สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3774

เมื่อเผชิญกับแรงกดดันมหาศาลของหลินหยาง หลายคนก็ตกตะลึง โดยเฉพาะคนที่หลินหยางบีบไว้ในมือ ร่างกายของเขาสั่นอย่างรุนแรง ฟันกระทบกันอย่างรุนแรง และกังวลมากจนพูดอะไรไม่ออก

“เรื่องตัวตนของเรา ท่านอย่ามาสอดรู้สอดเห็นจะดีกว่านะ...ท่าน ข้ายอมรับว่าพวกเราทำร้ายคนผิด ท่านปล่อยเราไป แล้วเราก็แกล้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น...ตกลงไหม?”

ในตอนนั้นเอง ผู้หญิงแขนขาดที่อยู่ตรงนั้นสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบความหวาดผวาในใจ รวบรวมความกล้าแล้วพูดออกมาด้วยเสียงแหบแห้ง

แต่ทว่าเมื่อคำพูดนั้นจบลง

โครม!

คนที่ถูกลินหยางบีบไว้ในมือก็ล้มลงกับพื้นทันที

คอของเขาถูกหลินหยางรัดแน่น

"เจ้า!"

สีหน้าของผู้หญิงที่แขนหักกลายเป็นซีดเผือก ดวงตาราวกับฤดูใบไม้ร่วงเบิกกว้าง เธอก็เผลอก้าวถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว

“เย่เหยียนและข้าเป็นศัตรูกัน ถ้าเขาเป็นหนึ่งในพวกของเจ้า แล้วเจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปงั้นหรือ?”

หลินหยางพูดอย่างไร้อารมณ์

"อะไรนะ?"

ผู้หญิงที่แขนหักก็ตะลึงงันไป

“ยิ่งไปกว่านั้น คนของพวกเจ้าควรฆ่าพี่น้องร่วมสาบานของข้า สิ่งทข้าสามารถสัญญาได้ในตอนนี้ก็คือ ถ้าพวกเจ้าตอบคำถามของข้าตามความเป็นจริงล่ะก็ ข้าก็จะปล่อยให้พวกเจ้ามีชีวิตอยู่ต่อไป แต่ถ้าไม่ให้ความร่วมมือละก็ ข้าคงทำได้แค่ปล่อยให้พวกเจ้ามีสภาพกลายเป็นแบบศพที่อยู่ข้างๆนั่นที่ถูกฝังอยู่ที่นี่ตลอดไป ฟังให้ดีนะ ความอดทนของข้า...มันมีจำกัด”

หลินหยางมองไปด้านข้างเล็กน้อย แววตาอาฆาตอันน่าสะพรึงกลัวกระพริบอยู่ในส่วนลึกของรูม่านตาของเขา

ทุกคนตัวสั่นเทา

หลังจากหลายปีในการสำรวจชีพจรมังกรใต้ดิน ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับเทพยุทธก็ตาม พวกเขาก็ไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

แต่ตอนนี้เมื่อพวกเขาต้องเผชิญหน้ากับคนๆ นี้ พวกเขากลับพบว่าตัวเองหวากหวั่นและวิตกกังวลราวกับมดน้อย...

“ข้าบอกแล้ว ข้ายอมบอกทั้งหมดแล้ว!”

ผู้หญิงที่แขนหักกัดฟันสีขาวแล้วรีบละล่ำละลักพูดทันที

“เฟิงจวน! นี่เจ้าบ้าไปแล้วงั้นเหรอ? เจ้ากล้าทรยศท่านผู้นำรึไง? นี่เจ้าไม่กลัวที่จะถูกลงทันฑ์ถึงตายงั้นหรือ?”

เพื่อนที่อยู่ข้างๆรีบร้องออกมาทันที

“อะไร? นี่เจ้ากลัวที่จะถูกท่านผู้นำลงทันฑ์ถึงตาย แต่ไม่กลัวที่จะถูกชายผู้นี้ฆ่างั้นเหรอ? ถ้าไม่ว่าจะเลือกทางไหนก็ต้องตาย แล้งทำไมไม่ดิ้นรนเอาชีวิตรอดหน่อยล่ะ? หรือว่าเจ้าเต็มใจจะฝังศพตัวเองไว้ที่นี่?"

ผู้หญิงที่แขนหักกล่าวอย่างเคร่งขรึม

ทุกคนตกตะลึงและพูดไม่ออกทันที

ผู้หญิงที่แขนหักพูดออกมาอย่างจริงจัง: "พวกเรา...คือชนเผ่ามังกรใต้ดิน!"

“เผ่ามังกร?”

หลินหยางประหลาดใจเล็กน้อย

เม่ยเมิ่งและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ต่างก็สับสนเช่นกัน

มีเพียงเถาเฉิงเท่านั้นที่ยังพอได้สติคืนมา และสูญเสียเสียงไปชั่วขณะ: "พวกเจ้าคงไม่ใช่ผู้พิทักษ์ชีพจรมังกรใต้ดินในตำนานหรอกนะ?"

