สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3785

หลงเซิงถอยหลังอย่างต่อเนื่อง ในดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"เป็นไปได้ยังไง? ฉันคือพลังมังกรที่บริสุทธิ์ที่สุด.....ทำไมถึงต้านทานเขาไม่ได้?"

ในเวลานี้หลงเซิงราวกับว่าลืมความเจ็บปวด เขาพูดพึมพำไม่หยุด เหมือนกับสูญเสียจิตวิญญาณไปก็ไม่ปาน

ชิวอั้นร้อนรนใจอย่างมาก และจับหลงเซิงให้ล่าถอยกลับมา

เขาขวางอยู่ตรงหน้าหลินหยาง ต้องการพูดกับหลินหยางที่ราวกับคนบ้าคลั่ง แต่เมื่อเห็นท่าทีของหลินหยางแล้ว จึงรู้ว่าไม่ว่าจะพูดอะไรไปก็ไม่สามารถโน้มน้าวคนคนนี้ได้

เพียงแต่ไม่นาน ชิวอั้นก็มีความคิดขึ้นมา และตะโกนกล่าวกับเม่ยเมิ่ง ฉินเจี้ยนหนู่ เถาเฉิงและคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลัง

"ทุกท่าน ถ้าพวกคุณไม่ห้ามปรามท่านหลิน และปล่อยให้ท่านหลินฆ่าน้องร่วมสาบานของหลงจื่อ ฉันรับประกันเลยว่าท่านหลินรวมถึงพวกคุณจะต้องเป็นศัตรูตัวฉลาดที่สุดชีพจรมังกรใต้ดินเลย เมื่อถึงเวลานั้นไม่ว่าจะเป็นโลกหรือสวรรค์ จะไม่มีใครสามารถปกป้องพวกคุณกับท่านหลินได้เลย ฉันหวังว่าพวกคุณจะสามารถโน้มน้าวเขาได้ อย่าให้หุนหันพลันแล่นอีกต่อไป ไม่อย่างนั้นเรื่องราวจะเข้าสู่สถานการณ์ที่ไม่อาจแก้ไขได้ เช่นนั้นทั้งหมดจะต้องจบสิ้นลง!"

เมื่อพูดคำนี้ออกมา ลมหายใจของทุกๆ คนก็สั่นสะท้าน

ฉินเจี้ยนหนู่พุ่งเข้าไปคนแรก และดึงแขนของหลินหยางเอาไว้

"พี่หลิน หยุดเถอะ!"

ฉินเจี้ยนหนู่น้ำตาคลอ รีบตะโกนออกไป

"ฉิงเอ๋อร์ คุณวางใจเถอะ ฉันจะระบายความแค้นให้กับพวกคุณเอง ใครก็ตามที่ทำร้ายพวกคุณ ฉันจะสับมันให้เป็นชิ้นๆ เลย"

ดวงตาของหลินหยางแดงก่ำ และคำรามออกมา

"ไม่นะ พี่หลิน คุณไม่จำเป็นจะต้องทุ่มเทเพื่อพวกเราหรอก! พวกเราหวังแค่ว่าคุณจะสงบสุข เราหวังแค่ให้คุณปลอดภัยเท่านั้น!"

ฉินเจี้ยนหนู่ร้องไห้และตะโกนกล่าวออกมา จากนั้นก็กอดหลินหยางเอาไว้

ร่างกายที่อบอุ่นและอ่อนโยนแนบชิดอยู่ด้านหลังของหลินหยาง

หลินหยางตกตะลึงทันที และความโกรธในใจได้หายไปมาก

เขามองไปที่หลงเซิงกับชิวอั้นและคนอื่นๆ พร้อมกล่าวว่า : "แผนการของฉันคือจัดการพวกเขาให้สิ้นซาก เช่นนี้จะเป็นการฆ่าปิดปากของพวกเขา และไม่มีใครรู้ว่าเราเป็นคนทำ"

"คุณรับประกันได้ไหมว่าจะฆ่าพวกเขาให้หมดสิ้น?"

"เอ่อ...."

หลินหยางเงียบไม่พูดจา

เขาต้องการฆ่าปิดปากทุกคน แต่อย่างไรก็ตามนี่คือคนตระกูลมังกร ศักยภาพไม่ธรรมดา หลินหยางก็ไม่กล้ารับประกันเช่นกัน

แต่เขารู้ดีว่า การประนีประนอมของชิวอั้น ทั้งหมดเป็นเพราะสภาพที่ย่ำแย่ของตนเอง จึงไม่เต็มใจที่จะต่อสู้กับหลินหยาง

ลึกๆ แล้วคนตระกูลมังกรเหล่านี้ยังคงดูถูกดูแคลนพวกเขา

อีกทั้ง.....หลินหยางเชื่อว่าชิวอั้นและคนอื่นๆ จะต้องแก้แค้นตนเองอย่างแน่นอน

เนื่องจากการต่อสู้ในครั้งนี้ หลินหยางแทบจะโยนศักดิ์ศรีของคนตระกูลมังกรลงบนพื้นและเหยียบย่ำมัน.....

นี่คือสิ่งที่คนตระกูลมังกรไม่ยินยอม

ถึงแม้ว่าชิวอั้นจะไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยอะไร หลงเซิงและคนอื่นๆ จะไม่สามารถยินยอมได้เช่นกัน

แต่ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ชิวอั้นพูดถูกต้อง

หากฆ่าหลงเซิงตอนนี้ ตราบใดที่ไม่สามารถปิดปากคนเหล่านี้ได้ เช่นนั้นคนที่ถูกคนตระกูลมังกรจับตามองจะไม่ได้มีเพียงหลินหยางเท่านั้น ฉินเจี้ยนหนู่ เม่ยเมิ่ง เถาเฉิงและคนอื่นๆ ล้วนจะต้องถูกคนตระกูลมังกรคิดบัญชีทั้งสิ้น

อีกทั้งเขาก็ไม่มีความสามารถในการปิดปากคนเหล่านี้ด้วย

หลินหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงตัดสินใจล้มเลิก และมองดูเรื่องราวว่าจะยังมีทางหนีทีไล่หรือไม่

"หากพวกเธอไม่ขอร้องเอาไว้ หลงเซิง ฉันจะต้องฆ่าแกอย่างแน่นอน!"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา จากนั้นก็เก็บดาบมารไร้เทียมทานเข้าฝัก

"แก....."

หลงเซิงคิดที่จะพูดอะไร แต่ความเจ็บปวดของแขนที่ขาดเมื่อครู่นี้ได้โจมตีขึ้นมา

เขาเหงื่อออก ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาทั้งคู่จ้องมองหลินหยางอย่างโกรธแค้น

"พอได้แล้วหลงเซิง เรื่องนี้มันจบสิ้นแล้ว ทั้งหมดเป็นความเข้าใจผิด มันเป็นความเข้าใจผิด!"

ชิวอั้นฝืนยิ้มและพูดไกล่เกลี่ย

"ท่านหลิน พวกเราไปกันเถอะ!"

เม่ยเมิ่งรีบกล่าวออกมา

ในขณะนี้ทุกๆ คนอยากจะออกไปจากที่นี่

แต่ทว่าหลินหยางกลับเลิกคิ้ว และมองไปที่ชิวอั้น : "ไปเหรอ? พวกเราจะต้องไปไหนอีกล่ะ? คนที่ควรจะไป คือพวกเขาต่างหาก!"

เมื่อพูดคำนี้ออกมา ทุกๆ คนก็ตกตะลึง และมองหลินหยางอย่างงุนงง ใบหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

"ท่านหลิน ชีพจรมังกรแห่งนี้ไม่สามารถสนับสนุนให้ไปต่อสู้กับตระกูลมังกรได้ ตระกูลมังกรได้รับการพัฒนาจนถึงปัจจุบันก็พันกว่าปีแล้ว พละกำลังเล็กๆ เช่นนี้ น้ำน้อยก็ย่อมแพ้ไฟเป็นธรรมดา!"

ชิวอั้นส่ายหัว

"ถึงแม้ว่าจะมีพละกำลังเท่ามด แต่เมื่อพบเจอกับความอยุติธรรม พบเจอความไม่เป็นธรรม พบเจอกับความทุกข์ยากและอุปสรรคขวากหนาม ก็ยังคงจะฝ่าฟันไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ ความอ่อนแอของพวกเรา ไม่ใช่ข้ออ้างที่ทำให้เราต้องหวาดกลัว!"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

ชิวอั้นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขารู้ว่าหลินหยางได้ตัดสินใจแล้ว จึงไม่ได้พูดอะไรอีก

"ไป ออกไป!"

ชิวอั้นตะคอกอย่างเคร่งขรึม

"อะไรนะ?"

"พี่ชิวอั้น ก็.....ก็คือจะมอบให้พวกเขาเหรอ?"

"ถ้าเบื้องบนทราบเข้า พวกเราต้องจบเห่แน่!"

"ท่านชิวอั้น ไม่ได้นะ!"

ทุกๆ คนร้อนรนใจ คัดค้านไปตามๆ กัน

แต่ชิวอั้นไม่ได้สนใจ เขาหันกลับเดินจากไป

ชิวอั้นไม่ได้เข้าร่วม คนที่เหลือก็ไม่กล้าเป็นศัตรูกับหลินหยาง จึงทำได้เพียงจ้องมองหลินหยางอย่างโกรธแค้น และตามชิวอั้นออกไปจากที่นี่

หลินหยางมองทุกๆ คนเดินจากไปอย่างเงียบๆ เมื่อรอหลังจากคนสุดท้ายออกจากบริเวณชีพจรมังกร เขาก็เปิดใช้แผนที่หมื่นดาบทันที พร้อมส่งพลังมังกรเข้าไป นำมันมาแขวนไว้ที่ทางเข้าออก เพื่อปิดกั้นช่องทางเอาไว้

"อย่าเสียเวลาเลย พวกคุณรีบตามฉันเข้าไปที่ชีพจรมังกรเถอะ!"

หลินหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า : "ฉันจะช่วยพวกคุณดูดซับพลังมังกร เพื่อเพิ่มศักยภาพ นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราจะมีศัตรูร่วมกัน ก็คือตระกูลมังกร เข้าใจไหม?"

"อะไรนะ?"

ทุกๆ คนถูกการกระทำนี้ของหลินหยางทำให้ตกใจ

แต่เดิมทีหลินหยางไม่ได้อธิบายอะไร เขาชักดาบมารไร้เทียมทานออกมา และฟาดฟันข้อห้ามของชีพจรมังกรทันที จากนั้นก็เดินเข้าไปในชีพจรมังกร.....