วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2921

หรงจิงเทียนได้ยินดังนั้นก็เอ่ยว่า “อี้เอ๋อร์ ดูท่าว่าคำพูดของพ่อ เจ้าก็เก็บเข้าหัวไว้บ้างแล้วนี่นะ”

“เป่ยหมิงหวังตายไปก็ดีแล้ว!”

“ถ้าเขาไม่ตาย ตอนนี้วิญญาณแท้ของเจ้าก็ได้รับบาดเจ็บ แบบนี้ไม่แน่ว่าเขาอาจจะแซงหน้าเจ้า บรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิก่อนด้วยซ้ำ”

“ตอนนี้เขาตายแล้ว ก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีก”

หรงอี้พูดว่า “ท่านพ่อ ท่านยังไม่รู้บางเรื่อง เป่ยหมิงหวังตัวสวะนั่นมันสมควรตายจริง ๆ”

“ตอนนั้นเย่ฉางเซิงกับอู๋ฮวาพาพวกมารุมโจมตีผม ไอ้หมอนี่กลับฉวยโอกาสลอบเล่นงานผมอีก ชั่วช้าสิ้นดี”

“เดิมทีผมคิดจะปล่อยให้เขากับเย่ฉางเซิงพวกนั้นสู้กันให้ตายไปข้างก่อน แล้วค่อยจัดการเก็บเขาทีหลัง ใครจะคิดว่าเขากลับทรยศผม ผมเลยจำต้องส่งมันไปให้พ้นทางก่อนเวลา”

“สมควรตายจริง ๆ” แววตาหรงจิงเทียนเย็นเยียบวูบหนึ่งก่อนเอ่ยว่า “แต่ท่านผู้นำเป่ย์หมิงต้องสืบเรื่องนี้จนถึงที่สุดแน่ ไอ้หมาแก่ตัวนั้นนี่สิที่เป็นปัญหา”

“ท่านพ่อ ท่านผู้นำเป่ย์หมิงไม่ต้องเอามาคิดมากหรอก” หรงอี้ว่า “ผมโยนความผิดเรื่องการตายของเป่ยหมิงหวังไปให้เย่ฉางเซิงเรียบร้อยแล้ว ถึงเวลานั้นท่านผู้นำเป่ย์หมิงต้องไปเอาคืนที่เย่ฉางเซิงแน่”

“ระหว่างพวกเขาย่อมต้องมีศึกเป็นตายกันสักครั้ง ไม่ก็ทั้งคู่บาดเจ็บสาหัส ไม่ก็ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตาย”

“ปล่อยให้พวกมันกัดกันเอง เราก็นั่งดูเสือกัดกันอยู่บนเขา รอจังหวะที่เหมาะแล้วค่อยซัดฝ่ายที่รอดชีวิตให้จมดินทีเดียว”

“เอาเป็นว่า เย่ฉางเซิงต้องตาย ท่านผู้นำเป่ย์หมิงกับเป่ยหมิงเจียก็ต้องถูกกวาดล้างให้สิ้น”

“อย่างนี้ถึงจะสอดคล้องกับผลประโยชน์ของตระกูลเรา”

“เสียดายก็แต่ ผมบาดเจ็บสาหัส ออกมือเองไม่ได้ เฮ้อ…”

หลังจากหรงจิงเทียนฟังจบ ดวงตาก็ฉายแววชมเชย เอ่ยว่า “อี้เอ๋อร์ ไม่ต้องคิดมากไปกว่านี้ ต่อจากนี้เจ้าตั้งใจรักษาอาการบาดเจ็บให้ดีก็พอ เรื่องนี้สำคัญที่สุด”

“ครับ ท่านพ่อ” หรงอี้ตอบ

ท่านผู้นำเป่ย์หมิงที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด ฟังบทสนทนาของทั้งคู่ได้อย่างชัดถ้อยชัดคำ ไฟโทสะในอกแทบลุกไหม้

เขาไม่คาดคิดเลยว่า การตายของเป่ยหมิงหวัง จะเป็นฝีมือของหรงอี้จริง ๆ!

