วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2937

ทันใดนั้น เย่ชิวกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ถึงกับนิ่งค้าง

ห่างจากพวกเขาไม่ถึงสิบเมตร มีเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งสวมมงกุฎบนศีรษะ ใส่กระโปรงสีแดงทั้งชุด ยืนอยู่อย่างสงบนิ่ง ราวกับตุ๊กตาเซรามิกชิ้นงาม

เธอสูงไม่ถึงหนึ่งเมตร ใบหน้ายังอ่อนเยาว์เป็นเด็ก แต่กลับแผ่กลิ่นอายทรงอำนาจและสูงศักดิ์เกินวัยออกมา

ถ้าเธอไม่ได้สวมกระโปรงสีแดง แต่เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสีฟ้าแทนล่ะก็ คงเหมือนเจ้าหญิงเอลซ่ามีชีวิตเดินออกมาตรง ๆ

“เย่ฉางเซิง เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ ยินดีต้อนรับที่พวกเจ้ามาถึงที่นี่” เด็กหญิงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

เสียงของเธอไม่เข้ากับอายุเอาเสียเลย หนักแน่นและเปี่ยม威严 และทั้งเย่ชิวกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ฟังออกทันทีว่านี่คือเสียงของท่านผู้สูงศักดิ์

“ท่าน…ท่านคือท่านผู้สูงศักดิ์อย่างนั้นหรือ?” เย่ชิวถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ตาค้างไม่ต่างกัน นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าท่านผู้สูงศักดิ์ซึ่งทุกคนในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตต่างหวาดกลัว จะเป็นเด็กหญิงน่ารักตัวจิ๋วแบบนี้ได้

นี่…มันเป็นไปได้ยังไงกัน?

เด็กหญิงพยักหน้าเล็กน้อย แววตาใสแจ๋วราวสายน้ำทอประกายปัญญา เธอเอ่ยเสียงแผ่วว่า “ใช่แล้ว ก็คือตัวฉันนี่แหละ”

ในพริบตา เย่ชิวกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์หันมามองหน้ากัน ไม่รู้ว่าควรจะแสดงท่าทีอย่างไรดี

เดิมทีพวกเขาคิดกันไว้ว่า ท่านผู้สูงศักดิ์คงเป็นปีศาจสาวอารมณ์แปรปรวน หรือไม่ก็อสุรกายชราจิตใจอำมหิต ที่ไหนได้กลับกลายเป็นเด็กหญิงตัวนิดเดียวที่ดูเหมือนลมพัดก็ปลิว

ช่างเหลือเชื่อโดยแท้!

“ทำไมล่ะ แปลกใจมากเหรอ?” เด็กหญิงเหมือนจะอ่านความคิดของทั้งคู่ได้ มุมปากยกยิ้มจาง ๆ

เย่ชิวได้สติ รีบประสานมือคำนับแล้วเอ่ยว่า “ท่านผู้สูงศักดิ์อย่าได้ถือโทษเลย พวกผมแค่คิดไม่ถึงว่าท่านจะดูอ่อนเยาว์ถึงเพียงนี้ แล้วก็…”

“แล้วก็อะไร?” เด็กหญิงเอียงคอนิด ๆ ถามอย่างสนใจ

“แล้วก็น่ารักมากเลยค่ะ” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์อดพูดแทรกไม่ได้ เธอถูกความน่ารักของเด็กหญิงเล่นงานเข้าอย่างจัง

“น่ารักเหรอ?” เด็กหญิงพึมพำเสียงแผ่ว สีหน้าฉายแววรำลึก “ไม่ได้ยินใครพูดคำนี้กับฉันมานานมากแล้ว”

“น่าเสียดายนะ แยกจากกันไปหลายปี คงไม่มีวันได้พบกันอีก”

พูดมาถึงตรงนี้ เด็กหญิงก็ยิ้มกว้าง หันไปบอกเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ว่า “แต่ยังไงก็เถอะ ต้องขอบคุณที่ชม”

เย่ชิวแอบสังเกตท่าทางของท่านผู้สูงศักดิ์ไปด้วย พลางเดาในใจ ‘หรือว่าท่านผู้สูงศักดิ์ฝึกวิชาลึกลับอะไรที่ทำให้กลับไปเป็นเด็กได้ ถึงได้ตัวเล็กขนาดนี้?’

คิดได้ดังนั้น เย่ชิวก็อดถามไม่ได้ “ท่านผู้สูงศักดิ์ ผมขออนุญาตถามอย่างเสียมารยาทสักคำ ปีนี้ท่านอายุเท่าไรแล้วครับ?”

สีหน้าท่านผู้สูงศักดิ์มืดลงทันที “ไหนเจ้าก็รู้ว่าเสียมารยาท แล้วยังจะถามอีกเหรอ?”

เย่ชิวถึงกับอึ้งไป

ท่านผู้สูงศักดิ์หัวเราะออกมา ก่อนจะพูดว่า “บอกเจ้าก็ไม่เป็นไรหรอก พูดตามตรง ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามีชีวิตอยู่มานานเท่าไรแล้ว”

เย่ชิวกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับสะดุ้ง

โดยปกติ ถ้าใครบอกว่าตัวเองไม่รู้ว่าอยู่มานานเท่าไร มีอยู่แค่สองอย่างเท่านั้น แกล้งโกหก หรือไม่ก็สมองมีปัญหา

ลองคิดดู คนปกติที่ไหนจะไม่รู้ว่าตัวเองมีชีวิตอยู่มากี่ปี?

แต่ตอนที่ท่านผู้สูงศักดิ์พูดประโยคนั้น ท่าทางจริงจัง น้ำเสียงราบเรียบ ไม่เหมือนคนโกหกสักนิด

นั่นหมายความว่าท่านผู้สูงศักดิ์ “ไม่รู้จริง ๆ” ว่าตัวเองมีชีวิตอยู่มานานแค่ไหน

และก็เป็นอย่างที่คาดไว้ คำพูดถัดมาของท่านผู้สูงศักดิ์ยิ่งชวนให้คนตื่นตะลึง

“ฉันจำไม่ได้แล้วว่ามีชีวิตอยู่มากี่ปี รู้แค่ว่าฉันเป็นคนแรกที่ปรากฏตัวในเขตต้องห้ามแห่งชีวิต”

“หลังจากนั้น ใครก็ตามที่ใจไม่เป็นธรรม ฉันเจอหนึ่งก็ขยี้ตายหนึ่ง เจอสองก็ฟาดทีเดียวตายคู่”

“พอฆ่าคนไปมากเข้า ตระกูลที่เหลือก็เริ่มสงบเสงี่ยมลงทีละน้อย แต่ก็ยังมีตระกูลที่คิดลองดีอยู่เหมือนเดิม ซึ่งสุดท้ายก็ถูกฉันลบหายไปเหมือนกัน”

“ทีละเล็กทีละน้อย เขตต้องห้ามแห่งชีวิตเลยเหลือแค่ห้าตระกูลเท่านั้น”

“แต่สองปีมานี้ ก็เริ่มมีอยู่ไม่กี่ตระกูลที่กลับมาไม่นิ่งอีกแล้ว”

ท่านผู้สูงศักดิ์พูดมาถึงตรงนี้ หันมามองเย่ชิวแล้วว่า “ถ้าเจ้ามาช้ากว่านี้อีกหน่อย ก็ไม่แน่ว่าเจ้าคงจะไม่ได้เห็นอู่ต้าจาเจียห้าตระกูล แต่อาจเหลือแค่สองสามตระกูลเท่านั้น”

หัวใจเย่ชิวหดตัววูบ เขาแอบไว้อาลัยให้ตระกูลทั้งหลายที่ถูกท่านผู้สูงศักดิ์กวาดล้างในใจ ‘พวกเจ้าจะไปหาเรื่องใครไม่หา ดันมาหาเรื่องท่านผู้สูงศักดิ์ แบบนี้ไม่ใช่หาเรื่องตายหรือไงกัน?’

“ท่านผู้สูงศักดิ์ ผู้น้อยขอถามด้วยความสงสัยสักหน่อย ตอนนี้ท่านมีพลังบำเพ็ญเพียรระดับไหนกันแน่?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ถามต่อ “ท่าน…ท่านเป็นยอดฝีมือจักรพรรดิหรือเปล่าคะ?”

ท่านผู้สูงศักดิ์ตอบว่า “ผู้ที่จะเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ต้องแย่งชิงพรหมลิขิต ทำลายพันธนาการของกฎสวรรค์ ได้รับการยอมรับจากกฎสวรรค์ สำเร็จการพิสูจน์มหาธรรมบนหนทางแห่งเต๋า ถึงจะถูกเรียกว่า ‘จักรพรรดิ’ ได้”

“ฉันไม่เคยแย่งชิงพรหมลิขิต เพราะฉะนั้น ฉันไม่ใช่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่”

“ส่วนว่าฉันมีพลังบำเพ็ญเพียรระดับไหนกันแน่…”

พูดมาถึงตรงนี้ ใบหน้าอ่อนเยาว์ของท่านผู้สูงศักดิ์กลับฉายแววกลัดกลุ้มเล็กน้อย “พูดตามตรง ฉันเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ระดับไหน รู้แค่ว่าจนถึงตอนนี้ ยังไม่มีใครสู้ฉันชนะเลยสักคน”

การอวดแบบเนียน ๆ นี่แหละ ร้ายแรงที่สุด

ชั่วขณะนั้น เย่ชิวถึงกับไม่รู้จะพูดอะไรดี

“เดี๋ยวก่อน!” ท่านผู้สูงศักดิ์เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เอ่ยว่า “ยังมีอยู่อีกคน ที่ฉันสู้ไม่ได้”

“ใครเหรอคะ?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ถาม

ท่านผู้สูงศักดิ์ปรายตามองเย่ชิวแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า “บรรพบุรุษของเจ้าไง”