สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3786

ทุกคนมองด้วยความตกตะลึง แต่ละคนต่างพากันทำอะไรไม่ถูก

แต่เวลานี้ตอนนี้ นอกจากพวกเขาจะต้องฟังคำพูดของหลินหยาง ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

ตระกูลมังกรล่วงเกินสุดขีดแล้ว

มาถึงขั้นนี้แล้ว ทำได้เพียงดูสถานการณ์ตามเวลาแล้ว

“เข้าไปดูก่อนค่อยว่ากัน!”

เม่ยเมิ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ จากนั้นเดินนำหน้าหลินหยาง มุ่งหน้าเข้าไปด้านใน

ฉินเจี้ยนหนู่เองก็รีบเดินตามไป

คนอื่นที่เหลือมองตากัน แล้วทยอยเดินตามไป

บริเวณลึกๆของช่องแคบเหมือนมีปากถ้ำอยู่แห่งหนึ่ง

ม่านพลังบริเวณช่องใหญ่ที่อยู่ด้านหน้าการต่อสู้เสียหายไปกว่าครึ่งแล้ว เพราะฉะนั้นตอนที่หลินหยางพุ่งเข้าไป จึงไม่ต้องสิ้นเปลืองพลังมากเท่าไหร่

ด้านในช่องใหญ่มีถนนทะลุยืดลงไปข้างล่าง

ทุกคนเดินลงไปตามถนน

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนรู้สึกเหลือเชื่อคือทางที่ทะลุลงไปมีแสงสีแดงสะท้อนมาไม่หยุด อีกทั้งอุณหภูมิที่อยู่บริเวณโดยรอบก็ลอยขึ้นไม่หยุด

เดินไปได้ประมาณร้อยเมตร อุณหภูมิก็ถึงระดับเจ็บสิบแปดสิบองศา จิ่วอวี้ที่วรยุทธ์ไม่ดี ศีรษะของเขาก็เต็มไปด้วยเหงื่อตั้งนานแล้ว

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ ประตูหินหนึ่งบานหนึ่งก็ได้มาปรากฎอยู่ในรัศมีสายตาทุกคน

“บนประตูมีม่านพลัง”

เม่ยเมิ่งตะโกนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“เหมือนว่าเป็นประตูหินของอาคารมอบรางวัลนำจับ”

เถาเฉิงที่ถูกประคองอยู่ด้านหลังเหมือนรู้ จึงรีบพูดขึ้นทันที

หลินหยางมองแสงสีแดงที่อยู่บริเวณซอกประตูหิน แล้วเอ่ยปากพูดว่า“ดูออกไหมว่าติดตั้งเมื่อไหร่?”

“ผมดูก่อนนะ…”

เถาเฉิงเอื้อมมือออกไปลูบสัมผัสประตูหินเบาๆ จากนั้นก็เริ่มสังเกตวิเคราะห์

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เขาถึงได้สูดหายใจเข้าลึกๆ พูดว่า: “ถ้าเป็นปีโดยละเอียดนั้นวิเคราะห์ยากมาก แต่น่าจะสามร้อยปีแล้ว! อย่างน้อยก็ไม่ได้สร้างมาจากมือผม”

“สามร้อยปีเหรอ?”

ทุกคนตะลึง

เถาเฉิงเป็นผู้จัดการของอาคารมอบรางวัลนำจับ แม้ว่าตำแหน่งจะไม่สูงมาก แต่เรื่องเล็กเรื่องใหญ่ของอาคารมอบรางวัลนำจับ เหมือนจะเป็นเขาที่จัดการ

ท่าทางของเขาเหมือนคนวัยกลางคน แต่จริงๆเขามีชีวิตเกือบถึงสองร้อยปีแล้ว เพราะฉะนั้นเขาย่อมรู้มากกว่าหลินหยางหลายเท่า

“วัสดุของประตูหินนี้มีความพิเศษจำเพาะมาก น่าจะสั่งทำเป็นพิเศษ เพื่อกดควบคุมพลังบางอย่าง อีกอย่างม่านพลังบนประตูหินก็ไม่ได้ปิดกั้นม่านพลัง เหมือนช่วยเหลือเสริมม่านพลัง…”

เถาเฉิงพูดพร้อมกับวิเคราะห์มองดู เขาขมวดคิ้วเป็นปม พูดว่า: “ท่านหลิน ตามที่ผมเห็น ผมคิดว่าพลังที่อยู่ด้านหลังประตูหินนี้โหดร้ายมาก เป้าหมายของประตูหินก็เพื่อควบคุมพลัง ถ้าพวกเราวู่วามเข้าไป ผมเกรงว่าจะถูกพลังด้านหลังประตูหินนี้ทำให้บาดเจ็บ…”

“แบบนี้เหรอ?”

หลินหยางเงียบอึมครึม

“อาจารย์ หรือว่าพวกเราจะออกไปก่อนดีครับ?”

ฉางหลานฟู้ถามขึ้น

“ไม่ ทำแบบนั้นเวลามันไม่ทันหรอก พวกเราจะต้องรีบจัดการชีพจรนี้ให้เร็วที่สุด”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม จู่ๆก็ชักดาบมารไร้เทียมทานออกมา และพุ่งแทงบนพื้นทันที

ฮู!

พลังชั่วร้ายกระจายออกมาอย่างบ้าคลั่ง คิดไม่ถึงว่ามันจะกลายเป็นม่านพลัง ปิดกั้นอยู่ระหว่างหลินหยางกับทุกคน

“ผมจะเข้าไปข้างในก่อน จะได้สังเกตพลังความแข็งแกร่งของชีพจรมังกรนี้ ถ้ามันเหมาะสม ผมค่อยปล่อยพวกคุณเข้าไป!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม จากนั้นจับประตูแล้วดึงทันที

ครืน!

พลังมากมายพรั่งพรูออกมา

ทุกคนตกใจ จนถอยหลังกรู

แต่เวลาที่พลังนี้ชนกับดาบมารไร้เทียมทาน คิดไม่ถึงว่าจะถูกพลังที่ดาบมารไร้เทียมปล่อยออกมากดยับยั้ง

พลังปะทะกันอย่างบ้าคลั่ง ทำให้เกิดระลอกคลื่นไม่หยุด แต่กลับไม่สามารถกระจายออกมาได้

“อาจารย์ต้านได้แล้ว!”

ฉางหลานฟู้ร้องเสียงหลงออกมา

สิ่งที่ตามมา คือทุกคนเห็นเงาร่างของหลินหยางหายวับไปหลังประตูหิน…

หลินหยางพุ่งเข้าประตูหินโดยใช้พลังมังกร ปกคลุมร่างกายตัวเอง

จากที่เขาดู ชีพจรมังกรนี้กับชีพจรมังกรอันนั้นที่อยู่ใต้อาคารมอบรางวัลนำจับมีความมหัศจรรย์แตกต่างกันแต่ประสิทธิภาพเหมือนกัน

แค่เดินตามแนวคิดวิธีของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ ถ้าอยากดูดรับชีพจรมังกรนี้ทั้งหมด ปัญหาคือเวลาเท่านั้น

ทุกคนทยอยก้มหน้ามอง และคิดไม่ถึงว่าหลินหยางในเวลานี้เนื้อตัวจะเต็มไปด้วยแผลเหวอะหวะ เลือดไหลพุ่งออก น่าเวทนาอย่างยิ่ง

“พี่หลิน!”

“น้องชาย คุณเป็นอะไร?”

หลางหยา ฉินเจี้ยนหนู่และคนอื่นตกใจ รีบเข้าไปประคองหลินหยาง และป้อนยา ฝังเข็มให้เขาไม่หยุด…

ทำอยู่แบบนี้สักพักหนึ่ง หลินหยางถึงได้หายใจสม่ำเสมอขึ้นมา

เขารีบนั่งสมาธิ และเร่งขับเคลื่อนเข็มมังกรหงเหมิงรักษาบาดเจ็บให้หาย

เวลาประมาณครึ่งก้านธูปผ่านไป หลินหยางได้หยุดลง และลืมตาขึ้นช้าๆ

“เกิดเหตุสุดวิสัย!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“เหตุสุดวิสัย?”

ทุกคนจ้องหน้ากัน ตะลึงอย่างมาก

“พี่หลิน เกิดอะไรขึ้น? ไม่มีหนทางที่จะดูดรับพลังมังกรได้ใช่ไหม?”

ฉินเจี้ยนหนู่รีบถามขึ้น

หลินหยางเงียบอยู่สักพักหนึ่ง จากนั้นพยักหน้าไปมาเบาๆ แล้วพูดว่า.“พลังมังกรในนี้กับที่อาคารมอบรางวัลนำจับไม่เหมือนกันโดยสิ้นเชิง พลังมังกรในนี้บ้าคลั่งอย่างยิ่ง ยากที่จะควบคุม เมื่อกี้ผมฝืนดูดรับแค่นิดเดียว ผมเกือบตายละ…”

“อะไรนะ?”

ทุกคนตกตะลึงพรึงเพริด

“ดูเหมือนว่าพวกเราจะใช้ประโยชน์จากพลังนี้ไม่ได้แล้วล่ะ”

เถาเฉิงหายใจเข้าลึกๆ พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ: “ท่านหลิน ในเมื่อไม่สามารถทำได้ พวกเรารีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ ถ้าถูกคนตระกูลมังกรขวางไว้ พวกเราจะหนีภัยพิบัติได้ยาก!”

“ใช่ๆ น้องชาย ไป รีบไปกัน!”

หลางหยาฮึกเหิม ตะโกนพูดทันที

หลินหยางไม่พูดอะไรสักคำ

เขามองประตูหินแล้วครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่ง

ทุกคนร่นถอยถอดใจกลางคันแล้ว

แต่แล้วเวลานี้ จู่ๆหลินหยางก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงลุกขึ้นทันที

“ผมมีวิธีแล้ว!”