สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3833

เสียงก้าวเท้าค่อยๆดังชัดขึ้น

หัวใจของทุกคนเต้นระรัวด้วยความลุ้น

ไม่นาน หลินหยางกับเหอเหล่าก็เดินออกมาจากด้านในกระดูกศรีษะมังกร

หลินหยางในตอนนี้แตกต่างกับก่อนหน้านี้

ตาสองข้างของเขาขอบนอกเป็นสีทองสว่าง แต่ลูกตากลับดำ ช่วงหน้าผากมีริ้วรอย และผมยาวสลวยกลายเป็นขาวโพลนราวกับหิมะ

สิ่งที่ทำให้คนยิ่งรู้สึกประหลาดใจ คือกลิ่นอายรอบกายของเขาที่เดิมทีดุร้าย มันกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย

สิ่งที่มาแทนที่คือความเงียบสงัด สงบเยือกเย็น

เหมือนเขาได้เข้าถึงการบรรลุแล้ว…..

ส่วนเหอเหล่า ใบหน้าแก่ขาวเผือด ช่วงหน้าผากเต็มไปด้วยความทุกข์

เขาก้มศรีษะ ดวงตาเบิกโพลงกว้าง เหมือนยังตกอยู่ในอาการตกใจจนไม่สามารถถอนตัวออกมาได้

ฉากแปลกประหลาดแบบนี้ ยิ่งทำให้คนรู้สึกแปลกประหลาดอย่างยิ่ง

“ผู้นำ!”

“พี่หลิน!”

“ท่าน!”

อวี่ปี้หง ฉินเจี้ยนหนู่และคนอื่นดีใจอย่างมาก พากันรีบโผล่เข้ามาทันที

“พี่หลิน คุณได้รับถ่ายทอดเทพมังกรไหม?”

ฉินเจี้ยนหนู่รีบถามขึ้น

“ได้รับนิดหน่อย”

หลินหยางยิ้มแล้วพูดขึ้น

“งั้นก็ดี”

ฉินเจี้ยนหนู่พูดด้วยความโล่งอก

“ผู้นำท่าทางแบบนี้ ราวกับพระเจ้า จะต้องได้รับการถ่ายทอดมาแน่นอน!”

จิ่วอวี้ยิ้มแล้วพูดขึ้น จากนั้นมองไปทางหลงเสี้ยวด้วยสายตาเยาะเย้ยอิ่มอกอิ่มใจ : “พวกคุณไม่ใช่อยากลงมือเหรอ? มาสิ ลงมือเลย! ตอนนี้นายท่านของพวกเราอยู่นี่ ผมอยากจะดูนัก พวกคุณมีกี่ชีวิต ที่พอจะให้นายท่านของผมฆ่าได้!”

คนตระกูลมังกรสีหน้าเปลี่ยน

ถ้าหลินหยางลงสนาม พวกเขาจะเอาไปอะไรไปสู้

“หลงเสี้ยว เกิดอะไรขึ้นเหรอ? ทำไมถึงปะทะกับพวกเขาอีกแล้ว?”

เหอเหล่าเหมือนได้สติกลับมา เขามองท่าทางของทั้งสองฝ่าย แล้วคิ้วขมวดเป็นปม รีบตะโกนขึ้น

“เหอเหล่า พวกเขารังแกคนอื่นเกินไป คิดไม่ถึงว่าจะเป็นศัตรูกับเราร่วมกับทาสเหล่านี้! ท่านหลงจื่อทนดูไม่ไหว เลยคิดจะสั่งสอนพวกเขา”

คนตระกูลมังกรคนหนึ่งรีบพูดอธิบาย

“ท่านหลงจื่ออะไรเหรอ? ผมบอกคุณแล้วนิ ตอนนี้คนตระกูลมังกรของพวกเราไม่มีท่านหลงจื่ออะไรทั้งนั้น มีแค่เจินหลงมังกรที่แท้จริง เข้าใจไหม? ท่านผู้นี้ได้รับการถ่ายทอดในเทพมังกร เขาคือเจินหลงของตระกูลมังกร!”

เหอเหล่าพูดขึ้นอีกว่า: “พวกคุณยังไม่รีบคุกเข่าน้อมเคารพเจินหลงอีกเหรอ?”

“อะไรนะ? เจิน…หลง?”

ทุกคนตะลึง

“เหอเหล่า! เขา….เขาคือคนนอกตระกูลนะ….”

หลงเสี้ยวไม่อยากที่จะเชื่อ พูดว่า: “เขา….เขาจะได้รับการถ่ายทอดเทพมังกรได้ยังไง?”

ที่จริงหลงเสี้ยวไม่เชื่อมาโดยตลอดว่าหลินหยางจะเป็นผู้สืบต่อเทพมังกรอะไรนั้นได้

เขาก็เคยอ่านตำรามาบ้าง เมื่อก่อนมีคนเข้าถึงสถานที่ต้องห้ามเพื่อไปเอาการสืบทอดจริง

แม้แต่อดีตหลงจื่อยังเคยไป แต่คนที่เข้าไปก็ตายอยู่ด้านใน

เล่ากันว่าอดีตหลงจื่อรอดจากปากเหยี่ยวปากกา ถึงพ้นขีดอันตรายได้ เขาไม่ได้รับการถ่ายทอด แถมชีวิตพังล้มไปแล้วกว่าครึ่ง พักฟื้นอยู่สิบปีถึงได้กลับมาเป็นคนได้

แต่คนนอกตระกูลผู้นี้ ทำไมถึงได้รับการถ่ายทอดเทพมังกรเหรอ?

