สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3823

หลังจากผ่านเหตุการณ์มังกรเหล็กยักษ์ทำลายล้าง เผ่ามังกรทั้งหมดอาจกล่าวได้ว่าแหลกเผ็นผุยผง และได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง

คนในเผ่าคนที่ตายก็ตายเรียบ คนที่หนีก็หนีหัวซุกหัวซุน

ในตำหนักมังกรมีคนเหลืออยู่ไม่มาก

หลงเสี้ยวและ หลงฉี ต่างก็เกลียดชังหลงจื่อมาก

เพื่อที่จะได้แข็งแกร่งขึ้นหลงจื่อถึงขั้นยอมเสียสละคนของตนเองจริงๆ

การแกระทำอันแสกอุกอาจเช่นนี้ แม้แต่เทพเจ้ายังต้องพิโรธ อย่าว่าแต่สมาชิกของชนเผ่ามังกร เช่นหลงเสี่ยวและหลงฉีเลย

หลงจื่อกำลังจะตาย หลงเสี้ยวและหลงฉีกำลังคิดจะจะฟันเขาเป็นชิ้นๆ

แต่ในขณะนั้นเองหลงจื่อกลับคว้าจุดอ่อนของหลงเสี้ยวและใช้ เผ่ามังกรต่อรองเพื่อเอาชีวิตรอด

แค่ในตอนนี้เผ่ามังกรก็อยู่ในสภาพที่น่าสังเวชมากพอแล้ว ในฐานะคนในเผ่าเผ่ามังกร หลงเสี้ยวจะไม่อยากฟื้นฟูเผ่ามังกรกลับคืนมาได้อย่างไร เขาจะยอมปฎิเสธพลังอันแข็งแกร่งและปล่อยให้เผ่ามังกรถูกชีพจรมังกรใต้ดินยึดครองตนเป็นใหญ่ได้อย่างไร?

ดังนั้นในวินาทีสุดท้าย เขาจึงเลือกที่จะไว้ชีวิตหลงฉี

เพราะหลงจื่ออ้างว่าส่งมอบพลังสืบทอดให้เขา และทำให้เขากลายเป็นหลงจื่อคนใหม่ ควบคุมเผ่ามังกร และนำพาเผ่ามังกร ไปสู่อนาคตอันรุ่งโรจน์ยิ่งกว่าเดิม

หลงเสี้ยวไม่สามารถต่อต้านทานหน้าที่และความรับผิดชอบนี้ได้

คนที่เกลียดชังหลงจื่อก็ยัคงเกลียดอยู่ดี

แต่ไม่มีใครสามารถปฏิเสธพลังอันแข็งแกร่งของหลงจื่อได้!

แต่ในมุมมองของหลงฉีนั้น ถ้าหลงเสี้ยวยังคงทำเช่นนี้ต่อไป ก็มีแต่จะถูกหลงจื่อหลอกใช้งานเท่านั้น

ดังนั้นเขาจึงยอมจำนนต่อหลินหยาง โดยได้แต่หวังว่าหลินหยางจะช่วยเผ่ามังกรได้

“ข้าไม่มีความแค้นส่วนตัวอะไรกับเผ่ามังกร ทว่าสาเหตุที่สถานการณเลวร้ายถึงขั้นนี้ มันก็เพราะว่าคนส่วนใหญ่ในเผ่ามังกรทั้งเย่อหยิ่งและก้าวร้าวไม่ใช่เหรอ พวกเขาเพิกเฉยต่อชีวิตผู้อื่นและเข่นฆ่าผู้คนตามใจชอบ!”

“วันนี้ข้าไดโค่นล้มเย่เหยียน และเอาชนะหลงจื่อแล้ว ดังนั้นความแค้นระหว่างข้ากับเผ่ามังกรก็จะหมดสิ้นไปด้วยเช่นกัน”

“แต่การทพวกเจ้าปล่อยให้หลงจื่ออยู่รอดนั้น ก็ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับข้าเช่นกัน! หลงฉีข้าสัญญากับเจ้าว่า ข้าจะทำเพียงแค่ฆ่าหลงจื่อเท่านั้น หลังจากที่หลงจื่อตาย ข้าจะพาผู้คนออกจากชีพจรมังกรใต้ดินและจะไม่กลับเข้ามาเหยียบที่นี่อีก!"

"แต่ถ้าใครจากเผ่ามังกรของเจ้าที่คิดจะหยุดข้า ก็อย่ามาหาว่าข้าโหดเหี้ยมแล้วกัน!"

ระหว่างทาง หลินหยางกำลังนั่งอยู่ใน Mercedes-Benz G ที่มุ่งหน้าไปยังชีพจรมังกรใต้ดิน พร้อมสูบบุหรี่และเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

หลงฉีที่กำลังนั่งอยู่ที่เบาะหลัง จู่ๆก็สะดุ้งไปครู่หนึ่งแล้วกระซิบว่า: "ท่านหลิน ถ้าเรื่องเป็นไปตามทอย่างที่ท่านพูดจริง เช่นนั้นก็ใช้วิธีของท่านจัดการเถอะ แต่ข้าแค่หวังว่า...ท่านจะให้เวลาข้าสักหน่อย ให้ข้าได้ไปโน้มน้าวคนของข้า”

"เรื่องนี้ไม่มีปัญหา"

หลินหยางพ่นวงแหวนควันออกมาและพูดอย่างใจเย็น: "ข้าไม่กระหายเลือดอยากฆ่าฟัน อีกอย่าง ทุกอย่างในชีพจรมังกรใต้ดินก็ไม่ได้เย้ายวนใจข้ามากนัก ข้าก็ไม่สนใจที่จะพิชิตมันหรอก สิ่งที่ข้าสนใจมีเพียงแต่คนที่คุกคามพรรพวกข้าเท่านั้น ถ้าไม่มีความแค้นอยู่ละก็ ข้าคงไม่มาที่นด้วยซ้ำ”

"ข้าเข้าใจแล้ว"

หลงฉีก้มศีรษะลงแล้วพ๔ดออกมา

"เอาหน่่อยไหม?"

หลินหยางยื่นกล่องบุหรี่ให้

“ไม่ครับ ขอบคุณ แต่ข้าไม่สูบบุหรี่”

หลงฉีฝืนยิ้มออกมา

แม้ว่าผ่ามังกรจะอาศัยอยู่อย่างสันโดษในชีพจรมังกรใต้ดิน แต่พวกเขามีการติดต่อกับโลกภายนอกอยู่บ้าง

หลินหยางเอากล่องบุหรี่กลับไป พร้อมเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างต่อ

หลังจากรถที่แล่นไปเรื่อยๆเป็นเวลานาน รถนำขบวนของหลินหยางก็หยุดลง

อันที่จริงอาการบาดเจ็บของเขายังรักษาไม่หายดีเท่าไหร่

แต่เขารอต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

เขาไม่รู้ว่าในอนาคตจะเปลี่ยนเป็นอย่างไร ดูจากความแข็งแกร่งของหลงจื่อแล้ว หากหลงจื่อฟื้นตัวจริงๆละก็ คงจะเป็นเรื่องยากที่หลินหยางที่จะฆ่าเขาอีกครั้งได้

ครั้งนี้จึงต้องคว้าโอกาสนี้เอาไว้ให้แน่นอน!

ทุกคนลงจากรถแล้วเดินไปทางป่ามังกรที่พังพินาศ

แต่หลังจากเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็มีคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาหา

“หยุดนะ พวกเจ้าเป็นใคร?”

"พิธีสืบทอดของหลงจื่อกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว ห้ามคนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าใกล้ป่ามังกร!"

เสียงตะโกนดังขึ้น จากนั้นก็มีร่างที่ถือดาบโผล่ออกมามากมาย...

เมื่อเห็นเช่นนี้ อวี่ปี้หงและคนอื่นๆก็ตอบสนองพร้อมดึงอาวุธออกมา ระดมพลังมังกรและเตรียมพร้อมต่อสู้ทันที

ก่อนหน้านี้ ที่ดินแดนของเผ่ามังกรพวกเขาได้รับความช่วยเหลือจากหลินหยาง แล้วยังได้ยังดูดซับพลังมังกรบางส่วนมาอีกด้วย

แต่เมื่อเทียบกับคนของเผ่ามังกรแล้ว ก็ยังถือว่ามีความแตกต่างอยู่มาก หากพวกเขาต่อสู้กันโดยตรง ก็ยังถือว่าเสียเปรียบมาก

ปกติแล้วหลินหยางก็ไม่ได้เห็นคนเหล่านี้อยู่ในสายตานัก แต่เขาก็ไม่ได้รีบลงมือ ทำเพียงหันความสนใจไปที่หลงฉี

"ใช่แล้ว... ท่านหลงจื่อบอกว่าเจ้า... กบฏต่อเผ่า..."

หลงฉีตกตะลึง

“หลงฉี ในเมื่อเจ้าทำไม่ได้ งั้นก็ยกให้ข้าจัดการเถอะ”

หลินหยางพูดอย่างใจเย็น จากนั้นก้าวไปข้างหน้า

“ท่านหลิน โปรดอย่าเข้ามายุ่งและให้เวลาข้าหน่อยเถอะนะ!”

หลงฉีรีบร้อนพูด

แต่หลงฟ่านและคนอื่น ๆ ก็ไม่เกรงใจแล้ว

“พี่หลงฉี คนพวกนี้คือใครกัน? พวกเขาไม่ใช่คนจากเผ่ามังกรของเรานี่?”

หลงฟ่านส่งเสียงคำราม: "พอดีกับที่ท่านอาจารย์หลงจื่อจะหาตัวแทนเสียสละเพื่อรวมพลังการฝึกฝนของเขา ข้าคิดว่าคนเหล่านี้ก็ไม่เลวเลย!"

"เสียสละ?"

หลงฉีมองเขาด้วยความไม่เชื่อ: "หลงเสี้ยวเขา...หรือว่าจะ..."

"ใช่แล้ว"

หลงฟ่านหายใจเข้าลึกๆแล้วพูดว่า: "พี่หลงเสี้ยวยังคงใช้คนที่มีชีวิตเป็นเครื่องสังเวยในการเพิ่มพลังฝึกฝน แต่... เขาใช้คนจากนอกเผ่าและไม่โจมตีคนภายในเผ่า ... "

“ถึงจะเป็นอย่างนั้น แล้วเขากับหลงจื่อต่างกันตรงไหนเล่า?”

ดวงตาของหลงฉีเป็นสีแดงเลือด พร้อมคำรามและตะโกนถามออกมา

หลงฟานก้มศีรษะลงและไม่พูดอะไร

“ความปรารถนาในอำนาจของผู้คนนั้นไม่อาจเข้าใจได้ ตอนที่หลงเสี้ยวไม่ได้มีตำแหน่ง ก็ยังไม่มีความปรารถนานั้น แต่เมื่อเขาอยู่ในตำแหน่งหลงจื่อ ความคิดและความปรารถนาของเขาเองก็คงเปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน!”

หลินหยางพูดเสียงแหบแห้ง: "หลงฉี เจ้ามีสายตายาวไกลมาก แต่ข้าไม่สามารถให้โอกาสได้อีกแล้ว ถ้าหลงเสี้ยวไม่ใช้คนในเผ่ามังกรในการฝึกฝน ก็คงต้องใช้คนในชีพจรมังกรใต้ดิน ดังนั้น จำนวนคนเป็นที่ต้องสังเวยนั้นมีมหาศาล ข้าจำเป็นต้องหยุดเขา!”

หลงฉีมองดูหลงฟ่านที่อยู่ตรงหน้าอย่างว่างเปล่า จากนั้นก็เหม่อมองไปไกล ในที่สุด เขาก็หลับตาลง

“ท่านหลิน ได้โปรดเถอะ... ได้โปรดไว้ชีวิตหลงฉีด้วยสักคน…”

"ได้!"

หลินหยางพูดอย่างสงบ จากนั้นเดินไปทางหลงฟ่านและคนอื่นๆ...