ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 132

“ถ้าเจ้าไม่บอกให้ข้าทำเรื่องพวกนี้ เรื่องนี้จะเปิดเผยออกมาได้อย่างไร?”

ฉินเซี่ยงเหิงพูดเต็มปากเต็มคำ แววตาเจ็บแค้น เขารู้สึกมากขึ้นทุกทีว่าสิ่งที่ฉินซวงซวงเสนอมาเป็นความคิดที่ไม่เข้าท่าสิ้นดี!

ตอนนี้ซ่งอี้อันจับได้แล้วว่าเรียงความถูกขโมยไป แม้เขาเชื่อว่าฝ่ายตรงข้ามจะต้องหาหลักฐานไม่เจอแน่นอน แต่ตอนนี้เขาอยู่ในคุก กังวลใจเหลือเกินว่าอาจเกิดเหตุเปลี่ยนแปลงขึ้นมา

นอกจากนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะพักนี้เขามีชื่อเสียงโด่งดัง จ้าวซูหว่านก็คงไม่มาเกาะแกะเขา เรื่องราวก็คงไม่มีทางแดงออกมา เขาก็ไม่ต้องกลายเป็นเรื่องตลกขบขันของคนทั้งเมืองหลวง!

“ท่านพูดอะไรก็ใช้สติคิดเสียบ้าง! พักนี้คนที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองหลวงคือท่านไม่ใช่หรือ? ข้าได้ประโยชน์จากเรื่องนี้สักนิดหรือไม่?”

“ข้าเค้นสมองครุ่นคิดเพื่อท่าน หวังว่าท่านจะสอบได้ตำแหน่งดีๆ ในการสอบฤดูใบไม้ผลิ ยามนี้ในเมืองหลวงมีใครไม่ชมเชยว่าท่านเขียนเรียงความได้ดีบ้าง? พวกตระกูลใหญ่ชนชั้นสูงล้วนแต่ชื่นชมท่าน”

“เดิมนั้นแค่ท่านสงบเสงี่ยม รอเงียบๆ จนหลังการสอบฤดูใบไม้ผลิเส้นทางราชการก็จะราบรื่นเอง ได้แต่งงานกับคุณหนูตระกูลใหญ่ แต่ท่านกลับไปพลอดรักกับจ้าวซูหว่านบนเรือ มิหนำซ้ำยังถูกคนจับได้”

“ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของข้าหรือ?”

ฉินซวงซวงยิ่งพูดก็ยิ่งอารมณ์เสีย นางวางแผนทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้วแท้ๆ แต่กลับเกิดเหตุไม่คาดฝันในช่วงเวลาสำคัญเสียได้

ชาติก่อน ฉินเซี่ยงเหิงก็แย่งชิงชื่อเสียงมาจากซ่งอี้อันเช่นนี้ แล้วแสดงความสามารถจนลือลั่นในการสอบฤดูใบไม้ผลิ ใครต่อใครล้วนชมเชย ตระกูลฉินก็พลอยได้ดีตามไปด้วย รุ่งเรืองมากขึ้นทุกวัน

ขั้นตอนนี้มีความสำคัญยิ่งยวด แต่กลับต้องพังพินาศเพราะเรื่องงามหน้าแบบนี้!

“ตอนนี้เจ้าใจกล้าไม่เบานี่ ถึงขั้นกล้าสั่งสอนพี่ชายของตัวเองแล้วงั้นรึ?”

ฉินเซี่ยงเหิงรู้สึกเสียหน้า กระทั่งคนอื่นในคุกก็ยังถูกดึงดูดความสนใจ มองมาทางนี้ด้วยสีหน้าแปลกประหลาด เขายิ่งอับอายจนกลายเป็นโทสะ

เขายื่นมือผ่านช่องว่างระหว่างกรงขังไปคว้าคอเสื้อฉินซวงซวง “ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าจะถูกโบยจนตกอยู่ในสภาพนี้งั้นรึ? เจ้ารู้ทั้งรู้ว่าข้าเกลียดซ่งอี้อันที่สุด แต่ก็ยังบอกให้ข้าไปรับการโบยต่อหน้าเขา”

“ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสการถูกตีว่ามีรสชาติเช่นไร!”

ฉินเซี่ยงเหิงถูกโคลนกระเด็นมาถูกอย่างจัง กลิ่นยากจะทานทนทำให้เขาอาเจียนแห้งออกมาอย่างสุดกลั้น ในใจยิ่งรู้สึกเดือดดาลกว่าเดิมจึงกอบดินโคลนบนพื้นขึ้นมา

หลินจือเยว่พ่นดินโคลนในปากเสร็จก็รู้สึกเหม็นหึ่งไปทั้งตัว เพิ่งหันกลับมากำลังจะเอ่ยปาก ดินโคลนก็ปามาถูกใบหน้าเขาอีกครั้ง

ชั่วขณะนี้ ต่อให้เป็นคนที่มีความอดทนสูงอย่างเขาก็ยังอดทนต่อไปไม่ไหว กอบดินโคลนขึ้นมาปาคืนไปเช่นกัน “ขว้างดินมาดีนักนะ! เอาคืนไป!”

หลินจือเยว่เป็นทหารจึงปาโคลนได้แม่นมาก เข้าปากฉินเซี่ยงเหิงเต็มๆ ทำให้เขาอาเจียนยกใหญ่

เมื่อผู้คุมได้รับคำสั่งให้มานำตัวคนไปสอบสวนก็ได้เห็นฉากแสนอลหม่านเช่นนี้

ฉินซวงซวงผมเผ้ายุ่งเหยิง สภาพเละเทะดูไม่ได้ บนร่างเต็มไปด้วยโคลนสกปรก ส่งกลิ่นเหม็นคลุ้ง

ตามใบหน้าและลำคอของฉินเซี่ยงเหิงเต็มไปด้วยรอยเลือด เกี้ยวครอบผมร่วงอยู่บนพื้น หลินจือเยว่ก็ไม่ได้อยู่ในสภาพดีกว่าแต่อย่างใด ปราศจากมาดคุณชายสูงศักดิ์ในเวลาปกติโดยสิ้นเชิง ไม่เพียงเนื้อตัวเลอะเทอะ แต่ยังส่งกลิ่นเหม็นสุดบรรยายอีกต่างหาก