วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2941

ทุกคนตึงเครียดจนเหงื่อเย็นซึมออกเต็มแผ่นหลัง

“รู้สึกเหมือนเป็นอสูรร้ายไร้เทียมทาน เตรียมลงมือได้เลย” จางเหมยเจินเหรินส่งเสียงลับเอ่ยขึ้นเงียบ ๆ

ทันใดนั้น ทุกคนก็เตรียมพร้อมจะลงมือ

ครู่ต่อมา ทุกคนสัมผัสได้ชัดว่าเสียงฝีเท้ายิ่งใกล้เข้ามาอีก ไม่นานก็จะก้าวออกมาจากทางเดินลึกลับแล้ว

“ลงมือ!”

พร้อมกับเสียง quะโกนดุดันของจางเหมยเจินเหริน ในพริบตาเดียว ทุกคนก็ระดมลงมือพร้อมกัน แต่ละคนงัดวิชาของตัวเองออกมาถาโถมใส่ทางเดินลึกลับ

ตู้ม!

พลันมีแสงทองคำสายหนึ่งปรากฏขึ้น มาขวางการโจมตีของทุกคนเอาไว้ วินาทีถัดมา เย่ชิวกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จูงมือกันเดินออกมาจากในทางเดินลึกลับ

“หัวหน้า?”

เฟิงอู๋เหินกับพวกทำหน้ามึนงงกันถ้วนหน้า เผลอหันไปมองจางเหมยเจินเหรินโดยไม่รู้ตัว ว่าแล้วอสูรร้ายไร้เทียมทานที่พูดถึงล่ะ?

“พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่?” เย่ชิวถาม

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะแหะ ๆ “พวกเรากำลังมาต้อนรับคุณไง”

“ต้อนรับผม?” เย่ชิวกวาดตามองทุกคนด้วยสีหน้าแปลก ๆ แล้วว่า “วิธีต้อนรับของพวกคุณนี่แปลกดีนะ”

เสียงของเย่ชิวเพิ่งขาดคำ ทุกคนก็พากันทำหน้าตาเก้อเขินอย่างช่วยไม่ได้ ชัดเจนว่ารู้สึกไม่ค่อยดีนักกับความเข้าใจผิดเมื่อครู่

เฟิงอู๋เหินเกาศีรษะ แกล้งหัวเราะแห้ง ๆ “เฮะ ๆ หัวหน้า พวกเรานึกว่าเป็นอสูรร้ายอะไรโผล่ออกมา ที่ไหนได้กลายเป็นพวกคุณซะงั้น”

หลินต้าหนiaoว่า “หัวหน้า รองพี่รองคำนวณคำทำนายมาหนึ่งคำทำนาย เป็นลางร้ายใหญ่หลวง เขาบอกว่าพวกคุณกำลังเจออันตราย พวกเรายังเตรียมจะบุกเข้าไปหาพวกคุณอยู่เลย”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวเหล่มองจางเหมยเจินเหรินแล้วพูดว่า “ท่านเต๋า คำทำนายของท่านนี่ช่าง ‘แม่น’ จริง ๆ เลยนะ!”

“ไม่ใช่แค่แม่นนะ แทบจะเข้าทุกดอกเลยล่ะ” เฟิงอู๋เหินพูดอย่างดูแคลน

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์หัวเราะเบา ๆ คลี่คลายบรรยากาศที่แสนกระอักกระอ่วน “ดูท่าการโผล่มาของพวกเรา จะทำให้ทุกคนตกใจไม่น้อยเลยนะคะ”

“แค่ก ๆ” จางเหมยเจินเหรินกระแอมเบา ๆ แล้วทำหน้าจริงจัง “ไอ้กระต่ายน้อย พวกเธอไปคราวนี้ราบรื่นดีไหม ได้รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกมาหรือเปล่า?”

เย่ชิวว่า “ผมคุยตกลงกับท่านผู้สูงศักดิ์ไว้แล้ว ไว้ครั้งหน้าค่อยมารับรากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลก”

“ไม่ได้รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกงั้นหรือ?” จางเหมยเจินเหรินทำหน้าผิดหวังทันที “งั้นไม่เท่ากับว่ามาเสียเที่ยวหรือไง? แล้วเทียนจีกับพ่อของต้าหนiao…”

เย่ชิวว่า “ไม่ต้องห่วง ท่านผู้สูงศักดิ์บอกแล้วว่า ต้นไม้แห่งชีวิตช่วยต่ออายุให้เทียนจีกับลุงหลินได้”

“รอบนี้ไม่ใช่แค่ไม่ได้มาเสียเที่ยว ผมกับหรงเอ๋อร์ยังได้ผลลัพธ์มหาศาลกลับไปด้วย”

เย่ชิวพูดจบ ก็ส่งสายตาให้เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์หนึ่งที

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เข้าใจทันที ชั่วพริบตาเดียว กลับมีพลังอำนาจน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งปะทุออกจากตัวเธอกวาดไปทั่ว

“ราชานักบุญไร้เทียมทาน!”