"ใช่แล้ว"

ผู้หญิงที่แขนหักพยักหน้าตอบรับ

"คืออะไรน่ะ?"

หลินหยาง มองไปที่เถาเฉิง

“ท่าน ข้าเคยอ่านหนังสือประวัติศาสตร์โบราณบางเล่มจาก อาคารมอบรางวัลนำจับ มันกล่าวไว้ว่ากันว่า ก่อนที่เส้นเลือดมังกรใต้ดินจะถูกสร้างขึ้น สถานที่แห่งนี้เคยเป็นสุสานโบราณมาก่อน หรือจะพูดให้ถูกคือเคยเป็นสุสานมังกรโบราณ มีข่าวลือว่ามีศพมังกรจริงๆถูกฝังอยู่ที่นี่!”

“ศพมังกรงั้นเหรอ?”

ลมหายใจของหลินหยางเริ่มสั่นไหว

“ไร้สาระน่า ในโลกนี้จะมีสิ่งมีชีวิตแบบมังกรได้อย่างไร?”

จิ่วอวี้ที่อยู่ข้างๆ ตะคอกออกมาและไม่เชื่อเลยสักนิด

แต่ทว่า ดูเหมือนว่าหลินหยางจะนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาจึงรีบหันหลังกลับและเดินตรงไปที่เมืองทันที

“ทุกคนตามมาที่นี่!”

หลินหยางเอียงศีรษะและประกาศ

ทุกคนรีบตามไปทันที

หลังจากผ่านซากปรักหักพังของประตูเมืองที่ทรุดโทรมและเต็มไปด้วยเลือด ก็เหยียบย่ำไปบนถนนที่ครั้งหนึ่งเคยเจริญรุ่งเรือง แต่ปัจจุบันกลับเต็มไปด้วยซาก เถาเฉิง เม่ยเมิ่ง และคนอื่น ๆต่างก็ตกอยู่ในภวังค์

หลังจากเวลาผ่านไปพักใหญ่ หลินหยางก็หยุดอยู่หน้าหลุมขนาดใหญ่

เขามองดูซากปรักหักพังในหลุม จากนั้นยกมือขึ้นพร้อมแกว่งไปมา

บูม!

ซากปรักหักพังทั้งหมดในหลุมก็ระเบิดออกมา

จากนั้นกรงเล็บมังกรขนาดใหญ่และดูเหมือนจริงก็ปรากฏขึ้นในสายตาของโลก

"นั่นคืออะไรกัน?"

เม่ยเมิ่ง และ ฉินเจี้ยนหนู่ต่างก็ตกตะลึง

แต่คนข้างๆกลับทนไม่ไหวอีกต่อไป

“เฟิ่งจวน! พอแล้ว! เจ้าพูดมากไปกว่านี้อีกไม่ได้แล้ว ไม่เช่นนั้นเราทุกคนจะต้องตายแบบไม่มีที่ฝังแน่ๆ!”

ชายคนหนึ่งคำราม

แตทันทีที่่เขาเพิ่งพูดจบ

บูม!

ดาบมารไร้เทียมทานได้ฟาดลงบนหัวเขาโดยตรง จากนั้นพลังของดาบก็กลายเป็นกระแสไฟฟ้าหลายร้อยกระแสครอบคลุมทั้งร่างกาย

ก่อนที่ชายคนนั้นจะทันได้คร่ำครวญ ร่างของเขาก็กลายเป็นชิ้นเนื้อสุกหลายพันชิ้นเรียบร้อย จากนั้นก็ทรุดลงและตายไป

คนที่เหลือนั่งลงบนพื้นไม่กล้าแม้แต่จะยืนตัวตรง

“ข้ายังยืนยันคำเดิมว่ายังมีทางรอด ถ้าไม่พูด งั้นก็ตายไปเสียตอนนี้”

พูดอย่างใจเย็น

“นั่นมันไม่ใช่ทางเข้า!”

หญิงแขนหักที่ชื่อเฟิ่งจวนรีบร้องตะโกน "นั่นคือเส้นทางที่นำไปสู่หัวมังกรจริงๆ!"

“หัวมังกร?”

ลมหายใจของหลินหยางกระชับขึ้น

“อีกทั้ง สถานที่แห่งนั้นยังเป็นที่ตั่งของตำหนักหลักของผู้พิทักษ์ชีพจรมังกรด้วย!”

เฟิ่งจวนตัวสั่นเทา

"อย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางค่อนข้างเบื่อหน่าย และทันใดนั้น เขาก็นึกถึงเรื่องที่น่ากลัวมากขึ้นมาได้

“จากที่นี่ไปหุบเขาไร้นามระยะทางไกลแค่ไหน?”

หลินหยางถามอย่างลึกซึ้ง

“อย่างน้อยก็ประมาณหนึ่งพันลี้!”

เถาเฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“หนึ่งพันลี้?”

ลูกตาของ หลินหยางเบิกกว้างขึ้น

“หรือจะบอกว่า ศพมังกรตัวนี้... มีความยาวอย่างน้อยหนึ่งพันลี้งั้นเหรอ?”