ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 323

ทว่า คนที่ยืนมองอยู่รอบ ๆ เอาแต่มองดู และพูดคุยซุบซิบเท่านั้น ตั้งแต่ต้นจนจบกลับไม่มีผู้ใดเดินออกมาช่วยเหลือ

ข้าง ๆ ของสาวใช้ มีคนผู้หนึ่งนอนอยู่บนเสื่อ และถูกคลุมด้วยผ้าห่มผืนหนาหนึ่งชั้น

คนในผ้าห่มสีหน้าซีดเผือด กลิ่นเลือดแผ่กระจายออกมาจากตัวของนาง

“พี่ชาย ที่นี่เกิดอะไรขึ้นงั้นรึ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ดึงคนหนึ่งไว้แล้วเอ่ยซักถาม

“จู่ ๆ รถม้าคันนั้นก็พัง ซ้ำคนในรถม้ายังอาการป่วยกำเริบ มิเช่นนั้น คงไม่รอให้คนมาซ่อมรถม้าตลอดหรอก” ชายคนหนึ่งกล่าวขึ้น “มีคนไปเชิญท่านหมอมาแล้ว แต่ท่านหมอมองแค่เพียงแวบเดียวก็ทาน้ำมันที่ฝ่าเท้าไม่ขอยุ่งเกี่ยวแล้วก็ปิดประตูจากไปแล้ว”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์คิ้วขมวดเข้าหากัน

ดูจากรถม้าและสาวใช้แล้ว ไม่คล้ายกับของที่ครอบครัวทั่วไปจะสามารถครอบครองไว้ได้

คนเดินผ่านไปผ่านมามากมายถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงไม่มีใครสักคนเข้ามาช่วยเหลือเล่า?

ยามที่นางถามคำถามนี้ออกไป ชายที่สนทนาอย่างกระตือรือร้นก็เหลือบมองนางราวกับมองคนโง่ พลางส่ายหน้าไปมา แล้วจากไปเงียบ ๆ

ฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้สึกฉงน

ชาวบ้านที่นี่ นิสัยแย่เกินไปสักหน่อย

นางกำมือแล้วครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะลุกขึ้นยืน “แม่นาง ให้ข้าดูอาการฮูหยินของเจ้าได้หรือไม่?”

สาวใช้ที่ยังสะอื้นไห้ไม่หยุด มองฉินเหยี่ยนเย่ว์ด้วยความสงสัย “ท่าน?”

“อย่ามองข้าเช่นนี้ ข้าเองก็นับว่าเป็นหมอคนหนึ่งเช่นกัน” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เอ่ย “ให้ข้าดูสักหน่อยเถอะ ถึงอย่างไรก็ยังดีกว่าต้องลมหนาวอยู่ที่นี่ตลอด”

หลังฉินเหยี่ยนเย่ว์เป็นฝ่ายพูดคุยก่อน คนที่มุงดูเรื่องสนุกก็เริ่มกระซิบกระซาบกัน

เสียงของพวกเขาไม่ดังนัก นางจึงได้ยินไม่ชัดเจนว่ากำลังพูดอะไรกันอยู่

มักรู้สึกว่าไม่เหมือนกับคำพูดดี ๆ สักเท่าใดนัก

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ก็มิได้สนใจสิ่งเหล่านี้ นางกุมข้อมือของคนป่วยแล้วลอบตกใจ “ฮูหยินของเจ้า ตั้งครรภ์งั้นรึ?”

“เจ้าค่ะ” สาวใช้เอ่ย “ใกล้จะหกเดือนแล้ว”

“เปิดผ้าห่มออกให้ข้าดูสักหน่อยได้หรือไม่?” สีหน้าของฉินเหยี่ยนเย่ว์ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาอย่างช้า ๆ