วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2920

เสวียนหยวนจิ้งเต๋อส่ายหัวแล้วเอ่ยว่า “หรงอี้จะหลอกเราหรือไม่ ข้าไม่รู้ แต่ที่ข้ากล้ายืนยันคือ เขาไม่มีทางพูดความจริง”

“อ๋อ?” ท่านผู้นำเป่ย์หมิงเอ่ย “อยากฟังให้ละเอียดหน่อย”

เสวียนหยวนจิ้งเต๋อว่า “ลองคิดดูนะ หรงอี้เป็นราชานักบุญไร้เทียมทาน แถมยังพกศาสตราจักรพรรดิของฮวงจินเจียจู๋ติดตัวไปด้วย ยังมีหรงเอ๋อร์กับเป่ยหมิงหวังร่วมมือกัน ขุมกำลังขนาดนี้ จะเป็นไปได้ยังไงว่าจัดการเย่ฉางเซิงพวกเขาไม่ได้?”

ท่านผู้นำเป่ย์หมิงว่า “หรงอี้บอกว่า เขาถูกเย่ฉางเซิงล่อเข้ากับดัก”

เสวียนหยวนจิ้งเต๋อว่า “ถึงเขาจะติดกับ แต่ดูจากพลังของหรงเอ๋อร์กับเป่ยหมิงหวังแล้ว ต่อให้ติดกับ ก็ไม่น่าจะทำอะไรเย่ฉางเซิงพวกเขาไม่ได้เลยนะ”

ท่านผู้นำเป่ย์หมิงว่า “หรงอี้บอกว่า ตอนเขากับหรงเอ๋อร์ไปถึง ก็เห็นเป่ยหมิงหวังถูกฆ่าพอดี”

เสวียนหยวนจิ้งเต๋อว่า “ท่านเป่ยหมิง ท่านเหมือนจะลืมไปอย่างหนึ่ง ราชานักบุญไร้เทียมทานมีสัมผัสเหนือกว่าราชานักบุญมากนัก”

“ข้าไม่เชื่อหรอกว่าหรงอี้จะ ‘บังเอิญ’ ไปถึงตอนนั้นพอดี”

“เขาเป็นร่างเทพไร้เทียมทาน ในตัวก็ยังมีศาสตราจักรพรรดิอยู่ ด้วยความสามารถของเขา ถ้าคิดจะไปช่วยเป่ยหมิงหวัง ยังไงก็ต้องไปทัน”

“อีกอย่าง เขาบอกว่าเย่ฉางเซิงต่อยหมัดเดียวก็ระเบิดเป่ยหมิงหวังเป็นจุล เรื่องพลังของเป่ยหมิงหวัง ท่านเองก็รู้ดี ท่านว่ามันเป็นไปได้เหรอ?”

“จากที่วิเคราะห์มาทั้งหมด จะสรุปได้สองความเป็นไปได้”

“อย่างแรก เป่ยหมิงหวังตายด้วยน้ำมือเย่ฉางเซิง แล้วหรงอี้ก็ยืนมองอยู่เฉย ๆ ไม่ลงมือช่วย”

“อย่างที่สอง การตายของเป่ยหมิงหวังมีเงื่อนงำบางอย่างซ่อนอยู่”

“ข้าเองโน้มเอียงไปทางอย่างที่สองมากกว่า ถ้าหรงเอ๋อร์เห็นกับตาว่าเป่ยหมิงหวังถูกฆ่า นางไม่มีวันยืนนิ่งมองดูเฉย ๆ แน่”

เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลที่ยืนฟังอยู่ด้านข้างก็เอ่ยแทรกขึ้นว่า “ยังไม่ต้องพูดว่าข้อสรุปของท่านเสวียนหยวนถูกหรือไม่ แต่ข้าว่าที่เขาพูดมาก็มีเหตุผล จะให้เราเชื่อแค่คำพูดข้างเดียวของหรงอี้ มันฝืนไปหน่อย”

“ยังมีคนรุ่นหลังของเฟิงเจียอีกสองคน” เสวียนหยวนจิ้งเต๋อว่า “แม้ข้าจะไม่ได้คลุกคลีกับคนรุ่นหลังในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตมากนัก แต่เรื่องนิสัยของเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหิน ข้ารู้ดี”