ทุกคนต่างทำหน้าตกตะลึง

ไม่มีใครคาดคิดว่าเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จะทะลวงถึงขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานได้รวดเร็วขนาดนี้

“คุณหนูเซวียนหยวนช่างมีพรสวรรค์ล้ำเลิศจริง ๆ” จางเหมยเจินเหรินอุทานด้วยความทึ่ง

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวมองด้วยแววตาอิจฉา “ในหมู่คนรุ่นเยาว์ของเขตต้องห้ามแห่งชีวิต คุณหนูเซวียนหยวนเป็นคนที่สองที่ทะลวงถึงขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน เก่งเกินไปแล้ว!”

เฟิงอู๋เหินไม่เอ่ยสักคำ แววตาวูบผ่านด้วยความอิจฉาเล็กน้อย ในใจก็เตือนตัวเองให้ต้องพยายามให้มากขึ้น

อย่างไรเสีย ห้าสุดยอดอัจฉริยะแห่งเขตต้องห้ามชีวิต ตอนนี้เหลืออยู่เพียงสามคนแล้ว

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์กับหรงอี้ ต่างก็อยู่ในขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน มีเพียงเขาคนเดียวที่ตามหลังอยู่ไกลลิบ

ทว่า ยังไม่ทันที่ทุกคนจะตกตะลึงกับเรื่องนี้จนเสร็จสิ้น บนร่างของเย่ชิวกลับมีพลังอำนาจที่ยิ่งน่าสะพรึงกลัวกว่าเดิมปะทุออกมา ทำเอาทุกคนรู้สึกแทบหายใจไม่ออก

“ไอ้กระต่ายน้อย แก…แก…” จางเหมยเจินเหรินเบิกตาโพลง ชี้ไปที่เย่ชิวจนพูดติด ๆ ขัด ๆ

เย่ชิวเก็บพลังกลับเข้าไป ถอนหายใจยาว “เฮ้อ ผมเองก็ไม่คิดว่าจะทะลวงได้เร็วขนาดนี้ จริง ๆ ระดับพลังสำหรับผมแล้วไม่สำคัญเท่าไหร่หรอก”

อวดเก่งชัด ๆ!

ทุกคนหัวเราะลั่น

“หัวหน้า ต่อไปเราจะทำอะไรกันดี?” หลินต้าหนiaoถาม

เย่ชิวว่า “ก็แน่นอนว่าต้องออกจากเขตแกนกลางสิ”

ทันใดนั้น สีหน้าของเฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็เคร่งขรึมขึ้นมา “หัวหน้า ถ้าออกไปตอนนี้ เกรงว่าจะเกิดคลื่นใหญ่เอานะคะ”

“เธอกลัวว่าเราจะโดนรุมใช่ไหม?” เย่ชิวว่า “ท่านผู้สูงศักดิ์บอกผมแล้วว่า ตอนนี้เหล่าหัวหน้าตระกูลของเขตต้องห้ามแห่งชีวิต กำลังรออยู่ที่นอกเขตแกนกลางอย่างพร้อมหน้า ชัดเจนเลยว่าพวกเขารอผมอยู่”

สีหน้าของเฟิงอู๋เหินเปลี่ยนไป “หัวหน้า งั้น…เราออกไปช้ากว่านี้หน่อยดีไหม?”

“พวกหัวหน้าตระกูลนั่น แต่ละคนไม่ง่ายจะรับมือทั้งนั้น”

“แถมแต่ละตระกูลยังมีอาวุธจักรพรรดิประจำตระกูลอีกด้วย”

จางเหมยเจินเหรินว่า “กลัวบ้าอะไร! ของที่พวกเขามี ไอ้กระต่ายน้อยก็มี ของที่พวกเขาไม่มี ไอ้กระต่ายน้อยก็ยังมีอีก”

เขาเกือบจะพูดออกไปแล้วว่า ศาสตราจักรพรรดิน่ะกระจอกอะไร เย่ชิวมีศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ติดตัวอยู่ แถมยังไม่ใช่แค่ชิ้นเดียวด้วยซ้ำ

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวเตือนว่า “หัวหน้า ฉันว่่าเรื่องนี้ต้องระวังให้มาก ห้ามประมาทนะคะ อีกอย่าง ที่นี่อย่างไรก็เป็นอาณาเขตของท่านผู้สูงศักดิ์ ถ้าทำให้ท่านผู้สูงศักดิ์ไม่พอใจขึ้นมา จะลำบากเอาได้”

เย่ชิวหัวเราะแล้วว่า “ท่านผู้สูงศักดิ์บอกผมเองว่า ให้ผมอย่าได้ไว้หน้า ใครที่ควรถูกกวาดล้าง ก็ลบหายไปให้หมด”

หา?

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินถึงกับยืนตาค้าง

นี่ไม่เท่ากับว่าท่านผู้สูงศักดิ์อนุญาตให้หัวหน้าฆ่าล้างบางได้เต็มที่เลยหรือ?

ชั่วพริบตาเดียว สองคนรู้สึกหนังศีรษะชาจนเสียวซ่า เกิดความรู้สึกชัดเจนอย่างหนึ่งในใจว่า เขตต้องห้ามแห่งชีวิตคงกำลังจะเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่จริง ๆ แล้ว

“ไปกันเถอะ!”

เย่ชิวจูงมือเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เดินออกไปด้านนอก พร้อมกับตะโกนเรียกทุกคน “อย่าเสียเวลา รีบไปส่งหัวหน้าตระกูลพวกนั้นกัน!”