ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 227

“ตามคำกล่าวของท่าน ตราบใดที่เหตุการณ์เกิดขึ้นในดินแดนของราชวงศ์ตงลู่ ตงลู่ก็จะเกี่ยวข้องด้วยหรือเพคะ? นี่มันตรรกะไร้เหตุผลแบบไหนกัน?”

พระสนมเจิ้นถูกนางตำหนิกลับมา นางไม่มีคารมคมคายอะไร ถึงจะสามารถขยับมือได้แต่ก็ไม่ขยับปาก ถูกทำให้โกรธจนใบหน้าแดงก่ำและกำหมัดแน่น อดทนในการใช้อำนาจป่าเถื่อนแก้ปัญหา

“เสด็จพ่อ ลูกคิดว่าการตัดสินลงโทษตามอำเภอใจโดยไม่ได้ขึ้นอยู่กับข้อเท็จจริงนั้นล้วนเป็นอันธพาล สิ่งเหล่านี้ที่เสด็จพี่ใหญ่กล่าวยิ่งมีข้อสงสัยในการหว่านเมล็ดความขัดแย้งเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าวเสริม “เสด็จพ่อโปรดพิจารณาให้กระจ่างด้วยเพคะ”

สีพระพักตร์ของฮ่องเต้เยียบเย็น

เขาจ้องฉินเหยี่ยนเย่ว์อยู่เป็นนาน

ดูเหมือนนางจะไม่รู้ว่าความกลัวคืออะไร คำพูดที่ไม่ควรพูดเหล่านั้น นางกลับพูดอย่างไม่ไว้หน้า ซึ่งยากที่จะพบเห็นได้

ใบหน้าที่ซื่อสัตย์ขององค์ชายใหญ่ปกคลุมไปด้วยความมืดมน ถูกฉินเหยี่ยนเย่ว์เปิดโปงต่อหน้าคนจำนวนมาก และยังถูกกล่าวหาว่าหว่านเมล็ดแห่งความขัดแย้งด้วย ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร มันก็ล้วนจะทิ้งความแสลงใจไว้ในพระทัยของเสด็จพ่อ

การกระทำของสตรีผู้นี้ช่างคาดไม่ถึงจริง ๆ

ในดวงตาของเขาฉายแววความอำมหิตและแรงสังหาร

ตงฟางหลีรู้สึกถึงแรงสังหารขององค์ชายใหญ่ หัวใจจมดิ่งลึกลงไปในก้นบึ้ง

พี่ใหญ่ไม่อ่อนโยนเหมือนที่เห็นอย่างแน่นอน เขาดูเก้งก้าง ทว่าจริงๆ แล้วใจอำมหิต

ฉินเหยี่ยนเย่ว์โต้กลับไปตรง ๆ โดยไม่มีการซ่อนเร้นใด ๆ เกรงว่าจะไปหาเรื่องเขาเข้า

เขาเงยหน้าขึ้นมองไปที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์

บังเอิญพอดีที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์ก็กำลังมองเขาเช่นกัน

เมื่อดวงตาสองคู่สบตากัน นางยกนิ้วโป้งให้ราวกับกำลังบอก ว่านางรับมือกับเรื่องนี้ได้โดยไร้ปัญหา

ตงฟางหลีเดิมหนักใจเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นว่านางทำมันได้อย่างสบาย ๆ จึงดูการแสดงอย่างวางใจ

“เสด็จพ่อทรงพระปรีชา ลูกมิเคยคิดเช่นนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ” องค์ชายใหญ่พูดอย่างเคียดแค้นชิงชังเป็นอย่างยิ่ง “น้องสะใภ้ ข้าไม่รู้ว่าทำไมเจ้าถึงพูดแบบนี้ ข้าเพียงอยากจะปกป้องมู่เหยี่ยและเจ้าเจ็ด ทำไมพอคำพูดเข้าปากเจ้าแล้วถึงได้กลายเป็นหว่านเมล็ดความขัดแย้งได้เล่า?”