วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2956

พลังกระบี่สีเขียวอมฟ้าคมกริบถึงขีดสุด แฝงไว้ด้วยพลังที่เกินจะพรรณนา เพียงฟาดผ่านหนึ่งกระบี่ ท่านนักบุญทองคำกลับไม่อาจต่อต้านได้แม้แต่น้อย ร่างถูกผ่าออกเป็นสองท่อน เลือดสดกระเซ็นกระจาย ย้อมฟ้าดินผืนนี้ให้แดงฉาน

แม้แต่วิญญาณแท้ของท่านนักบุญทองคำ ก็ยังถูกผ่าขาดออกเป็นสองส่วน!

ภาพตรงหน้า ทำเอาทุกคนที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ถึงกับตะลึงงัน

สายตาทุกคู่มองไปยังเย่ชิวด้วยใบหน้าตื่นตระหนกสุดขีด นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะยังมีไพ่ตายเช่นนี้ซ่อนอยู่

แต่แท้จริงแล้ว เย่ชิวกลับตกใจยิ่งกว่าทุกคน

“เชี่ย!”

ในใจของเขาสะท้านไหวไม่หยุด

เขาเองก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่า พี่สาวลึกลับในโลงศพทองคำจะมีพลังน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ แค่พลังกระบี่หนึ่งสาย ก็ฟันสังหารท่านนักบุญทองคำ ผู้เป็นผู้แข็งแกร่งจวนเป็นจักรพรรดิขั้นสูงสุดที่ได้มีชีวิตเป็นครั้งที่สองไปได้อย่างง่ายดาย

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

“พลังการต่อสู้นี่…น่ากลัวเกินทนจริง ๆ!”

“พี่สาวลึกลับนั้นมีภูมิหลังอะไรกันแน่? ท่านผู้สูงศักดิ์เรียกนางว่าเสี่ยวชิง งั้นหรือว่า…ไม่หรอกมั้ง? เป็นไปได้ยังไง? ถ้าเป็น ‘นาง’ คนนั้นจริง ๆ ทำไมถึงได้อยู่ในโลงศพกันเล่า?”

เย่ชิวนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมา แต่ก็รู้สึกเหลือเชื่อเกินไป

หลังผ่านความตกตะลึง เขากลับรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด

ลองคิดดูสิ มีตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้อยู่ข้างกาย ตราบใดที่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ไม่ลงมือ จะยังมีใครกล้าทัดทานอีก?

หากนางเป็น ‘คนนั้น’ ขึ้นมาจริง ๆ ต่อให้เป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ก็ยังอาจต่อสู้ได้อย่างไม่ด้อยกว่า

คนอื่น ๆ ในที่เกิดเหตุเอง ก็ล้วนเบิกตากว้าง มองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างไม่อาจเชื่อสายตาตัวเอง

พวกเขาเดิมคิดกันว่า ท่านนักบุญทองคำที่มีชีวิตเป็นครั้งที่สอง ก้าวถึงจุดสูงสุดกึ่งจักรพรรดิไปแล้ว นับเป็นตัวตนที่ไม่มีผู้ใดต้านทานได้ แต่กลับไม่คิดเลยว่า แค่พลังกระบี่สายเดียวก็สังหารเขาได้อย่างง่ายดาย

การพลิกผันเช่นนี้ เรียกได้ว่าแหกฟ้าท้ากฎสวรรค์!

ร่างทั้งสองท่อนของท่านนักบุญทองคำล้มฟาดลงกับพื้น ปราศจากแม้แต่ริบหรี่แห่งชีวิต ดวงตาคู่นั้นเบิกโพลง ราวกับแม้แต่ตอนตายก็ยังไม่อาจเชื่อว่าตนจะลงเอยเช่นนี้

“ท่านปู่ใหญ่หวงจิน…”

หรงจิงเทียนรู้สึกทั้งตัวเย็นเฉียบ ตัวสั่นระริกเหมือนตะแกรงร่อน ภายในหัวพลันผุดคำสามคำขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ฟ้าถล่มแล้ว!

เขาแต่เดิมคิดว่า เพียงท่านปู่ใหญ่หวงจินลงมือ เย่ฉางเซิง ท่านเซวียนหยวนเฮ่อ เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล รวมถึงคนอื่น ๆ ล้วนต้องตายกันหมด จากนี้ไป เขตต้องห้ามแห่งชีวิตจะมีเพียงฮวงจินเจียจู๋เท่านั้นที่ยืนอยู่เหนือทุกสิ่ง

แต่ใครจะคาดคิด ว่าท่านปู่ใหญ่หวงจินกลับถูกพลังกระบี่สายเดียวฟันตาย

จบแล้ว!

จบเห่จริง ๆ แล้ว!

“ฮึ จุดสูงสุดกึ่งจักรพรรดิแล้วอย่างไร? อยู่ต่อหน้าตัวเรา ก็เป็นได้แค่ตัวมดเท่านั้น”

เสียงของท่านผู้สูงศักดิ์ดังขึ้นอีกครั้ง แฝงแววไม่แยแสและเย็นชา

“ขอบคุณท่านผู้สูงศักดิ์!” เย่ชิวโค้งคำนับอย่างนอบน้อม เอ่ยด้วยความสำนึกในบุญคุณ

ท่านผู้สูงศักดิ์กล่าวว่า “เรายังไม่ได้ลงมือเอง เจ้าไปขอบคุณเราทำไม ถ้าจะขอบคุณก็ไปขอบคุณเสี่ยวชิงต่างหาก”

“ขอบคุณพี่สาว” เย่ชิวส่งเสียงผ่านจิตสัมผัสเทพไป

“แค่ยกมือเท่านั้นเอง ไม่ต้องเกรงใจ” เสียงของหญิงสาวลึกลับดังมาจากในโลงศพทองคำ

เย่ชิวฟังออกทันที ว่าน้ำเสียงของหญิงสาวลึกลับนั้นอ่อนแรงอย่างมาก ราวกับใช้พลังจนเกือบหมดสิ้น

“พี่สาว ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” เย่ชิวถามด้วยความเป็นห่วง

คราวนี้ หญิงสาวลึกลับไม่ได้ตอบเขา

เหล่าเจิ่วเอ่ยว่า “นางใช้พลังไปมากเกิน ต้องหลับใหลไปช่วงหนึ่งถึงจะฟื้นตัวได้”

“ไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม?” เย่ชิวถามต่อ

“ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ไม่ต้องกังวล” เหล่าเจิ่วพูดต่อ “อิจฉาเจ้าเหมือนกันนะ ไอ้หนู ข้างกายมีแต่ผู้แข็งแกร่งคอยคุ้มครองเส้นทางแห่งเต๋าให้”

“ว่าแต่ ไอ้หนู วิญญาณแท้ของหมอนั่น ข้าจะเอาไป”

ทันทีที่เหล่าเจิ่วพูดจบ โลงศพสีแดงโลหิตในถุงกิ่นคุนก็สั่นสะท้านขึ้นมา จากนั้นหมอกดำก้อนหนึ่งก็ลอยพุ่งออกไป ฉับพลันก็ห่อหุ้มวิญญาณแท้อันแตกสลายของท่านนักบุญทองคำเอาไว้ แล้ว “ฟึ่บ” เดียวก็หายวับไป

วิญญาณแท้ของหรงจิงเทียนแตกตื่นสุดขีด ร้องขอชีวิตว่า “เย่ฉางเซิง ปล่อยผมไปสักครั้งเถอะ ผมยินดีถวายตัวรับใช้คุณ!”

สีหน้าของเย่ชิวเย็นชา จิตสังหารทะลักท่วม

วิญญาณแท้ของหรงจิงเทียนเอ่ยต่อ “เย่ฉางเซิง ผมขอโทษ ผมไม่ควรคิดเล่นงานคุณ ขอโทษจริง ๆ ขอร้องล่ะ ปล่อยชีวิตผมไว้เถอะ”

“ฉันรับคำขอโทษของเจ้า” คำพูดนี้ของเย่ชิวทำให้วิญญาณแท้ของหรงจิงเทียนมีแววดีใจผุดขึ้นมา ทว่าวินาทีถัดมา ก็ได้ยินเย่ชิวพูดต่อว่า “แต่ฉันไม่ได้คิดจะยกโทษให้เจ้า”

อะไรนะ!

วิญญาณแท้ของหรงจิงเทียนหน้าถอดสี รู้ว่าตัวเองหนีความตายไม่พ้นแล้ว จึงตะโกนลั่นว่า “เย่ฉางเซิง ในเมื่อแกไม่ให้ทางรอดข้า แบบนั้นก็ตายไปด้วยกันนี่แหละ!”

บึ้ม!

วิญญาณแท้ของหรงจิงเทียนพลันพองตัวขึ้นมา ราวกับลูกโป่งที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ชัดเจนว่าเขาคิดจะระเบิดจิตวิญญาณต้นกำเนิด พาพาเย่ชิวตายไปด้วยกัน

ทว่าเย่ชิวไม่เพียงไม่กลัว กลับหัวเราะออกมาเสียอีก “ลืมบอกเจ้าไปจริง ๆ ว่าฉันทะลวงถึงขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานมานานแล้ว อยู่ต่อหน้าฉัน เจ้าไม่มีโอกาสระเบิดวิญญาณแท้ได้เลย”

แม้ในใจหรงจิงเทียนจะตกตะลึง แต่ว่ายิงธนูไปแล้วก็ไม่อาจเก็บคืน เขาฝืนเร่งเร้าอย่างสุดกำลัง วิญญาณแท้พองตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ จนดูราวกับใกล้จะระเบิดเต็มที

“กร็อบ!”

เย่ชิวออกแรงที่มือทันที หรงจิงเทียนก็ราวกับเป็นเป็ดที่โดนบีบคอ วิญญาณแท้ที่พองโตเมื่อครู่เริ่มหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว

หรงจิงเทียนถึงกับลนลานสุดขีด “เย่ฉางเซิง อย่าฆ่าผมเลย ขอร้องล่ะ ผมยอมเป็นวัวเป็นม้าให้คุณ sai ใช้งานตามใจเลยก็ได้”

ใจสังหารของเย่ชิวไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย เพียงแต่กำลังชั่งใจอยู่ว่า จะกลืนกินวิญญาณแท้ของหรงจิงเทียนดีหรือไม่?

ในตอนนั้นเอง เสียงเร่งร้อนของเหล่าเจิ่วก็ดังขึ้นมา “ไอ้หนู อย่าฆ่ามัน ทิ้งให้ข้า”

“เอาไปเองเลย” เย่ชิวกล่าว

วึ้ง!

หมอกดำก้อนหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน ห่อหุ้มวิญญาณแท้ของหรงจิงเทียนไว้โดยเร็ว

“อ้ากกก…” วิญญาณแท้ของหรงจิงเทียนส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างสยดสยอง จากนั้นก็สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย