ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 157

นางพลิกอ่านตำราเล่มแล้วเล่มเล่า ครั้นรู้สึกตัวว่าเหนื่อย ก็อ่านตำราจบไปหลายสิบเล่มแล้ว

เนื้อหาในตำรามีถูกต้อง มีผิด และมีบางส่วนที่นางไม่รู้

เนื้อหาส่วนใหญ่ทับซ้อนกับความรู้ที่นางรู้มา สำหรับสิ่งเหล่านี้ นางเพียงพลิกดูมันอย่างไม่ใคร่สนใจนัก ความสนใจทั้งหมดกลับไปหยุดอยู่ตรงสมุนไพรและยาพิษที่นางไม่รู้เหล่านั้น

เมื่อก่อนนางเคยถูกเรียกว่าอัจฉริยะ เพราะว่าสิ่งที่อยู่บนหนังสือ เพียงอ่านไปรอบหนึ่ง นางก็สามารถบูรณาการทุกอย่าง และนำไปประยุกต์ใช้เองได้

ฉินเหยี่ยนเย่ว์หมกมุ่นอยู่กับตำราแพทย์เหล่านี้ ยิ่งอ่านมากเท่าไร ก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นเท่านั้น จนตู้เหิงเข้ามาส่งอาหารก็ไม่ได้สังเกตเห็นด้วยซ้ำ

หลังจากอ่านตำราแพทย์ไปได้ประมาณหนึ่งแล้ว นางก็มุ่งเป้าหมายไปยังวัตถุดิบเหล่านั้นอีกครั้ง

ที่นี่มีสารเคมีทดลองบางชนิดที่ไม่สมบูรณ์ นางเริ่มต้นด้วยการผลิตสารเคมีทดลองที่ง่าย ๆ มาใช้งาน โดยใช้วัตถุดิบที่มีอยู่ และเริ่มทำยาเม็ด

ก่อนหน้านี้นางจะใช้เวลาค้นคว้าข้อมูลจนลืมเรื่องอาหารและการนอนหลับไป

ในเรือนนวลอันเงียบสงัด นางหมกมุ่นอยู่กับการค้นคว้า

ในยามนี้

ภายนอกเรือนนวล

สีหน้าของตู้เหิงซับซ้อนมาก “ท่านอ๋อง พระชายาพบสถานที่ที่ใต้เท้าลู่ค้นคว้ายาแล้วจริง ๆ แต่ตอนนี้นางไม่กินไม่ดื่ม กระหม่อมเข้าไปหลายครั้ง เรียกนางหลายรอบแล้ว นางไม่แม้แต่จะตอบกลับเลย นางมิเป็นไรจริง ๆ ใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ?”

ตงฟางหลีกำลังเอนตัวลงบนเตียง ถือตำราอ่านอย่างสบาย ๆ “จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้?”

“ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงวันนี้ พระชายาอ่านตำราอยู่ตลอด นางร่างกายอ่อนแอ หากไม่ทานอะไรนาน ๆ จะเกิดปัญหาเอาได้” ตู้เหิงกล่าวอย่างกังวลใจ

“เจ้าเอาอาหารไปวางไว้ตรงที่นางอ่านตำราเสียสิ นางไม่ได้โง่ หิวแล้วย่อมจะกินเอง” ตงฟางหลีไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา “วางซาลาเปาไว้เยอะหน่อย อาหารประเภทย่างวางไปด้วยก็ได้”

“พ่ะย่ะค่ะ” ตู้เหิงรับคำสั่งแล้วออกไป

ลู่ซิวกลับมาแล้ว

สีหน้าของลู่ซิวจริงจัง

“ไม่ช้าก็เร็ว นางก็จะยิ่งสะดุดตามากขึ้น” ตงฟางหลีหลับตาและเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา “นอกจากนี้ ถ้ามิใช่ว่ามีนางอยู่ ยามนี้เกรงว่าข้าคงกลายเป็นศพไปแล้ว”

“กระหม่อมไร้ความสามารถ” ลู่ซิวคุกเข่าลงและถอนหายใจ มีความกลัวเล็กน้อย

ถ้าฉินเหยี่ยนเย่ว์ไม่อยู่ เขากลัวว่าจะเสียใจไปตลอดชีวิต

“มันไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า” ตงฟางหลีเอ่ยขึ้น “ในเมื่อเขาจะลงมือกับข้า เขาต้องรู้จักเจ้าเป็นอย่างดี เป็นเรื่องปกติที่จะซ่อนมันจากเจ้า”

สีหน้าของลู่ซิวดูน่าเกลียดมาก “ยาพิษนั้นมาจากเป่ยลู่ และคนที่ลงมือกับท่านอ๋องก็คือองค์ชายใหญ่?”

ตงฟางหลีพยักหน้าและคิด “การกบฏนี้อาจน่ากลัวกว่าที่พวกเราจินตนาการไว้เสียอีก”

“ลู่ซิว เจ้าไปกระจายข่าวว่านักพรตเต๋าเทียนหลิงเข้าฝัน ศิษย์สายตรงของเขามีทักษะแพทย์ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว สามารถรักษาคนทั่วไปได้ ตอนนี้ถึงเวลาแล้ว ลูกศิษย์คนนั้นฟื้นขึ้นมาแล้ว”