“เฟิงเสี่ยวเสี่ยวเป็นคนสุขุม รอบคอบ ทำอะไรมีขอบเขต ส่วนเฟิงอู๋เหินก็ยังเป็นเด็กหนุ่มใจร้อน แต่น้ำใจงาม รู้บุญคุณรู้คุณคน ลองคิดดูเถอะ คนอย่างพวกเขาจะไปยอมติดตามเย่ฉางเซิงได้ยังไง”

“เย่ฉางเซิงเป็นผู้บุกรุกจากภายนอก ถ้าเลือกติดตามเย่ฉางเซิง ก็เท่ากับทรยศเขตต้องห้ามแห่งชีวิต พวกเขาไม่มีทางไม่รู้ผลลัพธ์ข้อนี้”

เฟิงหลิงหยุนพยักหน้าเห็นด้วย “จริง ข้าก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”

เสวียนหยวนจิ้งเต๋อเอ่ยต่อว่า “เอาเป็นว่าถอยให้ไกลสุด ๆ เลยก็ได้ สมมุติว่าเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินยอมติดตามเย่ฉางเซิงจริง ๆ แต่พวกเจ้าลองคิดกันบ้างไหม ทำไมพวกเขาไม่ไปติดตามหรงอี้ที่แข็งแกร่งกว่า กลับไปเลือกเย่ฉางเซิง?”

ท่านผู้นำเป่ย์หมิงว่า “หรือว่า เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินถูกบังคับให้ติดตาม?”

“ไม่มีทาง” เสวียนหยวนจิ้งเต๋อว่า “เมื่อครู่ข้าก็พูดแล้ว เฟิงเสี่ยวเสี่ยวทำอะไรมีขอบเขต นางรู้ดีว่าการติดตามผู้บุกรุกจากภายนอกต้องเจอผลลัพธ์แบบไหน เพราะงั้นจะให้ถูกบังคับให้ไปรับใช้เย่ฉางเซิง นางไม่ยอมแน่”

เฟิงหลิงหยุนก็รีบเสริม “ใช่ ลูกข้ากระดูกเหล็กไม่ยอมก้มหัว จะให้ไปติดตามเย่ฉางเซิงไม่มีทางเป็นไปได้”

เสวียนหยวนจิ้งเต๋อพูดต่อ “พอตัดสินใจติดตามแล้ว ก็เท่ากับยอมรับอีกฝ่ายเป็นนาย ต้องเป็นทาสเป็นข้ารับใช้ไปชั่วชีวิต พวกเจ้าลองคิดดูเองเถอะ เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินเป็นคนแบบนั้นหรือ คนขี้กลัวตาย ยอมอยู่ใต้เท้าคนอื่นงั้นเหรอ?”

“ถ้าพวกเขาเป็นคนแบบนั้น ป่านนี้คงไปหมอบอยู่ข้างหรงอี้นานแล้ว”

“คนในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตทุกคนรู้ดีว่า ในหมู่คนหนุ่ม หรงอี้คืออันดับหนึ่ง เป็นคนที่มีโอกาสบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิสูงที่สุดในอนาคต”

“ถ้าเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินยอมอยู่ใต้คนอื่น แค่ยอมรับหรงอี้เป็นนายก็พอ ต่อไปพอหรงอี้บรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ พวกเขาก็จะกลายเป็นแขนขาซ้ายขวาของหรงอี้ ได้ร่วมกับเขากวาดตามองทั่วหล้า”

“เพราะฉะนั้น เรื่องที่หรงอี้บอกว่าพวกเขาไปติดตามเย่ฉางเซิง มันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่นอน”

เฟิงหลิงหยุนพยักหน้า “ข้าเองก็คิดแบบนั้น”

เสวียนหยวนจิ้งเต๋อว่า “ขนาดนั้นแล้ว ข้ายังกล้าเดาอะไรแรง ๆ อีกอย่างหนึ่งเลย”

“ข้าว่าการที่หรงอี้ถูกความโกรธแห่งสวรรค์ลงโทษ อาจจะไม่เกี่ยวกับเย่ฉางเซิงเลยด้วยซ้ำ”

