ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 229

พระสนมเจิ้นปิดปากฉับอย่างไม่พอใจยิ่ง

ด้วยนิสัยของมู่เหยี่ย การทำเรื่องเช่นนั้นออกมาถือว่าเป็นสิ่งที่ปกติที่สุดแล้ว

หากนางยังเอ่ยวาจาต่อไปอีก ผู้ที่โป้ปดทั้งที่ลืมตาก็คือนางเอง ผู้กระทำความผิดฐานหลอกลวงฮ่องเต้ก็จะเป็นนางเช่นกัน

“หากมีสิ่งใดยากจะแยกแยะ เรียกขันทีสองคนนั้นมาถามก็สิ้นเรื่องแล้วนี่?” พระพันปีตรัสอย่างเย็นชา “ฮ่องเต้ พระองค์คิดเห็นอย่างไรเพคะ?”

“เสด็จแม่กล่าวได้ถูกต้อง” ฮ่องเต้เป็นลูกกตัญญู และน้อมรับคำแนะนำของพระพันปีทันที ให้คนเรียกขันทีทั้งสองขึ้นมา

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มองสีหน้าโล่งใจอย่างเห็นได้ชัดของพระสนมเจิ้น พลางขมวดคิ้ว

เกรงว่าพระสนมเจิ้นมอบหมายลงไปเรียบร้อยแล้ว เตี๊ยมคำตอบกันเรียบร้อยแล้ว

เมื่อถึงเวลา ขันทีทั้งสองพยายามสร้างกำลังใจให้กันและกัน ไม่แน่ว่าอาจถูกแว้งกัดกลับได้

“เสด็จพ่อ ลูกขอว่าอย่าให้พวกเขาทั้งสองคนขึ้นมาพร้อมกันเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว

“สามหาว ฉินเหยี่ยนเย่ว์ เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร?” มู่เหยี่ยพยายามที่จะเดินออกมาจากตำหนักบรรทม พลางจ้องมองฉินเหยี่ยนเย่ว์อย่างดุเดือด “ถือดีอันใดที่เสด็จพ่อต้องฟังคำเจ้าด้วย”

องค์หญิงมู่เหยี่ยไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร นางเพียงถูกวางยาพิษเท่านั้นเอง

ตั้งแต่เช้าวานนี้ถึงวันนี้ ผ่านพ้นไปหนึ่งวันกับหนึ่งคืนแล้ว

พิษแพร่กระจายไปทั่วร่างกาย นอนไม่หลับ เสวยอาหารไม่ได้ ภายใต้การทรมานที่ไร้มนุษยธรรม ผมเผ้าของนางยุ่งเหยิง ใบหน้าซีดเผือด ผิวหนังในส่วนที่เปิดเผยปกคลุมด้วยรอยขีดข่วน และมีเรี่ยวแรงน้อยกว่าตอนที่พบนางครั้งแรกมาก

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เห็นมู่เหยี่ยที่ลำบากเหลือทน จึงยกมุมริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย

แม้ว่าครั้งนี้จะสร้างปัญหายุ่งยากให้ตงฟางหลี นางเองก็เสียใจที่ทำให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่เช่นกัน

ทว่าเมื่อเห็นมู่เหยี่ยถูกทรมานจนเศร้าสลด ในใจกลับเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข