลายความเชื่อมั่นนี้ลงได้ และยิ่งไม่อาจทำให้เซวียนหยวนเจียต้องผิดหวัง

“ท่านผู้อาวุโส ข้าเย่ชิวให้คำมั่น ณ ที่นี้ ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจอยู่ ข้าจะทำทุกอย่างที่ทำได้ เพื่อปกป้องเซวียนหยวนเจีย ให้ดาบเซวียนหยวนเปล่งประกายคมขึ้นอีกครั้ง” เย่ชิวกล่าวด้วยสายตาหนักแน่น น้ำเสียงดังกังวาน

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อพยักหน้าอย่างพอใจ เขารู้ดีว่า นับจากวันนี้ไป เย่ชิวจะกลายเป็นผู้นำคนใหม่ของเซวียนหยวนเจีย พาผู้คนของพวกเขาก้าวสู่อนาคตที่รุ่งโรจน์ยิ่งกว่าเดิม

“จิ้งเต๋อ หรงเอ๋อร์ มากับข้า ไปคำนับนายเหนือหัวอีกครั้ง”

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อว่าจบ กำลังจะคุกเข่าลงอีก ทว่าเย่ชิวรีบพยุงไว้ทันที เอ่ยว่า “ท่านผู้อาวุโส ท่านอย่าทำอย่างนี้เลย ข้ารับไม่ไหวจริง ๆ!”

“อีกอย่าง ตอนนี้พวกเราเป็นคนในครอบครัวเดียวกันแล้ว ท่านยังทำตัวเกรงใจเช่นนี้ กลับยิ่งดูแปลกแยกเสียมากกว่า”

“เอาอย่างนี้ดีไหม ต่อไปข้าจะเรียกท่านตามแบบหรงเอ๋อร์ เรียกท่านว่า ‘ท่านปู่’ ท่านเห็นว่าอย่างไร?”

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อหัวเราะเบา ๆ “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น งั้นข้าก็จะถือโอกาสวางท่าในฐานะคนแก่สักหน่อยแล้วกัน”

ครานั้นเอง ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อมองมาอย่างตั้งความหวัง “ฉางเซิง ขอข้าดูดาบเซวียนหยวนสักครั้งได้ไหม?”