สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3782

"ทำไม? คุณคิดว่าฉันกำลังสร้างสถานการณ์เพื่อขู่ขวัญพวกคุณอยู่เหรอ?"

หลินหยางตะโกนอย่างเยือกเย็น ในดวงตาเยือกเย็นและเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด

ชิวอั้นรับรู้ได้ถึงเจตนาสังหารหลินหยางส่งออกมา และสีหน้าของเขาก็ไม่น่าดูถึงขีดสุด

เขาไม่รู้ว่าคนคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าเป็นใคร แต่ศักยภาพของเขา ชิวอั้นก็รู้ชัดเจนเป็นอย่างดี

ถ้าหากคนคนนี้ต้องการจะต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายจริงๆ และเปิดจุดตายทั้งหมด ด้วยการเผาชีวิตเพื่อแลกกับการระเบิดพลังทั้งหมด เช่นนั้น.....ถึงแม้ว่าคนเหล่านี้จะชนะ ก็จะต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอน

กระทั่งตัวของชิวอั้นเอง....ก็ไม่กล้ารับประกันว่าจะสามารถมีชีวิตอยู่ได้

"น้องหลิน มีอะไรก็ปรึกษาหารือกันดีๆ เถอะ ทำไมจะต้องต่อสู้กันถึงแก่ชีวิตด้วยล่ะ?"

ชิวอั้นรีบกล่าวตะโกน

เขาไม่แน่ใจว่าตกลงมันเกิดเรื่องอะไรกันแน่

ในเมืองหลงซินก่อนหน้านี้ หลินหยางไม่ได้คิดที่จะลงมือกับทุกคน แต่ทำไมครั้งนี้ถึงเป็นเช่นนี้?

"คนของพวกคุณฆ่าพี่ชายร่วมสาบานของฉัน แล้วจะปรึกษาหารือกันยังไงเหรอ?"

หลินหยางกล่าวอย่างโหดเหี้ยม

"อะไรนะ?"

สีหน้าของชิวอั้นเปลี่ยนไปอย่างมาก

ยังจัดการเย่เหยียนไม่เสร็จ ก็มายั่วยุหลินหยางอีก พวกเขาจะรับมืออย่างไรกันล่ะ?

ถึงแม้ว่าชิวอั้นจะอดไม่ได้กับการบีบบังคับเช่นนี้ แต่เพื่อการมีชีวิตรอด ท่าทีก็ทำได้เพียงแค่อ่อนลง

"น้องหลิน คุณอย่าร้อนใจไปเลย เรื่องนี้พวกเราก็ยังไม่รู้เรื่องเลย รอให้ฉันตรวจสอบให้ชัดเจนว่าใครเป็นคนสังหารพี่ชายของคุณ พวกเราจะต้องไม่ไว้ชีวิตเขาอย่างแน่นอน เป็นอย่างไร?"

ชิวอั้นรีบกล่าว

"แล้วฉันจะเชื่อพวกคุณได้ยังไงล่ะ?"

หลินหยางกล่าวอย่างเยือกเย็น

หากเขาไม่อับจนหนทางจริงๆ เขาก็ไม่อยากที่จะทำเช่นนี้

เพราะถ้าหากเผาไหม้ชีวิตไปแล้ว เช่นนั้นก็จะไม่มีทางที่จะหวนกลับคืนมาได้ ถึงแม้จะสังหารชิวอั้นและทุกคนแล้ว ก็จะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

นอกจากนี้ เถาเฉิงและคนอื่นๆ ก็ยังอยู่ด้านใน

ถ้าหากหลินหยางตายในการต่อสู้ครั้งนี้ พวกเขาก็คงจะไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้อย่างแน่นอน

ถึงแม้ว่าภายในใจของหลินหยางจะมีความขุ่นเคืองเป็นอย่างยิ่ง แต่ในเวลานี้เขาก็ยังจะต้องคำนึงถึงคนที่ยังมีชีวิตอยู่ด้วย

แต่ทว่าในเวลานี้

ตึง!

มีพลังระเบิดดังออกมา

เห็นเพียงแค่ชิงอั้นตบฝ่ามือไปยังหน้าท้องของหัวหน้าโดยตรง

หัวหน้าไม่ทันได้ระวังตัว ร่างของเขาจึงระเบิดทันที และคนก็ตายไปโดยตรง

หลินหยางตกตะลึงเล็กน้อย

"ห๊า?"

"ท่านชิวอั้น นี่ท่านทำอะไรกัน?"

"ทำไมจะต้องฆ่าเขาด้วย?"

เหล่าผู้พิทักษ์ตระกูลมังกรที่อยู่โดยรอบต่างก็ตกใจ และมองด้วยความตกตะลึง

"คุณบ้าไปแล้วเหรอ?"

หญิงผมขาวรีบพุ่งไปข้างหน้า จากนั้นก็คว้าแขนของชิวอั้นเอาไว้แล้วคำรามออกมา

สีหน้าชิวอั้นสับสน จากนั้นจึงกัดฟันแล้วกล่าวด้วยเสียงเบาๆ ว่า: "เขาที่มีสภาพเช่นนี้ ถึงแม้จะช่วยชีวิตได้ก็ไม่อาจฝึกฝนได้อีก พลังลมปราณในร่างกายของเขาถูกพลังมังกรขอหลินหยางโจมตีจนเปื่อยยุ่ยหมดแล้ว แทนที่จะปล่อยให้เขามีชีวิตรอดไปวันๆ สู้ปล่อยให้เขาได้หลุดพ้น นอกจากนี้ ยังสามารถสยบความโกรธเคืองของหลินหยาง ช่วยให้พวกเราหลุดพ้นจากความยากลำบากได้ ไม่ดีหรอกเหรอ?"

