ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 335

“เมื่อวานหลังจากที่บรรพบุรุษเฒ่ามิเห็นท่านมานั้น เขาก็ถูกข้าลากกลับไป ทั้งยังโมโหเสียจนมิเป็นอันกินอันนอน” ลู่ซิวกล่าว “รุ่งเช้าเขายังกล่าวอยู่เลยว่าท่านจักต้องมา มิทันไรท่านก็มาเยือนเสียแล้ว ข้าคิดว่าท่านอ๋องจักมิยอมปล่อยตัวท่านมาเสียอีก ดังนั้นจึงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย”

“ท่านผู้เฒ่าแผนการแยบยลยิ่งนัก” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดไม่ออก “พาข้าไปหาเขาเถอะ”

“บรรพบุรุษเฒ่าไม่อยู่ที่จวนพ่ะย่ะค่ะ”

“หือ? เขาคาดการณ์ว่าข้าจักมา แต่ตนเองกลับมิอยู่ที่จวน?”

“เขาไปที่สำนักหมอหลวง” ลู่ซิวกล่าว “เมื่อวานนี้ หลังจากที่ท่านผู้เฒ่าตัดสินใจจักเขียนตำราแพทย์เล่มใหม่นั้น วันนี้ยามเช้าเขาก็รีบออกเดินทางไปบรรยายที่สำนักหมอหลวงในทันที”

“บรรยาย?”

“ใช่ แท้จริงแล้วการบรรยายเป็นเรื่องรอง ทว่า บรรพบุรุษเฒ่าได้ทำการเรียกตัวลูกศิษย์และหมอหลวงทั้งหมดมา เขาต้องการเอ่ยถามถึงกรณีคนไข้ที่มีอาการคล้าย ๆ กัน เพื่อที่ท่านผู้เฒ่าจักได้ตัดสินใจว่าควรจะเก็บรวบรวมไว้เป็นกรณีศึกษาในตำราการแพทย์หรือไม่”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” ฉินเหยี่ยนเย่ว์นึกชื่นชมผู้เฒ่าลู่จินยิ่งนัก

บ่มเพาะความรู้ ฝึกสอนเหล่าบรรดาแพทย์หลวงที่มีคุณธรรมนับว่าเป็นหมอเทวดา ทักษะการเขียนตำราแพทย์ที่เหนือคน

เขาสมควรได้รับตำแหน่งปรมาจารย์

“ลู่ซิว เจ้าช่วยพาข้าไปสำนักหมอหลวงได้หรือไม่?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “ข้าก็อยากจะฟังเช่นกัน”

“ได้พ่ะย่ะค่ะ ทว่า…” ลู่ซิวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ท่านอ๋องจักยินยอมหรือไม่?”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เลิกคิ้วขึ้น

ด้วยนิสัยที่เย่อหยิ่งของตงฟางหลีนั้น หากเขารู้ว่านางอยู่ในดงบุรุษเช่นนี้ละก็ ย่อมต้องหน้ามืดมิสบอารมณ์อย่างแน่นอน

“พวกเราจักไม่บอกเขา”

ลู่ซิวหัวเราะออกมาเล็กน้อย ก่อนจะพาฉินเหยี่ยนเย่ว์ ไปที่สำนักหมอหลวงในทันที

ในโลกของการแพทย์นั้น ป่าซิ่งเป็นนามของหมอเทวดาต่งเฟิ่ง นี่มิใช่เรื่องราวที่รู้จักโดยทั่วกันหรือ

“สวนซิ่งนี้ปลูกโดยท่านนักพรตเต๋าเทียนหลิง” ลู่ซิวกล่าว “ข้าได้ยินจากบรรพบุรุษเฒ่าว่า หลายปีก่อนหาได้มีการเรียกขานแคว้นตงลู่หรือแคว้นซีลู่ไม่ แผ่นดินตกอยู่ความโกลาหลวุ่นวายมาก เมืองหนึ่งเมื่องสามารถเปลี่ยนผู้นำได้เป็นสิบคน ชีวิตผู้คนแทบจะสูญสิ้น โรคภัยรุมล้อม ท่านนักพรตเต๋าเทียนหลิงรักษาผู้ป่วยอยู่ที่อารามผุพังแห่งนี้”

“เมื่อผู้ป่วยที่มิสามารถมีเงินหาหมอมากขึ้นนั้น ท่านนักพรตเต๋าเทียนหลิงที่เห็นว่าภายในละแวกนี้มีป่าซิ่งมากมายนัก เขาจึงให้คนไข้มาปลูกต้นซิ่งอยู่บริเวณใกล้ ๆ กับต้นซิ่งแห่งนี้ เมื่อต้นซิ่งออกผลออกมาแล้วก็ให้นำไปขายเพื่อใช้เป็นค่ายาของตนเอง หลังจากผ่านไปเป็นเวลานาน ป่าซิ่งแห่งนี้จึงค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น อีกทั้ง ท่านนักพรตเต๋าเทียนหลิงก็ได้กลายเป็นบุคคลที่เชี่ยวชาญการแพทย์ ทั้งยังได้รับความนับถือจากผู้คนอย่างล้นหลาม”

“ต่อมา หลังจากที่องค์จักรพรรดิก่อตั้งแคว้นทั้งยังผนึกกำลังกับท่านนักพรตเต๋าเทียนหลิงเพื่อพิชิตใต้หล้าได้สำเร็จ จนเกิดมาเป็นเมืองเหวินจิงเช่นนี้ ทั้งยังได้สั่งให้คนสร้างสำนักหมอหลวงใกล้ ๆ กับอารามที่พังทลายลงมา สถานที่ที่เคยเอาไว้ฟังคำสอนของท่านนักพรตเต๋าเทียนหลิงจึงกลายมาเป็นสวนซิ่ง ด้านหลังสวนซิ่งเองยังสามารถมองเห็นอารามที่กำลังสร้างขึ้นมาใหม่ได้อีกด้วย”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ที่ได้ยินก็รู้สึกตะลึงยิ่งนัก

ความเป็นมาของท่านนักพรตเต๋าเทียนหลิงกระตุ้นความสนใจของนางขึ้นมาอีกครั้ง

ท่านผู้เฒ่าผู้นั้น เกรงว่าจักเป็นสหายร่วมทางเดียวกันอย่างแน่นอนเลย

นางจักต้องไปที่วัดวั่นเฮ่อดูบ้างแล้ว บางทีนางอาจจะพบเจอเบาะแสที่ทำให้ตนเองเดินทางมายังโลกแห่งนี้ก็เป็นได้