ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 175

ฉินเหยี่ยนเย่ว์โชคดี หลบกระบี่พ้นอีกครั้ง

นางจำเป็นต้องสังหารฉินเหยี่ยนเย่ว์ให้เร็วที่สุด

เรื่องมาจนถึงตอนนี้แล้ว หากฉินเหยี่ยนเย่ว์ยังมีชีวิตอยู่ ต่อไปไม่รู้ว่าจะนำปัญหาเข้ามามากน้อยเพียงใด

วิธีการและความชาญฉลาดของหญิงผู้นี้ เป็นปัญหาสำหรับนางมากเกินไป จำเป็นจะต้องกำจัดนางโดยเร็วที่สุด

ฉินเหยี่ยนเย่ว์สัมผัสชีพจรของไป๋โค้วที่ค่อย ๆ อ่อนแรงลง มองบาดแผลอันน่ากลัวบนแผ่นหลังของไป๋โค้ว ก็ตัวสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้

กระบี่นี้ เดิมควรจะตกลงบนตัวของนาง

เพื่อช่วยชีวิตนาง ไป๋โค้วจึงยอมรับแทนเพื่อนาง

เดิมก็เป็นคนหายใจรวยรินอยู่แล้ว ทั้งยังมาเสียเลือดมากขนาดนี้ อาจจะถึงแก่ชีวิตก็เป็นได้

ฉินเหยี่ยนกับเย่ว์มองข้ามซูเตี่ยนฉิงที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ราวกับผีร้าย

นางเทผงยาห้ามเลือดลงบนแผ่นหลังของไป๋โค้วด้วยมือที่สั่นเทา

หากมิห้ามเลือด ไป๋โค้วก็จะต้องตาย

แม้จะห้ามเลือด ก็ไม่แน่ว่านางจะมีชีวิตรอดได้

“เหตุใดต้องเป็นเช่นนี้ด้วย?” น้ำเสียงเย็นชาของฉินเหยี่ยนเย่ว์เจือเสียงสะอื้นไห้เล็กน้อย “ซูเตี่ยนฉิง เดิมทีข้าวางแผนเอาไว้ว่า รอให้ข้าชดใช้หนี้ให้กับตงฟางหลีแล้ว ก็จะหาเหตุผลตีตัวออกห่างจากเขา และนับจากนั้นข้ากับเขาก็จะไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ ต่อกันอีก เมื่อถึงตอนนั้น เจ้าก็จะแต่งกับเขาได้ เจ้าเป็นชายาเอกของเขา ไม่ว่าผู้ใดก็มิอาจขัดขวางพวกเจ้าสองคนได้”

“ในเมื่อเจ้ารักตงฟางหลีจริง ก็ควรจะเชื่อมั่นในตัวเขา เหตุใดเจ้าต้องบีบคั้นด้วย? นับตั้งแต่วันมงคลเป็นต้นมา เจ้าก็บีบข้าทีละก้าว ๆ ใส่ร้ายข้า ข้าคิดว่าตนเองมิได้ทำเรื่องกบฏต่อฟ้าดิน ล้วนเป็นเจ้าที่บีบบังคับคน จนต้องทำให้ข้าต้องตอบโต้”

“แม้ว่าข้าจะลงโทษสาวใช้กับแม่นมของเจ้า อย่างมากก็แค่ทำให้พวกนางได้รับการสั่งสอนเพียงเล็กน้อย ไม่มีอันตรายถึงชีวิต แล้วเจ้าล่ะ? เจ้าไม่เพียงแต่วางยาพิษข้า ยังสังหารเหล่าสาวใช้ของข้าอีกด้วย”

“ซูเตี่ยนฉิง” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลันลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน ไอสังหารปกคลุมทั่วร่างกายทันที

สายลมผันผวน ท้องฟ้าเปลี่ยนสี

“นอกเสียจากหู่พั่วที่มิอาจเคลื่อนไหวได้แล้ว สาวใช้สามคนในเรือนข้า ล้วนต้องเจอกับการปฏิบัติที่มิใช่คน ทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกข้าเจอในวันนี้ ข้าจะให้พวกเจ้าชดใช้คืนเป็นสิบเท่าร้อยเท่า”

มิใช่เพียงแค่มือเท่านั้น เรี่ยวแรงกายก็กำลังถูกสูบออกไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

นางตื่นตระหนกอยู่ในใจ

รู้มาตั้งนานแล้วว่าฉินเหยี่ยนเย่ว์เจ้าเล่ห์เพทุบาย นางเองก็ป้องกันอยู่ตลอด ตั้งแต่ต้นจนจบก็รักษาระยะห่างมิให้ไกลและมิให้ใกล้เกินไป ทว่า ยังคงติดกับอยู่เช่นนั้นหรือ?

“ฉินเหยี่ยนเย่ว์ ท่านกำลังเล่นลูกไม้อันใดอยู่?” ซูเตี่ยนฉิงสีหน้าซีดขาว “ท่านทำอะไรลงไป?”

“เจ้าคิดว่า คนที่ระมัดระวังตัวทั้งยังร่างกายอ่อนแอไร้วรยุทธ์เช่นข้า จะไม่เตรียมการใด ๆ ไว้ แล้วปล่อยให้เจ้าสังหารข้าเช่นนั้นหรือ?” เสียงฉินเหยี่ยนเย่ว์ราวกับดังขึ้นมาจากนรก “ตั้งแต่เริ่ม ข้าก็ได้เตรียมพร้อมไว้แล้ว”

“เรี่ยวแรงข้าไม่เพียงพอ และไม่รู้วรยุทธ์ สิ่งเดียวที่พอจะเข้าตาได้ก็คือความเร็ว” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าวพลางหัวเราะเสียงเย็น

รวดเร็ว แม่นยำ และดุดัน นี่เป็นความสามารถที่ได้จากการฝึกผ่าตัดในอดีต น่าขันที่ถูกนำมาใช้ในสถานที่เช่นนี้

“ยาพิษในมือข้าที่สามารถเอาชนะได้อย่างรวดเร็วนั้นมีไม่เยอะ ไม่เยอะ ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีเลย ตั้งแต่ตอนต้น เจ้าก็ติดกับเข้าแล้ว เวลาที่เหลือ ก็เพียงแค่รอให้เจ้าอาการกำเริบเท่านั้น”

“น่าเสียดาย ที่ไป๋โค้วมารับกระบี่นั้นแทนข้า เด็กโง่คนนั้น ทั้ง ๆ ที่ไม่จำเป็นต้องสนข้าก็ได้แท้ ๆ ถึงแม้ว่านางจะไม่สนข้า เจ้าเองก็ลำพองใจไปได้ไม่นานหรอก”