หลอกไหม?

หลงเสี้ยวไม่มีทางยอมรับได้

“คุกเข่าเร็ว!”

เหอเหล่าทนไม่ไหว แผดคำรามว่า: “ถ้าใครไม่คุกเข่า น้อมกราบเจินหลง ก็ไสหัวออกจากตระกูลมังกรไปซะ!”

“คือ….”

คนตระกูลมังกรมองหน้ากันไปมา แต่ละคนคือทำอะไรไม่ถูก…

“หลงเสี้ยว คุณนำ!”

เหอเหล่าจ้องมองหลงเสี้ยวแล้วพูดขึ้น

“เหอเหล่า…”

“คุณไม่อยากให้ตระกูลมังกรสืบทอดต่อไปเหรอ? ฟังผมนะ คุกเข่าลง ผมจะทำร้ายตระกูลมังกรได้ยังไง? ถ้าไม่คุกเข่าลง ตระกูลมังกรจะฟื้นฟูกลับมาไม่ได้!”

เหอเหล่าใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ เขาเดินมาไม่กี่ก้าวแล้วเบิกตาโพลงกว้างพูดขึ้น

หลงเสี้ยวตะลึง

เมื่อเห็นเหอเหล่าไม่เหมือนคนพูดล้อเล่น หลงเสี้ยวลังเลนานมาก ถึงได้โค้งงอหัวเข่าลงช้าๆ…

“น้อมกราบ…เจินหลง…”

หลงเสี้ยวและคนอื่นสวามิภักดิ์ จนทำให้พวกฉินเจี้ยนหนู่ตกตะลึงเหม่อลอยกันเลยทีเดียว

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า: “ด้านนั้นเหล่านั้น คืออะไรเหรอ?”

“พวกเราก็ไม่รู้”

“เพิ่งจะโผล่ออกมาอย่างกะทันหัน…”

“หมอกเลือดนั้นเหมือนมีคุณสมบัติกัดกร่อนรุนแรงมาก คนตระกูลมังกรสองคนเพิ่งจะเสียชีวิตกลางหมอกเลือดนั้น…”

ฉินเจี้ยนหนู่พูดขึ้น

หลินหยางพยักหน้าไปมา ไม่พูดอะไร แค่มองไปทางเหอเหล่า

“นั่นคือพลังอสูรโลหิตที่เกิดจากเส้นทางคลาย”

เหอเหล่าเอ่ยปากพูดขึ้น

“พลังอสูรโลหิต?”

“ใช่…”

เหอเหล่าพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า: “ท่านเจินหลงยังจำอดีตหลงจื่อได้ไหม? เขาเอาคนมาเพื่อบูชา เพิ่มพลัง ความจริงค่ายกลที่เขาใช้นั้น ไม่ได้เอามาเพื่อช่วยฝึกฝนค่ายกล แต่มันคือค่ายกลตราประทับติดผนึกอันหนึ่ง! และประโยชน์ของมัน ก็คือปิดผนึกช่องทางหนึ่งภายในตำหนักจี้หลงของพวกเรา”

“ช่องทางภายในตำหนักจี้หลงเหรอ? ช่องทางอะไร อยู่ที่ไหน? ทะลุทางไหน? หรือว่า…ใต้ชีพจรมังกรใต้ดินนี้ ยังมีความลับอะไรอีกเหรอ?”

หลินหยางขมวดคิ้วถามขึ้น

“ไม่ๆๆ ท่านเจินหลงเข้าใจผิดแล้ว ช่องทางนี้ไม่ได้ทะลุใต้ดิน ตรงข้าม มันทะลุไปบนดินต่างหาก”

เหอเหล่าพูดอธิบาย

“บนพื้นเหรอ?”

หลินหยางตะลึง: “ดินแดนแห่งความเงียบและความตายเหรอ?”

“ไม่ใช่”

เหอเหล่าส่ายหน้าไปมา พูดว่า: “คือทั่วโลก!”

“ทั่วโลก?”

หลินหยางตกใจ

ทั่วโลก ทำไมถึงได้มีหมอกเลือดที่น่ากลัวแบบนี้เหรอ?

“อดีตหลงจื่อใช้ค่ายกลมากเกินไป ไหนจะเพื่อฝึกฝน เพื่อเปลี่ยนแปลงตัวเขา จนทำให้ตราปิดผนึกหลวม ผมประเมินไว้ล่วงหน้าว่าอย่างน้อยก็ยี่สิบปีตราประทับปิดผนึกถึงจะแตกร้าว แต่คิดไม่ถึงว่าเมื่อเจินหลงมา ท่านจะทำให้ที่นี่กลายเป็นสนามรบ จนกระทั่งทำให้ที่ปิดผนึกแตก ถูกทำลายก่อนเวลาที่ประเมินไว้….”

“ตราประทับปิดผนึกพังแล้วจะเป็นยังไงเหรอ?”

หลินหยางเอ่ยปากถามขึ้น

“ไม่แน่ใจ”

เหอเหล่าส่ายหน้าไปมา: “ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจุดมุ่งหมายที่บรรพบุรุษติดตั้งตราประทับปิดผนึกนี้ไว้คืออะไร บางทีอาจจะป้องกันศัตรู บางที…อาจนะแค่อยากอยู่แบบเงียบสงัด…”