ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 170

ฝ่ามือขององค์หญิงมู่เหยี่ยนั้นรุนแรงและทรงพลัง โดยมีคลื่นสังหารอย่างแข็งแกร่ง

ฝ่ามือนี้รุนแรงมากเสียจนหากกระทบเข้าที่ร่างกาย อัตราการเสียชีวิตจะเต็มร้อยส่วน

ท่ามกลางความเร็วปานสายฟ้าแลบ ฉินเหยี่ยนเย่ว์พบโอกาสเหมาะสม ทันใดนั้นของเหลวในขวดกระเบื้องเคลือบในมือก็หกออกมา

ขวดกระเบื้องเคลือบมีปากที่กว้าง ด้วยมุมและแรงที่พอเหมาะพอเจาะ ของเหลวทั้งหมดที่อยู่ในนั้นจึงตกลงไปบนใบหน้าและร่างกายขององค์หญิงมู่เหยี่ย

มีกลิ่นปัสสาวะรุนแรง และมีของเหลวที่น่าขยะแขยงไหลลงมาที่ใบหน้านั้น

หยดแล้วหยดเล่า ทำให้เสื้อผ้าสีขาวราวหิมะของนางเปียก ทิ้งคราบสีเหลืองที่น่าสะอิดสะเอียนไว้

องค์หญิงมู่เหยี่ยตกตะลึงกับกลิ่นเหม็นที่มาอย่างกะทันหัน ชะงักงันอยู่ตรงนั้น และลืมตวัดฝ่ามือลงอยู่ครู่หนึ่ง

นางมองลงไปโดยไม่รู้ตัว ครั้นเห็นคราบสีเหลืองบนเสื้อผ้าสีขาว และได้กลิ่นที่น่าสะอิดสะเอียน นางก็ส่งเสียงกรีดร้องขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

“นี่มันอะไรกัน?”

“อ๊าก มานี่ ใครก็ได้มานี่เร็ว”

องค์หญิงมู่เหยี่ยตะโกนอย่างบ้าคลั่ง “น่าขยะแขยง มานี่เร็ว ๆ รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ข้า รีบอาบน้ำให้ข้าเดี๋ยวนี้เลย”

“นี่คือปัสสาวะม้า” คำพูดของฉินเหยี่ยนเย่ว์ดังขึ้นมาอย่างไร้ปรานี และเอ่ยเสียงค่อย “ข้าเก็บมาจากคอกม้าน่ะ นี่ก็ถือได้ว่าเป็นวัตถุดิบในการหลอมยา มันไม่ได้สกปรก แต่ก็น่าสะอิดสะเอียนอยู่บ้าง”

ถ้าคนธรรมดาที่ถูกมันสาดใส่ต่างก็ทนไม่ไหวกันอยู่แล้ว ทว่าหากสาดใส่ใบหน้าคนที่เป็นโรคกลัวความสกปรกอย่างรุนแรงเช่นองค์หญิงมู่เหยี่ย ผลลัพธ์คงจะน่าสนุกมากทีเดียว

ข้อเท็จจริงได้พิสูจน์แล้วว่ามันสนุกจริง ๆ

แม้แต่ในสถานที่ที่หนาวเหน็บและมีหิมะตก นางก็ยังอยากจะถอดต่อไปอีกจริง ๆ

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถอยหลังไปสองก้าว แอบตกใจ มู่เหยี่ยผู้นี้ โรคกลัวความสกปรกนี้ไม่สามารถใช้คำว่าโรคจิตมาอธิบายได้อีกต่อไป นี่เป็นระยะสุดท้ายของการป่วยหนักแล้ว

“ข้าจะตัดลิ้นของเจ้า โกนผมของเจ้า ตัดมือของเจ้า สับขาของเจ้า และควักลูกตาของเจ้า” ดวงตาขององค์หญิงมู่เหยี่ยเป็นสีแดงก่ำ “ฉินเหยี่ยนเย่ว์ ถ้าไม่ทรมานเจ้าจนตาย ข้าสาบานว่าจะไม่ขอเป็นคน”

นางตกอยู่ในสภาวะสติวิปลาสแล้ว ในขณะที่ฉีกเสื้อผ้า ก็รีบพุ่งตัวเข้ามาเพื่อฉีกฉินเหยี่ยนเย่ว์เป็นชิ้น ๆ อย่างน่ากลัว

“องค์หญิงอย่าเพิ่งหุนหันพลันแล่นเพคะ สตรีผู้นี้มากเล่ห์ ไม่แน่ว่านางอาจจะวางยาพิษที่ใดก็ได้” เสียงของซูเตี่ยนฉิงดังมาจากในห้อง

ทันใดนั้นนางก็ออกมาพร้อมกับชุดและผ้าในมือ ดูเป็นทุกข์ใจอย่างยิ่ง “สวรรค์ เป็นอย่างนี้ไปได้อย่างไรเพคะ? องค์หญิง รีบใส่เสื้อผ้าของท่านเร็วเข้า”