ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 224

ฮองเฮามีพระพักตร์บึ้งตึง

นางตบพระอุระด้วยสีอารมณ์เสียพระทัยและเศร้าพระทัย

หลังจากรับสั่งให้ตบปากฉินเหยี่ยนเย่ว์ ก็โค้งคำนับฮ่องเต้เอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “ฮ่องเต้ โปรดยกโทษให้หม่อมฉันที่ตัดสินใจเองด้วยเพคะ ในฐานะผู้ดูแลวังหลัง ควรจะสั่งสอนเหล่าคนรุ่นหลังให้ดี”

“บัดนี้สะใภ้เจ็ดพูดจาไม่สุภาพและหยาบคายต่อหน้าฮ่องเต้ จำต้องขัดเกลาพลังอันฮึกเหิมก่อนเพื่อมิให้เกิดข้อผิดพลาดใหญ่หลวงในอนาคต นี่เป็นการบกพร่องต่อหน้าที่ของหม่อมฉันเพคะ หม่อมฉันเต็มใจที่จะยอมรับการลงโทษ”

ฮ่องเต้เห็นฮองเฮาช่วยหาทางลงให้ตน สีพระพักตร์จึงดูดีขึ้นเล็กน้อย

ภาวะชะงักงันถูกทำลาย บรรยากาศผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เมื่อฮองเฮาเห็นฮ่องเต้อนุญาตโดยปริยาย แสงเย็นก็วาบขึ้นมาในดวงตาของนาง ก่อนจะขยิบตาให้นางกำนัลซ้ายขวาทั้งสองคน

นางกำนัลสองคนเดินมาที่ตรงกลาง คนหนึ่งจับฉินเหยี่ยนเย่ว์ไว้ และอีกคนต้องการตบนาง

“เสด็จพ่อเพคะ ก่อนที่ลูกจะรับการลงโทษก็อยากจะถามสักคำว่าลูกทำอะไรผิดหรือเพคะ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ผลักนางกำนัลที่อยู่ตรงหน้าออกไป

นางกำนัลไม่ได้เตรียมป้องกันตัว จึงเซเล็กน้อยแล้วทรุดตัวลงบนพื้น

การเสียท่ามารยาทต่อหน้าพระที่นั่งถือเป็นความผิดร้ายแรง

นางกำนัลตกใจจนหน้าซีดเผือด รีบคุกเข่าลง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์หันหน้าไปจ้องมองนางกำนัลที่อยู่ข้างหลัง

ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยข้อความที่เขียนไว้ “ผู้ที่แตะข้าต้องตาย”

นางกำนัลตัวสั่นเทา ไม่กล้าขยับตัว เลยคุกเข่าลงกับพื้น