แถมหรงอี้ยังคิดจะฉวยใช้เย่ฉางเซิงพวกนั้นมาเล่นงานเขากับเป่ยหมิงเจียด้วย!

“หัวไม่ดีหางก็เน่า พ่อก็เลว ลูกก็เลว พวกเจ้าไม่มีคนดีสักคน”

“กล้าด่าผมว่าไอ้หมาแก่ได้ยังไงกัน!”

“ฮึ! กล้าฆ่าลูกชายของผม ผมจะต้องฆ่าพวกเจ้าให้หมด…ไม่สิ ผมจะให้ทั้งฮวงจินเจียจู๋ฝังไปกับลูกชายของผม!”

ท่านผู้นำเป่ย์หมิงกดข่มจิตสังหารในใจไว้ ยังไม่รีบร้อนลงมือ

เขาแอบตามอยู่ห่าง ๆ ต่อไป

อยู่ ๆ หรงจิงเทียนก็เอ่ยถามว่า “ว่าแต่อี้เอ๋อร์ เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินนี่ตามเย่ฉางเซิงไปจริง ๆ รึ?”

“อืม ไอ้สองตัวนั่นไม่รู้ไปกินยาผิดมาวันไหน ถึงได้เลือกไปตามเย่ฉางเซิง นึกแล้วผมยังเดือดไม่หาย” หรงอี้กล่าวอย่างโกรธจัด “ผมคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ ผมด้อยกว่ายังไงตรงไหน ทำไมพวกมันถึงยอมตามเย่ฉางเซิง แต่ไม่ยอมตามผม?”

“ที่ทำให้ผมของขึ้นยิ่งกว่าคือ พวกมันกลับช่วยเย่ฉางเซิงเล่นงานผม สมควรตายจริง ๆ”

“ถ้าไม่ใช่ว่าผมถูกความโกรธแห่งสวรรค์เล่นงานจนบาดเจ็บสาหัส ป่านนี้ผมคงฆ่าพวกมันด้วยมือตัวเองไปแล้ว”

หรงจิงเทียนว่า “รอให้พวกมันออกมาจากเขตแกนกลางก่อนเถอะ พ่อจะจัดการแทนเจ้าเอง”

“ท่านพ่อ เรื่องเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินต้องระวังหน่อย” หรงอี้เตือน “ตอนนี้ผมบาดเจ็บสาหัส แถมระฆังจักรพรรดิ์ทองคำก็ถูกทำลาย ถ้ากดดันเฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลจนมุมเกินไป เกรงว่าเขาอาจทำอะไรแบบหมาจนตรอกก็ได้”

หรงจิงเทียนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “เจ้าพูดถูก อี้เอ๋อร์ เจ้ามีความคิดอย่างไร?”

หรงอี้ว่า “เราสามารถฉวยโอกาสนี้ บังคับให้เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล ยอมทำสองเรื่อง”

“ข้อแรก กักบริเวณเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหิน ไม่ให้พวกมันตามเย่ฉางเซิงออกจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิต แบบนี้พอพลังบำเพ็ญเพียรของผมฟื้นคืนเมื่อไร ผมก็จะไปคิดบัญชีกับพวกมันด้วยตัวเอง”

“ข้อที่สอง ให้เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล ชดใช้ความเสียหายของผม เรียกเอาสมุนไพรวิเศษและของล้ำค่าจากเขา แล้วผมจะใช้สมุนไพรวิเศษและของล้ำค่านั้นฟื้นฟูร่างกายและพลังบำเพ็ญเพียร”

“อย่าลน เรากลับบ้านเดี๋ยวนี้” หรงจิงเทียนพูดจบก็อุ้มวิญญาณแท้ของหรงอี้ ร่างพลันแปรเป็นลำแสงพุ่งตรงไปทางฮวงจินเจียจู๋

ไม่นานหลังจากนั้น

หรงจิงเทียนพาหรงอี้กลับถึงฮวงจินเจียจู๋ พุ่งตรงทะลุเข้าประตูใหญ่ ก่อนจะหยุดลงกลางลานบ้านแล้วหมุนตัวมองออกไปนอกประตู เอ่ยเสียงเย็นว่า “ท่านผู้นำเป่ย์หมิง ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว ทำไมไม่เข้ามานั่งคุยกันล่ะ?”

