ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 224

ฮองเฮามีพระพักตร์บึ้งตึง

นางตบพระอุระด้วยสีอารมณ์เสียพระทัยและเศร้าพระทัย

หลังจากรับสั่งให้ตบปากฉินเหยี่ยนเย่ว์ ก็โค้งคำนับฮ่องเต้เอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “ฮ่องเต้ โปรดยกโทษให้หม่อมฉันที่ตัดสินใจเองด้วยเพคะ ในฐานะผู้ดูแลวังหลัง ควรจะสั่งสอนเหล่าคนรุ่นหลังให้ดี”

“บัดนี้สะใภ้เจ็ดพูดจาไม่สุภาพและหยาบคายต่อหน้าฮ่องเต้ จำต้องขัดเกลาพลังอันฮึกเหิมก่อนเพื่อมิให้เกิดข้อผิดพลาดใหญ่หลวงในอนาคต นี่เป็นการบกพร่องต่อหน้าที่ของหม่อมฉันเพคะ หม่อมฉันเต็มใจที่จะยอมรับการลงโทษ”

ฮ่องเต้เห็นฮองเฮาช่วยหาทางลงให้ตน สีพระพักตร์จึงดูดีขึ้นเล็กน้อย

ภาวะชะงักงันถูกทำลาย บรรยากาศผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เมื่อฮองเฮาเห็นฮ่องเต้อนุญาตโดยปริยาย แสงเย็นก็วาบขึ้นมาในดวงตาของนาง ก่อนจะขยิบตาให้นางกำนัลซ้ายขวาทั้งสองคน

นางกำนัลสองคนเดินมาที่ตรงกลาง คนหนึ่งจับฉินเหยี่ยนเย่ว์ไว้ และอีกคนต้องการตบนาง

“เสด็จพ่อเพคะ ก่อนที่ลูกจะรับการลงโทษก็อยากจะถามสักคำว่าลูกทำอะไรผิดหรือเพคะ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ผลักนางกำนัลที่อยู่ตรงหน้าออกไป

นางกำนัลไม่ได้เตรียมป้องกันตัว จึงเซเล็กน้อยแล้วทรุดตัวลงบนพื้น

การเสียท่ามารยาทต่อหน้าพระที่นั่งถือเป็นความผิดร้ายแรง

นางกำนัลตกใจจนหน้าซีดเผือด รีบคุกเข่าลง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์หันหน้าไปจ้องมองนางกำนัลที่อยู่ข้างหลัง

ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยข้อความที่เขียนไว้ “ผู้ที่แตะข้าต้องตาย”

นางกำนัลตัวสั่นเทา ไม่กล้าขยับตัว เลยคุกเข่าลงกับพื้น

“สิ่งนี้ที่ฮองเฮาตรัสช่างน่าขันเพคะ เสด็จพ่อเป็นผู้หลักแหลมชั่วลูกชั่วหลาน เปิดเผยโปร่งใส รักชาวประชาดั่งลูก จะนิยามข้อสงสัยและข้อเรียกร้องที่สมเหตุสมผลของลูกว่าเป็นการล่วงเกินได้อย่างไรเพคะ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดอย่างเย็นชา

“อีกประการ ลูกมิได้พูดอันใดผิด เรื่องขององค์หญิงมู่เหยี่ยมิเกี่ยวกับท่านอ๋องเจ็ด เป็นลูกที่ทำเพียงผู้เดียว นี่คือความจริงเพคะ เมื่อใดกันที่การพูดความจริงก็กลายเป็นการล่วงเกินฮ่องเต้หรือเพคะ? หรือว่าในสายพระเนตรของฮองเฮา เสด็จพ่อมิสามารถทนเห็นคนพูดความจริงได้หรือเพคะ?”

ฮองเฮาได้เปิดหูเปิดตาถึงความสามารถของนาง ก็มิกล้าที่จะประมาทอีก “ฉินเหยี่ยนเย่ว์ เจ้าอย่าสับสนระหว่างถูกผิด เจ้ากำลังหยาบคายอย่างเปิดเผยต่อหน้าพระที่นั่งเพื่อความจริง ที่นี่มิยอมให้เจ้าทำตัวป่าเถื่อน”

“สิ่งนี้ที่ฮองเฮาตรัสนั้นแปลกยิ่ง” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดอย่างงุนงง “เสด็จพ่อมิทราบเหตุและผลของเรื่องราว นี่คือหลักเหตุผลทั่วไปของมนุษย์ ลูกเพียงอยากจะเตือนเสด็จพ่อว่าอย่าทรงตำหนิท่านอ๋องเจ็ดอย่างผิด ๆ เลย เหตุใดถึงได้กลายเป็นกลับดำขาวได้เล่าเพคะ?”

“ดังสุภาษิตที่ว่า คำเตือนเปี่ยมความสุจริตทว่าฟังแล้วขัดหู เสด็จพ่อซื่อสัตย์จริงใจ แม้แต่ผู้ตักเตือนที่วาจาคมกริบก็ยังมีพระพักตร์ที่อ่อนโยนให้ ไยมาถึงฮองเฮา ก็กลายเป็นคนป่าเถื่อนได้เล่าเพคะ?”

“เจ้า!” พระพักตร์ของฮองเฮาเปลี่ยนเป็นไม่น่าดูในที่สุด “เหลวไหล ข้ามิมีความคิดเช่นนั้น”

ในวันอันเป็นมงคล นางได้เห็นฝีปากปราดเปรียวของฉินเหยี่ยนเย่ว์แล้ว จึงเชื่อมั่นอยู่ในใจ