“บางที เขาอาจจะเพราะอยากได้รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลก ถึงได้โดนความโกรธแห่งสวรรค์เล่นงาน”

“แน่นอน นี่ก็เป็นแค่การคาดเดาของข้า หากอยากรู้ความจริงทั้งหมด คงต้องรอให้คนข้างในออกมาก่อนถึงจะชัดเจน”

โดยสรุป ตั้งแต่ต้นจนจบ เสวียนหยวนจิ้งเต๋อกำลังสื่ออยู่เรื่องเดียว—คำพูดของหรงอี้เชื่อไม่ได้

ท่านผู้นำเป่ย์หมิงก้มหน้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “เป่ยหมิงหวังตายแล้ว ข้าต้องกลับไปจุดธูปให้เขาก่อน”

“ช่างเถอะ พังไปแล้วก็ให้มันพังไปเถอะ ต่อให้ระฆังจักรพรรดิ์ทองคำล้ำค่า แต่ก็เทียบเจ้าไม่ได้เลย” หรงจิงเทียนว่า “แค่เจ้ายังมีชีวิต ฮวงจินเจียจู๋ก็ยังมีความหวัง ต่อไปพอเจ้าบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ แค่สะบัดมือก็หลอมศาสตราจักรพรรดิได้แล้ว”

หรงอี้ยิ้มขมขื่น “ท่านพ่อ เรื่องอาการบาดเจ็บของลูก ลูกเองก็รู้ดี วิญญาณแท้ได้รับความเสียหาย ช่วงเวลาสั้น ๆ ฟื้นฟูไม่ได้แน่นอน จะให้กลับมาเหมือนเดิม อย่างเร็วก็ต้องใช้เวลาร้อยปี อย่างช้าก็พันปี”

“อีกพันปีผ่านไป ใครจะรู้ว่าบางทีอาจมีคนบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิไปก่อนแล้ว”

เขานึกถึงเย่ชิวขึ้นมา

คนผู้นั้น มีพรสวรรค์จักรพรรดิ!

หรงจิงเทียนปลอบ “อี้เอ๋อร์ อย่าได้ท้อแท้ใจ”

“แต่ไหนแต่ไรมา มีใครทำเรื่องยิ่งใหญ่ได้โดยไม่ผ่านความลำบากบ้าง?”

“ข้าจะหาวิธีทุกอย่างช่วยให้เจ้าฟื้นฟูให้เร็วที่สุด”

“แม้จะต้องใช้เวลาพันปี สำหรับผู้ฝึกบำเพ็ญแล้ว พันปีก็แค่พริบตาเดียว ถึงตอนนั้น เจ้ายังมีโอกาสบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิอยู่ดี”

หรงอี้ว่า “ท่านพ่อวางใจเถอะ ลูกจะพยายามฟื้นตัวให้เต็มที่ รีบหายให้ได้เร็วที่สุด เพื่อจะได้ฆ่าเย่ฉางเซิงด้วยมือตัวเอง”

“ไม่ต้องให้เจ้าออกมือ” หรงจิงเทียนพูดด้วยน้ำเสียงอาฆาต “ข้าไม่มีวันปล่อยเย่ฉางเซิงไว้แน่”

หรงอี้เจ็บหนักถึงเพียงนี้ เขาแทบเจ็บแปลบถึงขั้วหัวใจ นี่คือความหวังในอนาคตของฮวงจินเจียจู๋!

หรงจิงเทียนคิดไว้แล้ว ขอเพียงเย่ชิวออกมาจากเขตแกนกลางเมื่อไหร่ เขาจะลงมือสังหารเย่ชิวอย่างสายฟ้าฟาด ระบายความแค้นในอก

แล้วหรงจิงเทียนก็เปลี่ยนเรื่องถามว่า “แล้วเรื่องเป่ยหมิงหวังล่ะ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

หรงอี้ว่า “ข้าฆ่าเอง”

โครม!

ท่านผู้นำเป่ย์หมิงที่แอบตามอยู่ในความมืด พอได้ยินคำพูดของหรงอี้ ดวงตาก็แดงก่ำฉับพลัน