ตูม!

พลังอำนาจรุนแรงระลอกหนึ่งพุ่งทะลักเข้ามาจากนอกประตู ในพริบตาก็ปกคลุมทั้งฮวงจินเจียจู๋ไว้หมด ทำเอาบรรยากาศกดดันอึดอัด

ร่างของท่านผู้นำเป่ย์หมิงปรากฏขึ้นที่หน้าประตู สีหน้ามืดดำราวเมฆฝน ดวงตาคมดุราวคมมีดจ้องสองพ่อลูกหรงจิงเทียนเขม็ง

“หรงจิงเทียน! หรงอี้! พวกเจ้าช่างกล้ากันนัก กล้าคิดปองร้ายลูกชายของผม!” เสียงของท่านผู้นำเป่ย์หมิงดังกัมปนาทราวฟ้าร้อง ก้องไปทั่วฟ้าดินเหนือฮวงจินเจียจู๋

หรงจิงเทียนสีหน้าไม่เปลี่ยน เอ่ยว่า “ท่านผู้นำเป่ย์หมิง พูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง การตายของลูกชายท่านเกี่ยวอะไรกับผม?”

“ฮึ ยังจะคิดแถอีกหรือ?” ท่านผู้นำเป่ย์หมิงก้าวออกมาหนึ่งก้าว ระเบิดพลังออกมาเต็มที่ ทันใดนั้นจิตสังหารก็พุ่งกระจายปกคลุมไปทั่วฟ้าดิน

“ผมได้ยินบทสนทนาของสองพ่อลูกพวกเจ้ากับหูตัวเอง จะให้เป็นเรื่องโกหกได้ยังไง?” ท่านผู้นำเป่ย์หมิงจ้องมาด้วยสายตาเดือดดาล

หรงจิงเทียนหัวเราะเบา ๆ “ท่านผู้นำเป่ย์หมิง เกรงว่าท่านจะเข้าใจผิดแล้วล่ะ อี้เอ๋อร์ก็แค่พูดไปตามอารมณ์ จะเอามาคิดเป็นเรื่องจริงไม่ได้”

“พูดไปตามอารมณ์?” ท่านผู้นำเป่ย์หมิงหัวเราะเย็น “คิดว่าผมเป็นเด็กสามขวบหรือไง? หรงอี้ เจ้าเป็นคนพูดเองดีกว่า เป่ยหมิงหวังนั่นใช่เจ้าฆ่าหรือไม่?”

หรงจิงเทียนส่งสายตาให้หรงอี้ทีหนึ่ง หรงอี้จึงเอ่ยว่า “ท่านผู้นำเป่ย์หมิง ลูกชายท่านมันตายยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำ มันเป็นฝ่ายทรยศผมก่อน ผมฆ่ามันแล้วจะเป็นอะไร?”

“เจ้า…” ท่านผู้นำเป่ย์หมิงโกรธจนทั้งตัวสั่น เขาไม่คาดว่าหรงอี้จะยโสโอหังถึงเพียงนี้

“หรงจิงเทียน! พวกเจ้าสองพ่อลูกรังแกกันเกินไปแล้ว! ผมจะให้ฮวงจินเจียจู๋ของพวกเจ้า ฝังไปเป็นเพื่อนลูกชายของผม!” ท่านผู้นำเป่ย์หมิงคำรามลั่น เตรียมจะลงมือ

ทว่าในขณะนั้นเอง เสียงแหบพร่าชราหนึ่งก็ดังขึ้น “เจ้าจะกวาดล้างฮวงจินเจียจู๋งั้นรึ?”