สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3832

หมอกเลือดพุ่งทะลักออกมาด้านนอก กลืนทั้งสองคนที่อยู่บริเวณประตูทางเข้าทันที

“อา อา!”

“ช่วยด้วย! ช่วยผมด้วย!”

ทั้งสองคนถูกหมอกเลือดกัดเซาะ เนื้อหนังมังสาบนร่างจะหลุดออกมาแล้ว

เหมือนคนทั้งคนจะละลายแล้ว

หลงเสี้ยวและคนอื่นๆที่อยู่ทางด้านนี้ต่างมองด้วยความสยดสยอง

“เขา….พวกเขาเป็นอะไรเหรอ?”

“เร็ว รีบไปช่วยคน!”

หลงฉีรีบตะโกนขึ้น แล้วพาคนตระกูลมังกรจำนวนหนึ่งพุ่งไปทางนั้นทันที

แต่คนเหล่านี้ยังไม่ได้เข้าใกล้คนตระกูลมังกรสองคนนั้น ก็ได้เห็นร่างของพวกเขากลายเป็นเลือด และตายอยู่กลางหมอกเลือดแล้ว

“ห้ะ?”

ทุกคนต่างตกใจ

“หลงฉี รีบพาพวกเขาถอยหลังเร็ว!”

หลงเสี้ยวตะโกนขึ้น จากนั้นรีบกระโจนพุ่งไปด้านหน้า และขับเคลื่อนพลังมังกรดันไป

ฮูลาลา

พลังมังกรมากมายทะลักออกมาจากร่างหลงเสี้ยว

พลังมังกรนี้เป็นเหมือนตาข่ายใหญ่อันหนึ่ง ปกคลุมไปทั่วหมอกเลือด

ไม่นาน หมอกเลือดก็ถูกสกัดกั้น

หลงเสี้ยวกัดฟันแน่น และค่อยๆกดหมอกเลือดเหล่านี้เข้าไปในตำหนักจี้หลง

คนตระกูลมังกรที่เหลือเห็นฉากนี้ ก็ต่างพากันทยอยขับเคลื่อนพลังมังกรช่วยเหลือหลงเสี้ยว

หลงฉีฉกฉวยโอกาสวิ่งไปทางประตูใหญ่ เมื่อรอหมอกเลือดถูกพลังมังกรผลักเข้าในประตูแล้ว เขาก็รีบกระจายพลังปิดประตูหินขนาดใหญ่ทันที

เมื่อจัดการเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็ต่างนั่งอิดโรยลงบนพื้น หายใจหอบแฮ่กๆ

อวี่ปี้หงและคนอื่นๆยังคงหวาดผวาอยู่….

“เมื่อกี้…คืออะไรเหรอ?”

“ด้านในตำหนักมีอะไรกันแน่?”

ทุกคนถามด้วยความแปลกประหลาดใจ

หลงเสี้ยวเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก พูดด้วยน้ำเสียงอึมครึมว่า: “ตำหนักจี้หลงเป็นตำหนักที่ใช้เซ่นไหว้ตระกูลมังกร ข้างในมีแท่นบูชากับวงเวทย์อันหนึ่งของตระกูลมังกร นอกเหนือจากนี้ ก็ไม่มีอะไร”

“งั้นหมอกเลือดนี้มาจากไหนเหรอ?”

ฉินเจี้ยนหนู่เดินมาถาม

หลงเสี้ยวอึมครึมอยู่สักพักหนึ่ง จากนั้นส่ายหน้าไปมา แล้วพูดว่า: “ผมก็ไม่รู้”

“ไม่รู้เหรอ?”

คนจำนวนหนึ่งมองตากัน และอดไม่ได้ที่จะระวังตัวขึ้นมา

ครืน!

ครืน!

ครืน…

เวลานี้ ด้านในตำหนักจี้หลงมีเสียงดังน่ากลัวดังมาอีกครั้งอย่างต่อเนื่อง

ทุกคนหัวใจเต้นแรง ขนลุกซู่

ทั้งตำหนักจี้หลงสั่นไหวขึ้นมาอีกครั้ง

ฉินเจี้ยนหนู่หันหน้ามองไป นัยน์ตากระเพื่อมขึ้นมีแต่ความกังวลใจ หันมาพูดว่า:

“ตระกูลมังกร ฉันขอเตือนให้พวกคุณกระจายตัวออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด นอกจากนี้จะต้องทำม่านพลังบริเวณนี้ด้วยอันหนึ่ง อันหนึ่งอาจจะไม่พอ ตัดบริเวณนี้ออกจากโลกภายนอก ถึงอย่างไรตำหนักจี้หลง ก็จะหนุนไม่ไหวละ ถ้าหมอกเลือดข้างในกระจายสลายออกมา มันจะเป็นภัยต่อตระกูลมังกร!”

