สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3780

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของหลินหยาง ผู้พิทักษ์ตระกูลมังกรเหล่านี้ แต่ละคนต่างหวาดกลัวจนตัวสั่น ขนลุกซู่

“คนผู้นี้มีฝีมือแบบไหนกันแน่? พลังมังกรของเขาทำไมถึงหนาแน่นแบบนี้? หรือว่า….เขาดูดรับพลังทั้งชีพจรมังกรเหรอ?”

ผู้พิทักษ์กลุ่มมังกรคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

“เป็นไปไม่ได้!”

หัวหน้าคลานขึ้นมาอย่างยากลำบาก คำรามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า: “เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด…ตระกูลมังกรสืบทอดมาเป็นพันปี จนถึงตอนนี้ก็ไม่เคยพบเห็นคนดูดรับทั้งชีพจรมังกร เขาจะทำได้ยังไง? เรื่องที่ตระกูลมังกรทำไม่ได้ คนกลุ่มอื่นก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะทำได้!”

หัวหน้ามั่นใจในตัวเอง เขารู้สึกภูมิใจในตัวเองมาก

เขาไม่ยอมให้คนอื่นมาอยู่เหนือผู้พิทักษ์กลุ่มมังกรได้หรอก

“หัวหน้า เกรงว่าพวกเราจะสู้คนผู้นี้ได้ยากมาก กลับไปทำการปกป้องก่อนเถอะ รอท่านชิวอั้นกลับมา พวกเราค่อยร่วมมือต่อสู้กันอีก คนผู้นี้จะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยเลย!”

คนผู้หนึ่งตะโกนขึ้น

แต่เวลานี้หัวหน้าทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว

“หลายร้อยหลายพันปีมานี้ ผู้พิทักษ์กลุ่มมังกรจะยอมถูกคนอื่นโจมตีจนถอยหลังได้ยังไง จะกลัวคนอื่นได้ยังไง? ไม่ถอย! ฉันเคยพูดแล้ว วันนี้ถ้าฆ่าคนผู้นี้ไม่ได้ ฉันจะไม่ล้มเลิกเด็ดขาด!”

พูดจบ หัวหน้าก็คำรามด้วยความเดือดดาลอีกครั้ง พลังมังกรทั้งตัวกระเพื่อมขึ้น เกล็ดมังกรแต่ละแผ่นปกคลุมทั้งร่างของเขา ท่าทางดุร้ายน่ากลัวมาก

ทุกคนเห็นสถานการณ์แบบนี้ เลยรู้ว่าโน้มน้าวหัวหน้าไม่ได้แล้ว จึงทำได้เพียงดันทุรังไปสังหารหลินหยาง

“มาก็ดี!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน จากนั้นเขาก็กระโดดพุ่งไปสังหาร

เคร้ง!

พลังมังกรที่ติดมากับดาบกระเพื้อมปราณดาบอันน่ากลัวออกมา

เวลาที่ปราณดาบเข้าใกล้ผู้พิทักษ์กลุ่มมังกรคนนั้น จู่ๆก็กลายเป็นกรงเล็บมังกรอันหนึ่ง ฉีกเขาอย่างดุเดือด

“ห้ะ?”

คนผู้นั้นตกใจ รีบหลบซ่อน แต่มันสายไปแล้ว

ฮูลา!

เขาถูกปราณดาบฉีกเป็นชิ้นตายคาที่

เลือดและอวัยวะภายในลอยเคว้งกลางอากาศ

“มังกรสวรรค์โจมตี!”

หัวหน้าดวงตาแดงก่ำ เขาแผดคำรามออกมาพลังมังกรกลายเป็นหัวหน้ามังกรสีทอง โจมตีไปหลินหยางทันที

ตอนที่เข้าใกล้ หัวหน้ามังกรอ้าปากเผยอ จะไปกัดหลินหยาง

หลินหยางพลิกฝ่ามือเอาดาบต้านทานไว้

ปัง!

พลังมังกรอันโหดร้ายกระแทกบนดาบมารไร้เทียมทาน คิดไม่ถึงว่าหลินหยางจะตัวสั่นเทา ถอยหลังไปหลายก้าว

ดูเหมือนว่าหัวหน้าคนนี้จะสู้ตาย ความแข็งแกร่งของเขาทำให้คนยากที่จะจินตนาการได้เลยทีเดียว

“โอกาสดี!”

“ทุกคนจัดการพร้อมกัน!”

เหล่าผู้พิทักษ์กลุ่มมังกรคนอื่นเห็นการโจมตีของหัวหน้าได้ผล จึงรีบเข้าไปสมทบทันที

“สายฟ้าแลบเก้าสาย!”

“มังกรบินสังหาร!”

“มังกรทะลายฟ้าดิน!”