หญิงผมขาวตกตะลึง และกล่าวด้วยเสียงที่แข็งทื่อว่า: "คุณหมายความว่ายังไง? พวกเรามีจำนวนมากขนาดนี้ ทำไมจะต้องเกรงกลัวเขาด้วย?"

"เช่นนั้นคุณอยากให้คนตายกี่คนล่ะ?"

ชิวอั้นย้อนถามทันที

หญิงผมขาวตกตะลึง อ้าปากแต่พูดอะไรไม่ออก

แน่นอนว่าเธอรู้ดีว่าการเปิดจุดตายทั้งหมดเพื่อใช้พลังเผาชีวิตน่าสะพรึงกลัวมากแค่ไหน

นอกจากนี้ศักยภาพของหลินหยาง เธอก็เคยรับรู้เป็นอย่างดี คนเช่นนี้ถ้าหากสู้อย่างไม่มีความกังวลแล้ว ทุกคนก็จะต้องต้านทานได้ยากอย่างแน่นอน

"พวกเราไล่ล่าเย่เหยียน และกลับมาโดยไม่ประสบความสำเร็จ แต่ก็ใช้พลังไปอย่างมาก ตอนนี้สภาพของทุกคนต่างก็ไม่พร้อม จึงไม่เหมาะสมที่จะเข่นฆ่าโรมรันกัน ดังนั้นจะต้องอดทนเอาไว้ก่อน"

ชิวอั้นกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม จากนั้นจึงคำนับหลินหยางแล้วกล่าวว่า: "น้องหลิน ตอนนี้ คุณพอใจแล้วหรือยัง?"

"คนที่ฆ่าพี่ชายของฉัน ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว คนเหล่านั้นที่อยู่ทางด้านนั้นล้วนมีส่วนทั้งสิ้น"

หลินหยางชี้ไปยังผู้พิทักษ์ตระกูลมังกรกลุ่มหนึ่งที่อยู่อีกด้านหนึ่ง และกล่าวด้วยสีหน้าอันเรียบเฉยว่า: "คุณฆ่าพวกเขาให้หมด และเรื่องนี้ฉันก็จะถือว่าจบสิ้นกัน"

"อะไรนะ?"

ทุกคนตื่นตกใจ

แต่ละคนตกตะลึงตาค้าง พวกเขาเบิกตาโพลง และมองหลินหยางอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"นี่คุณพูดบ้าอะไรกัน?"

คนเหล่านี้ได้รับบาดเจ็บมาก่อน ไม่มีหัวหน้าคอยต้านทาน พวกเขาก็ไม่อาจที่จะเผชิญหน้าประมือกับหลินหยางได้โดยสิ้นเชิง ไม่นานก็ถูกจู่โจมจนพ่ายแพ้ และเสียชีวิตลงอย่างน่าเวทนา

"ท่านชิวอั้น รีบมาช่วยพวกเราเร็วเข้า!"

"พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ท่านชิวอั้น ได้โปรดร่วมกับพวกเราสังหารเขาเถอะ!"

"ท่านชิวอั้น? ?"

คนเหล่านี้พยายามตะโกนอย่างสุดความสามารถ เพื่อขอความช่วยเหลือไปยังชิวอั้นและคนอื่นๆ

แต่ทว่า....ชิวอั้นที่อยู่ทางด้านนี้กลับไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย แต่ละคนเพียงแค่ส่งสายตามองอยู่ไกลๆ

คนตระกูลมังกรเหล่านี้ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่างทันที

"ท่านชิวอั้น ท่าน...ท่านคิดที่จะทอดทิ้งพวกเราอย่างนั้นเหรอ?"

คนคนหนึ่งตะโกนด้วยเสียงที่สั่นสะท้าน

ชิวอั้นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า: "พวกเราต่อสู้กันมาตลอดเส้นทาง และสภาพก็ย่ำแย่ ถึงแม้จะช่วยพวกคุณ ก็ไม่อาจเอาชนะคนคนนี้ได้หรอก....."

"ฉะนั้นหมายความว่า...."

"หากพวกคุณ สามารถหนีไปได้ก็หนีไปเถอะ"

ชิวอั้นส่ายหน้า

"อะไรนะ?"

เมื่อได้ฟังคำพูดนี้ ทุกคนต่างก็สิ้นหวังโดยสิ้นเชิง

"ท่านชิวอั้น พวก....พวกท่าน...."

คนคนนั้นจ้องมองชิวอั้นด้วยตัวที่สั่นสะท้าน และต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่ในวินาทีต่อมา

ครืน!

จู่ๆ แสงดาบอันแวววาวก็ได้ทะลุผ่านจากลำคอของเขา

ร่างของคนคนนั้นแข็งทื่อไปในทันที เขาอ้าปากกว้าง และพูดอะไรไม่ออกอีก

หลินหยางสาวเท้าเดินเข้ามา และคว้าผมของคนคนนั้น จากนั้นก็ทำการดึง

พรวด!

ศีรษะของคนคนนั้นถูกดึงออกจากลำคอทันที

เลือดของเขาพุ่งออกมาราวกับน้ำพุ

เมื่อคนที่อยู่โดยรอบได้เห็น ต่างก็ตกใจจนอกสั่นขวัญแขวน และหันหลังต้องการจะวิ่งหนี....