ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 220

หิมะตกทั้งคืนไม่หยุด

ทั้งบนโคมไฟและบนต้นไม้ ต่างถูกปกคลุมไปด้วยกลุ่มหมอกชั้นหนา บริสุทธิ์และงดงามสุดลูกหูลูกตานับหมื่นลี้

ท้องฟ้ายังมืดและหนาวเหน็บมาก

แม้จะมีเตาอุ่นและผ้าห่มผืนหนาในรถม้า แต่ฉินเหยี่ยนเย่ว์ก็ยังคงตัวสั่นเทาจากความหนาวเย็น

“ไข้ขึ้นอีกแล้วหรือ?” ตงฟางหลียื่นเตาอุ่นมือให้นาง

“เปล่าเพคะ ก็แค่หนาวเท่านั้นเอง” เมื่อฉินเหยี่ยนเย่ว์แตะโดนนิ้วของเขา นางก็รีบเลี่ยงราวกับถูกไฟฟ้าช็อต

เนื้อเพลงที่แสนไพเราะและหยาบโลนบินไปบินมาวนอยู่ในหัว และใบหน้าของตงฟางหลีก็ฉายวาบไม่หยุด

การหายใจของนางก็ถี่เร็วขึ้นมาเช่นกัน

“เป็นอะไรไปกันแน่?” ตงฟางหลีต้องการสัมผัสหน้าผากของนางอีกครั้ง

“ไม่เป็นไรจริง ๆ เพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์หลีกเลี่ยงเขาก่อนจะมองออกไปนอกม่าน

ไฟฟ้าช็อต หน้าแดง หัวใจเต้นเร็ว เนื้อเพลงที่แสนไพเราะและหยาบโลนที่ปรากฏในหัวล้วนกำลังส่งสัญญาณถึงนาง

ดูเหมือนนางจะเริ่มมีใจให้กับตงฟางหลีเล็กน้อย

หลังจากที่สมองของนางยืนยันสัญญาณนี้ ก็ถูกนางปฏิเสธไปในทันที

นี่เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

นางไม่สามารถที่จะตื้นเขินจนคิดว่า เรื่องที่ตงฟางหลีเอาหน้าผากตนแนบกับหน้าผากของนางเพื่อทดสอบอุณหภูมิร่างกายของนางนั้นคือนางเริ่มมีใจอ่อนไหวแล้ว

แล้วก็เป็นไปไม่ได้ที่จะใจเต้นกับชายซึ่งมีคนที่ชอบอยู่ในใจแล้ว

ทุกอย่างเป็นเพียงภาพลวงตาของนางเท่านั้น ซึ่งเป็นผลมาจากความไม่สมดุลของฮอร์โมนที่เกิดจากการกินยามากเกินไป

“ไม่เป็นไรจริงหรือ?” คิ้วคมเข้มของตงฟางหลีขมวดเข้าหากันแน่น

เมื่อคืนทำให้นางไข้ขึ้นจนสับสนเลยหรือ?

นึกแล้วเชียวว่ายังคงฝืนใจผู้อื่นเกินไปสินะ?

ตงฟางหลีมีความรู้สึกลึกซึ้งต่อซูเตี่ยนฉิง เขาจะนั่งนิ่งดูดายได้อย่างไร?

ครั้นคิดไปถึงท่าทีที่เขาโกรธมากเพราะผู้หญิงคนนั้น ในใจก็เต็มไปด้วยความลนลาน

นางซ่อนมือและเท้าไว้ในผ้าห่มผืนหนา เกือบจะห่อหุ้มตัวเองทั้งตัวอยู่แล้ว ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา “หลังจากเรื่องนี้จบลง พวกเราควรจะหย่าขาดกันเถิด”

มีเพียงการหย่าขาดเท่านั้นถึงจะสามารถหลุดพ้นจากซูเตี่ยนฉิงได้

มีเพียงการหย่าขาดเท่านั้น...ถึงจะสามารถอยู่ห่างจากตงฟางหลี และอยู่ห่างความรู้สึกที่ทำให้จิตใจว้าวุ่นเหล่านี้ได้

เมื่อตงฟางหลีได้ยินคำว่า “หย่าขาด” สองคำ ใบหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นมืดมน

ใบหน้าของเขาบูดบึ้ง และร่างกายก็กระจายแรงกดดันต่ำแปลกประหลาดไปทั่วบริเวณ

“ฉินเหยี่ยนเย่ว์ เจ้าอยากจะหนีเพียงนี้เลยหรือ?”