วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2940

หรือว่า…

เย่ชิวมองรอยยิ้มแฝงนัยของท่านผู้สูงศักดิ์ พลันในใจก็ผุดความคิดอันบังอาจขึ้นมา จากนั้นจึงโค้งคำนับให้นางหนึ่งที

“ชางเซิงขอทูลลา ท่านผู้สูงศักดิ์รักษาตัวด้วย”

พูดจบ เย่ชิวก็ฉุดแขนหรงเอ๋อร์หันหลังจะเดินออกไป “หรงเอ๋อร์ ไปกันเถอะ”

“จะไปแล้วเหรอ?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ทำหน้างงงัน ถามว่า “นายไม่ใช่ว่าจะมาหารากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกเหรอ?”

“หาเจอแล้ว” เย่ชิวว่า

“หาเจอแล้ว?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ยิ่งสงสัย “แล้วมันอยู่ที่ไหนล่ะ?”

“ไว้ค่อยพูดทีหลัง” เย่ชิวฉุดแขนเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์มุ่งหน้าออกไปด้านนอก

“เดี๋ยวก่อน” ท่านผู้สูงศักดิ์เอ่ยขึ้นเรียกเย่ชิวไว้ “เด็กหนุ่มที่มาพร้อมกับเจ้านั่น เคยถูกพลังย้อนกัดกิน ชะตาชีวิตเหลืออีกไม่มาก ถ้าเจ้าอยากต่ออายุให้เขา ใช้ต้นไม้แห่งชีวิตก็พอ”

เย่ชิวรู้ว่าท่านผู้สูงศักดิ์พูดถึงม่อเทียนจี จึงพยักหน้า กล่าวขอบคุณว่า “ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่เตือน”

ท่านผู้สูงศักดิ์กล่าวว่า “ต้นไม้แห่งชีวิต ต้นมหาธรรม ต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำ ล้วนมีฤทธิ์ชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นคืน ยังมีสรรพคุณอัศจรรย์อีกมาก ไว้ค่อยศึกษาให้ดี ๆ”

“ว่าแต่ นอกเขตแกนกลาง เหล่าหัวหน้าตระกูลใหญ่หลายตระกูลกำลังรอเจ้าอยู่”

“ไม่ต้องปรานี ใครสมควรถูกลบชื่อก็จัดการให้สิ้นซาก”

เย่ชิวรับคำสั้น ๆ “เข้าใจแล้ว”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ได้ยินก็สะท้านในใจ แอบคิดว่า “ท่านผู้สูงศักดิ์นี่คิดจะให้ชางเซิงเปิดฉากสังหารไม่เลี้ยงจริง ๆ!”

“ยังมีอีก” ท่านผู้สูงศักดิ์ว่า “เมื่อไหร่ที่เจ้ามีข่าวของท่านปู่ใหญ่หวงจิน อย่าลืมบอกฉันด้วย นับจากวันนี้ไป เจ้าเข้าเขตต้องห้ามแห่งชีวิตได้ทุกเมื่อ”

เย่ชิวพยักหน้ารับอีกครั้ง “ได้ครับ”

“ไปเถอะ ตั้งใจบ่มเพาะให้ดี ฉันจะรอเจ้าอยู่ที่นี่” ท่านผู้สูงศักดิ์โบกมือกล่าว

“ท่านผู้อาวุโสรักษาตัวด้วย” เย่ชิวโค้งคำนับอีกครั้ง แล้วฉุดแขนเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จากไป

มองตามแผ่นหลังของเย่ชิวที่ห่างออกไป ท่านผู้สูงศักดิ์ผู้มีใบหน้าเยาว์วัยก็ฉายแววหม่นแฝงความน้อยใจแวบหนึ่ง พึมพำว่า “เจ้าแก่ ข้าว่าแล้วว่าทำไมหลายปีมานี้เจ้าถึงไม่กลับมา ที่แท้เจ้าก็ทิ้งฉันไว้ให้ลูกหลานเจ้านี่เอง เจ้าช่างใจร้ายเหลือเกิน!”

“เพื่อเขา เจ้านี่ถึงกับลงแรงวางแผนยาวไกลขนาดนี้เชียว”

“เจ้าฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่ตัวเขา ไม่คิดบ้างหรือไง ถ้าเขาล้มเหลวขึ้นมาจะทำยังไง?”

พอพูดมาถึงตรงนี้ ท่านผู้สูงศักดิ์ราวกับตัดสินใจเรื่องสำคัญได้ แววตาก็เด็ดเดี่ยวขึ้น “ไม่ต้องห่วง ในเมื่อเจ้าทิ้งฉันไว้ให้เขาแล้ว ฉันย่อมไม่ทำให้เจ้าผิดหวังแน่”

“ฉันจะยื่นมือช่วยเขาในห้วงเวลาชี้เป็นชี้ตาย”

“ฉันหวังว่า…” แววตาท่านผู้สูงศักดิ์พลันคลอด้วยน้ำตา สีหน้าเศร้าหมอง เอ่ยเสียงแผ่วว่า “ฉันขอเพียง ก่อนที่ฉันจะสลายไป ยังได้เห็นหน้าเจ้าอีกสักครั้ง!”

สิ้นคำ น้ำตาใสสองสายก็ไหลรินจากหางตาของท่านผู้สูงศักดิ์

……

ในถ้ำภูเขา

เฟิงอู๋เหินกับพวกต่างกระสับกระส่ายร้อนรนราวมดบนกระทะร้อน นั่งก็ไม่ติดยืนก็ไม่อยู่

“พี่ใหญ่กับคุณหนูเซวียนหยวนเข้าไปตั้งนานแล้ว ทำไมไม่มีข่าวคราวเลย จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?” หลินต้าหนiaoเอ่ยด้วยสีหน้ากังวลสุดใจ

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวเสริมว่า “ท่านผู้สูงศักดิ์อารมณ์แปรปรวนคาดเดาไม่ได้ แถมพลังบำเพ็ญเพียรยังล้ำลึก ถ้านางออกมือจริง ๆ พี่ใหญ่กับคุณหนูเซวียนหยวนคงไม่มีแม้แต่โอกาสตอบโต้”

เฟิงอู๋เหินเสนอว่า “งั้น…เราเข้าไปดูกันไหม?”

“อย่าใจร้อนบุ่มบ่าม” จางเหมยเจินเหรินว่า “ที่นี่เราไม่รู้อะไรเลย ทำอะไรก็ต้องระมัดระวังให้ถึงที่สุด ไอ้เจ้ากระต่ายน้อยบอกให้เรารออยู่ที่นี่ ก็รออยู่ที่นี่”

เฟิงอู๋เหินว่า “แล้วถ้าพี่ใหญ่เขา…”

“พี่อู๋เหิน ไม่ต้องกังวล” ม่อเทียนจีพูด “พี่ใหญ่แบกโชควาสนาไว้ล้นตัว ไม่น่าจะเป็นอะไรหรอก”

“แต่พวกเขาเข้าไปนานขนาดนี้แล้ว ไม่มีข่าวอะไรเลย…” เฟิงอู๋เหินพูดมาถึงตรงนี้ก็พลันผุดไอเดียขึ้นมา สายตาไปหยุดที่จางเหมยเจินเหริน “ท่านเต๋า หรือว่าท่านช่วยทำนายสักคำทำนายดีไหม?”

จางเหมยเจินเหรินสีหน้าหนักอึ้ง พยักหน้าเล็กน้อย สายตายังคงจ้องเหรียญทองแดงในมือราวจะขุดเอาข้อมูลเพิ่ม “สัญลักษณ์ทำนายโชคชะตาอันตรายถึงเพียงนี้ ผมยังไม่เคยเจอมาก่อนเลย ไอ้เจ้ากระต่ายน้อยนั่นกับคุณหนูเซวียนหยวนเกรงว่าจะเจอวิกฤตที่ไม่เคยมีมาก่อน”

อะไรนะ!

เฟิงอู๋เหินได้ยินแล้วกำหมัดแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ “ไม่ได้ พวกเราอยู่รอเฉย ๆ แบบนี้ไม่ได้ ผมจะเข้าไปช่วยพี่ใหญ่!”

“พี่อู๋เหิน ใจเย็นก่อน!” ม่อเทียนจีคว้าตัวเฟิงอู๋เหินไว้ รีบห้าม “ตอนนี้พวกเราไม่รู้เรื่องอะไรข้างในเลย ถ้าบุ่มบ่ามพุ่งเข้าไป อาจยิ่งทำให้เรื่องแย่กว่าเดิมก็ได้”

“แต่…” ใบหน้าเฟิงอู๋เหินเต็มไปด้วยความร้อนใจ

“ฟังก่อน” ม่อเทียนจีว่า “ในเมื่อพี่ใหญ่ให้พวกเรารออยู่ที่นี่ ก็ต้องมีแผนของเขาแน่ สิ่งที่เราควรทำตอนนี้คือใจเย็น แล้วก็เชื่อใจพี่ใหญ่”

จางเหมยเจินเหรินส่ายหน้า “ศิษย์น้อง เจ้าพูดผิดแล้ว”

“เจ้ายังไม่รู้หรอก ว่าสัญลักษณ์ทำนายโชคชะตาครั้งนี้มันอันตรายเพียงไหน แบบนี้ทั้งชีวิตผมยังไม่เคยเห็นมาก่อน”

“นั่นหมายความว่า อันตรายที่ไอ้เจ้ากระต่ายน้อยกับคุณหนูเซวียนหยวนเจอ อยู่เหนือจินตนาการของพวกเราไปแล้ว”

“พวกเราอยู่รอที่นี่ต่อไปไม่ได้ ต้องเข้าไปช่วยพวกเขา ไม่อย่างนั้น สิ่งที่รอเราอยู่ อาจเป็นข่าวร้ายก็ได้”

หลินต้าหนiaoว่า “ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็อย่าชักช้า ออกเดินเดี๋ยวนี้เลย”

แต่ใครจะคิดล่ะ ว่าพอทุกคนกำลังจะออกเดินทาง ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากในทางเดินลึกลับ

“ระวังตัวให้ดี” จางเหมยเจินเหรินรีบส่งเสียงลับเตือน

ทุกคนพอได้ยิน เส้นประสาทก็เครียดตึงในพริบตา สายตาล้วนจ้องไปยังปากทางเดินลึกลับ มือที่ถืออาวุธกำแน่นโดยไม่รู้ตัว

“ตึก…ตึก…”

เสียงฝีเท้านั้นหนักแน่นเป็นจังหวะ ราวกับแต่ละก้าวย่ำลงบนหัวใจของทุกคน ทำให้รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว

ยิ่งเสียงฝีเท้าเข้าใกล้ ความอึดอัดบีบคั้นที่บรรยายไม่ถูกก็แผ่คลุมไปทั่วทั้งถ้ำภูเขา อากาศราวกับข้นหนืด จนแม้แต่การหายใจก็ยังยากเย็น