…

การโจมตีอย่างโหดเหี้ยมกระเพื่อมมาอย่างต่อเนื่อง

หลินหยางสั่นสะเทือนหัวหน้าออกอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็รีบต้านทาน

แต่หัวหน้ากลับกระโจนเข้าหาเขาอย่างบ้าคลั่ง ไม่ให้โอกาสหลินหยางหายใจเลยแม้แต่น้อย

“แย่แล้ว! ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป พลังมังกรของพี่หลินจะต้องหมดแน่!”

เม่ยเมิ่งสีหน้าเปลี่ยน พลั้งปากพูดออกมา

“แม้ว่าพลังของท่านหลินจะแข็งแกร่งกว่าพวกเขา แต่ยังไงเขาก็ตัวคนเดียว เจ็บใจนักที่พวกเราไม่มีประโยชน์ล่ะ!”

อวี่ปี้หงกัดฟันกรอด พูดด้วยความเจ็บใจ

“ไม่สนละ ต่อให้สู้ไม่ได้ ก็นิ่งดูดายมองอยู่ห่างๆไม่ได้หรอก ถ้าอาจารย์พ่ายแพ้ ยังไงพวกเราก็หนีตายได้ยากเหมือนเดิม ไปเถอะ! สู้กับพวกเขากัน!”

ฉางหลานฟู้ดึงดาบออกมา ตะโกนพูดด้วยสีหน้าแน่วแน่

“ได้! ไปด้วยกัน!”

อวึ่ปี้หงก็ตะโกนพูดขึ้น: “อย่างมากก็แค่ตาย!”

“มีเหตุผล!”

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นพวกเรารีบดำเนินการเลย!”

“เดิมพันกันสักยก!”

ทุกคนคันไม้คันมืออยากต่อสู้

แต่เม่ยเมิ่งพูดขึ้นมาอีกว่า: “เป็นการเดิมพันจริงๆ!”

กลุ่มคนที่กำลังดีใจมองมาทางเธอ

“อันที่จริงที่ผู้จัดการเถาพูดมาทั้งหมดก็แค่ความน่าจะเป็น บางทีถ้าด้านในนี้มีคน ผู้พิทักษ์ชีพจรมังกรเหล่านั้นก็อาจจะลงมือกับพวกเราก็ได้! แบบนี้ พวกเราก็จะตายอยู่ด้านในนี้”

เม่ยเมิ่งพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“ด้านในมีคน พวกเขายังจะสนใจว่าพวกเราจะทำอะไรอยู่เหรอ?”

จิ่วอวี้ตะลึง รีบพูดขึ้น

“ในสายตาของพวกเขา พวกเราไม่ต่างอะไรกับมดบนพื้นหรอก ไม่สนใจก็ได้ แต่พวกคุณใครอยากจะให้มดปีนไต่บนที่นอนของตัวเองเหรอ?”

เม่ยเมิ่งส่ายหน้าพูดขึ้น

จิ่วอวี้เงียบสนิท

“คุณหนูเม่ยเมิ่งพูดได้ไม่เลว ยังไม่ได้ทำเรื่องนี้ อะไรก็เกิดขึ้นได้ แต่พวกเราไม่มีทางเลือก ถ้าคุณหลินพ่ายแพ้ คนเหล่านี้ก็ไม่ปล่อยพวกเราหรอก ดังนั้นนอกจากสู้ ก็ไม่มีทางเลือกอื่น!”

เถาเฉิงดึงมีดเล็กตรงช่วงเอวออกมา คำรามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเข้มงวดว่า: “ทุกท่าน พุ่งไปกันเถอะ!”

“รับทราบ!”

ทุกคนพยักหน้า รู้ว่าไม่มีทางถอยได้แล้ว จึงทยอยกลืนยาอายุวัฒนะของตัวเอง และใช้เข็มเงินเพิ่มระดับความแข็งแรงของร่างกาย

ภายใต้การนำขบวนของเถาเฉิง ทุกคนพุ่งไปทางเข้าช่องแคบกันอย่างมุ่งมั่น

การต่อสู้ครั้งใหญ่ทางด้านนี้ยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง

หัวหน้าจ้องเขม็งมองหลินหยาง และขับเคลื่อนเร่งพลังมังกร กดดันมาทางเขาไม่หยุด เพื่อไม่ให้หลินหยางมีโอกาสหายใจเลยแม้แต่น้อย

เพื่อนร่วมขบวนการด้านข้างก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน

แต่แล้วเวลานี้ เพื่อนร่วมขบวนการคนหนึ่งที่อยู่หัวมุม เห็นกลุ่มเถาเฉิงทางด้านนี้ จึงตะโกนพูดว่า: “หัวหน้า แย่แล้ว พวกเขาจะเข้าสู่หุบเขา!”

“อะไรนะ?”

หัวหน้าสีหน้าเปลี่ยน