ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 169

ซ่งจืออวี้อยากถามมาตลอดว่าในเมื่อฝานซืออิ๋งเป็นคนประเภทนี้ เหตุใดจึงไม่เขียนหนังสือปลดภรรยาไปเสียเลย แต่กลับเลือกการหย่าร้าง?

นี่เป็นการไว้หน้าคนพวกนั้นชัดๆ!

“ใช่แล้ว” ซ่งรั่วเจินตอบรับ “วันนี้ท่านก็ได้เห็นระดับความหน้าไม่อายของพวกเขาแล้ว”

“หากนางออกไปร้องไห้โวยวายข้างนอกว่าตระกูลซ่งทำไม่ดีกับนาง หรือพูดว่าพี่ใหญ่ไปรบสองปี นางดูแลเหย้าเรือน แต่พอพี่ใหญ่กลับมาก็ปลดนางเสียแล้ว พี่ใหญ่ก็จะกลายเป็นคนทรยศไร้หัวใจ”

“นับแต่โบราณมา สตรีร้องไห้มักทำให้คนหลงเชื่อได้ง่ายกว่า ถึงตอนนั้นพอพวกเขาโวยวาย คำอธิบายของพี่ใหญ่ก็ยากจะทำให้ใครเชื่อถือ”

“แต่สิ่งที่นางได้ไปคือหนังสือหย่า ไม่ใช่หนังสือปลด เรื่องนี้ก็อธิบายง่ายแล้ว”

แววตาซ่งรั่วเจินเย็นชาดุจน้ำแข็ง คิดถึงภาพที่ซ่งเยี่ยนโจวในนิยายถูกผู้คนป้ายสีเยาะหยัน สุดท้ายต้องตายอย่างน่าอนาถ

กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นคืนสนอง นางจะทำให้ฝานซืออิ๋งได้รับผลกรรมของตัวเอง!

ชาติก่อนพวกเขาเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่บีบคั้นให้ซ่งเยี่ยนโจวถึงแก่ความตาย ชาตินี้พวกนางก็จะเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่บีบคั้นให้ตระกูลฝานพินาศย่อยยับเช่นกัน!

ซ่งจืออวี้กลืนน้ำลาย เดิมทียังคิดว่าตระกูลฝานจากไปวันนี้สบายคนพวกนั้นเกินไปแล้ว ตอนนี้พลันรู้สึกว่า...ตระกูลฝานโชคร้ายจริงๆ!

ซ่งอี้อันหยักมุมปากขึ้น เอ่ยสัพยอกว่า “น้องหญิงห้า เจ้าให้ฝานซืออิ๋งนำเสื้อผ้ากลับไปด้วยคงไม่ใช่แค่เพราะรังเกียจว่าสกปรกหรอกกระมัง?”

“พี่ห้าช่างรู้จักข้าดีจริงๆ ข้าเติมอะไรบางอย่างลงไปในเสื้อผ้าเหล่านั้นเจ้าค่ะ”

ซ่งรั่วเจินกะพริบตา ปรามาสพี่ใหญ่ ทำให้มารดาของนางโกรธแล้วกลับไปโดยไม่บุบสลายเช่นนี้ จะให้นางเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

ซ่งจืออวี้ “!!!”

……

พวกฝานซืออิ๋งลอยหน้าลอยตามาตระกูลซ่ง ยามนี้กลับต้องก้มหน้าคอตกกลับไป

สตรีที่หย่าร้างผู้หนึ่งอยากแต่งงานอีกครั้งยากเย็นปานไหน?

ต่อไปเกรงว่านางคงไม่ได้มีชีวิตดีๆ อีกแล้ว!

“นั่นเพราะท่านไม่ได้เรื่องเองไม่ใช่รึ? เด็กเมื่อวานซืนอย่างซ่งรั่วเจินถึงเบ่งใส่หน้าท่านได้แบบนั้น!”

“ตั้งสองปีแล้วก็ยังจัดการคนตระกูลซ่งไม่ได้ ต้องมีจุดจบแบบนี้ก็เพราะท่านมันไม่ได้เรื่องเอง ถ้าข้าแต่งภรรยา ท่านจะกล้าพูดจากับนางแบบนี้ไหม?”

เฉียนชิวเซียงรู้สึกว่าที่ฝานเซี่ยงหรงพูดมามีเหตุผล “เพราะเจ้ามันไร้ประโยนชน์! นอกจากตัวเองไม่ได้เรื่อง ยังทำให้ข้ากับน้องชายเจ้าถูกคนรังแก”

“เสียแรงที่ตอนแรกข้าอุตส่าห์ชมว่าเจ้าวางแผนได้เก่งกาจ ลองดูสภาพตอนนี้สิ!”

“ท่านแม่ ข้าเป็นแบบนี้แล้ว ท่านยังจะโทษข้าอีกหรือเจ้าคะ?” ฝานซืออิ๋งขยี้เท้าด้วยความโมโห

เฉียนชิวเซียงกลอกตา นึกได้ว่ายังต้องพึ่งพาซืออิ๋งในการใช้หนี้ให้ฝานเซี่ยงหรงจึงกล่าวว่า “เจ้าก็อย่าเศร้าไปเลย ตระกูลซ่งเข้าใจว่าได้หนังสือหย่าไปแล้วทุกอย่างก็จบลงด้วยดีงั้นรึ? ไม่ง่ายดายเช่นนั้นหรอก!”