หลงเสี้ยวได้ฟัง ก็มองไปทางตำหนักจี้หลง

เป็นเช่นนั้นจริงๆ ตอนนี้ผนังตำหนักจี้หลงได้ปรากฎรอยแตกแล้ว

แม้จะไม่รู้ว่าภายในเกิดอะไรขึ้น แต่ตำหนักจี้หลงจะประคองไม่ไหวแล้ว

“เอาเด็กกับคนแก่ออกไปจากที่นี่ ส่วนคนที่เหลือเอาวัสดุมาสร้างวงเวทย์ม่านพลังเดี๋ยวนี้”

“ท่านหลงจื่อ เกรงว่าคนของพวกเราจะไม่พอนะ”

มีคนหนึ่งพูดด้วยความกังวล

“ถ้าไม่พอ ก็เอาคนที่ถูกจับเหล่านั้นมาช่วยเหลือสิ แต่พวกคุณต้องรับปากว่าจะปล่อยพวกเขานะ ไม่ใช่นั้นพวกเขาจะไม่มีทางช่วยพวกคุณด้วยความจริงใจหรอก!”

ฉินเจี้ยนหนู่พูดอีกครั้ง

หลงเสี้ยวขมวดคิ้วเป็นปม ครุ่นคิดอยู่นานมาก จากนั้นพยักหน้า

ตอนนี้รักษาตระกูลไว้ก่อนค่อยว่ากันอีกที

ไม่นาน ทุกคนก็ขมักเขม่นช่วยกันขึ้นมา

“คุณหนู พวกเราก็จะไปช่วยเหรอ?”

จิ่วอวี้เข้ามาพูดใกล้ๆด้วยความระแวดระวัง

“พวกเรารอท่านอยู่ที่นี่เถอะ ถึงอย่างไรเรื่องของตระกูลมังกร ก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรา”

ฉินเจี้ยนหนู่พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

ทุกคนทยอยพยักหน้า และมองไปทางกระดูกศีรษะมังกร ภายในใจก็อดไม่ได้ที่จะกังวลขึ้นมา

เข้าไปหลายชั่วโมงแล้ว ทำไมไม่มีการเคลื่อนไหว?

ม่านพลังลอยสูงขึ้นมา คนตระกูลมังกรที่กำลังทำงานเร่งก็ค่อยๆหยุดลง

พวกเขากลับมารวมตัวข้างกายของหลงเสี้ยว จากนั้นมองไปทางด้านตำหนักจี้หลง และหายใจหอบแฮ่กๆ

เพราะว่าวางแผนเร่งด่วน คนมากมายจึงใช้ประโยชน์จากพลังมังกร

“นี่เป็นเรื่องภายในตระกูลมังกรของพวกเรา พวกคุณทำไมกล้ามาก้าวก่าย?”

“อย่าคิดว่าพวกเราไม่กล้าฆ่าคุณ!”

“อย่าอวดดีมาก เป็นผู้หญิง!”

คนตระกูลมังกรทยอยตอบกลับด้วยความไม่พอใจ

พวกเขาเคยอึดอัดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

แต่พวกฉินเจี้ยนหนู่ทางด้านนี้กลับไม่กลัว

“พวกคุณกล้าลงมือเหรอ? รอนายท่านของพวกเราออกมา จะต้องฆ่าทั้งตระกูลของพวกคุณแน่นอน!”

อวี่ปี้หงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“คุณกล้าคุกคามคนตระกูลมังกรของพวกเราเหรอ?”

มีบางคนโกรธ จนถึงขั้นขับเคลื่อนพลังมังกร หมายจะลงมือจัดการ

“นี่ไม่ใช่การข่มขู่คุกคาม! นี่คือการเตือน ถ้าพวกคุณไม่เชื่อ ก็ลองดู!”

อวี่ปี้หงชักดึงดาบใหญ่ออกมา จ้องมองฝ่ายตรงข้ามด้วยความเดือดดาล

“สารเลว!”

“ผมต้องฆ่าพวกคุณ!”

“ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!”

“พวกมดกลุ่มหนึ่ง กล้าบังอาจเหรอ?”

เสียงตะโกนด้วยความเดือดดาลดังลั่นไม่หยุด

คนตระกูลมังกรเหมือนข่มอารมณ์ไม่ไหวแล้ว

ฉินเจี้ยนหนู่และคนอื่นๆทำท่าทางจะต่อสู้

คนเหล่านั้นที่ถูกจับมาพากันยืนอยู่ฝั่งฉินเจี้ยนหนู่

ทั้งสองฝ่ายอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียด จะเริ่มจู่โจมกันแล้ว

แต่แล้วเวลานี้ จู่ๆก็มีเสียงเย็นชาดังออกมา

“ทำไม? จะลงมือเหรอ? ทำไมไม่ถามว่าผมเห็นด้วยหรือไม่?”

พอได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนพากันสั่นเทา มองไปทางต้นเสียงอย่างพร้อมเพรียง

คิดไม่ถึงว่าจะมาจากบริเวณกระดูกศีรษะมังกร

“พวกเขาออกมาแล้วเหรอ?”

ไม่รู้ใครพลั้งปากพูดออกมา

ทุกคนจ้องมอง

สิ่งที่ได้ยินคือบริเวณลึกๆของกระดูกศรีษะมังกร มีเสียงก้าวเท้าดังมาเบาๆ…