สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3773

ทันทีที่ได้ยินคำพูดของฉินเจี้ยนหนู่ ทุกคนต่างก็รีบหันกลับมาทันท จากนั้นก็มองไปทางชายที่โชกไปด้วยเลือด

เมื่อชายที่โชกไปด้วยเลือดเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดผู้คนก็มองเห็นรูปร่างหน้าตาของเขาได้ชัดเจน

“คุณหลิน!”

“ที่แท้ก็เป็นท่านอาจารย์จริงๆ เยี่ยมไปเลย！ เยี่ยมมาก!”

“คุณหลินยังไม่ตาย ดีจริงๆ!”

ผู้คนต่างร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจและตื่นเต้น

น้ำตาเอ่อล้นออกจากดวงตาของฉินเจี้ยนหนู่ และริมฝีปากบางก็เม้มแน่น

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าเธอจะได้พบกับหลินหยาง

แต่ในครู่ต่อมา ฉินเจี้ยนหนู่ก็ดูเหมือนจะนึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าบนใบหน้างามก็เปลี่ยนไป และเธอก็พูดออกมาอย่างกังวลว่า: "พี่หลิน รีบวิ่งเร็ว!"

หลังจากพูดเช่นนั้นแล้ว เธอก็หันกลับไปและรีบพุ่งไปหาคนเหล่านั้นทันที

ในสายตาของเธอ สิ่งมีชีวิตที่ออกมาจากหุบเขาเหล่านี้ล้วนเหมือนเป็นสิ่งที่มาจากต่างโลก พลังที่พวกเขาใช้นั้นไม่อาจจินตนาการได้ และพวกเขาก็ไม่ได้อยู่ในขอบเขตของสิ่งมีชีวิตปกติในชีพจรมังกรใต้ดินอีกต่อไป

แม้ว่าหลินหยางจะแข็งแกร่งกว่าพวกเขามาก แต่ถ้าต้องมาเผชิญหน้ากันขึ้นมาจริงๆ ฉินเจี้ยนหนู่เองก็ไม่คิดว่าหลินหยางจะเป็นคู่ต่อสู้ของคนพวกนั้นได้

แต่เพียงแค่ความแข็งแกร่งของเธอคนเดียวจะไปเปรียบเทียบกับสิ่งมีชีวิตที่คาดเดาไม่ได้เหล่านั้นได้อย่างไร?

“ไอ้พวกขยะที่ไม่รู้จักประมาณตน!”

ผู้หญิงคนหนึ่งยิ้มอย่างเย็นชาและยกมือขึ้นไปในอากาศ

เปรี้ยง!

พลังของมังกรทำลายล้างพุ่งเข้าโจมตีพลังแห่งสวรรค์ที่ฉินเจี้ยนหนู่ปล่อยออกมาทันที จากนั้นคลื่นพลังแปลกๆก็ห่อหุ้มฉินเจี้ยนหนู่เอาไว้ทั้งหมดและดูดทั้งร่างกายเข้าไป

ฉินเจี้ยนหนู่ไม่สามารถควบคุมร่างกายตนเองได้เลยสักนิด จากนั้นก็ถูกผู้หญิงคนนั้นคว้าตัวไว้และรัดคอทันที

พละกำลังของหญิงสาวคนนั้แข็งแกร่งมากจนคอของฉินเจี้ยนหนู่ถูกบีบจนผิดรูปทันที

อีกทั้งเธอก็ไม่ได้ปราณีเลยแม้แต่น้อย การลงมือครั้งนี้ก็เพื่อฆ่า ฉินเจี้ยนหนู่

ในช่วงเวลาวิกฤตินี้เอง ก็มีเสียงที่ไม่แยแสดังขึ้น

"ปล่อยเธอไปซะ"

เป็นหลินหยาง

เขาจ้องมองผู้หญิงด้วยดวงตาสีแดงก่ำจนเป็นสีเสือด น้ำเสียงที่เปล่งออกมาก็เย็นชา

แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับไม่ได้แยแสเลย ยังคงแค่ใช้พละกำลังของเธอหักคอฉินเจี้ยนหนู่

แต่ทว่าในจังหวะที่พลังของหญิงสาวกำลังจะหักคอของฉินเจี้ยนหนู่นั้นเอง

ฉับ!

จู่ๆ ก็มีพลังที่มองไม่เห็นโจมตีเข้ามาและตัดเข้าที่แขนของผู้หญิงคนนั้นทันที

"ไม่นะ ระวัง!"

คนอื่นๆต่างก็ตกใจและรีบตะโกนออกมาอย่างรวดเร็ว

แต่...มันก็สายไปแล้ว!

แผละ!

คลื่นพลังดังกล่าวตัดแขนของผู้หญิงคนนั้นออกทันที

เลือดกระฉูด

ผู้หญิงคนนั้นเซถลากลับไปด้วยความเจ็บปวด

ฉินเจี้ยนหนู่เองก็ล้มลงเช่นกัน

เม่ยเมิ่งที่นี่มีสายตาทเฉียบคมและมือที่รวดเร็วก็รีบวิ่งไปกอดร่างของฉินเจี้ยนหนู่เอาไว้ทันที

ใบหน้าของฉินเจี้ยนหนู่ซีดเผือด และปากเล็กๆนั้นก็ยังคงไอออกมาไม่หยุด

ผู้หญิงที่แขนขาดไปกัดฟันกรอด พร้อมจ้องมองด้วยความเจ็บปวดและความโกรธเกรี้ยว

“พลังมังกรงั้นเหรอ? นี่แกใช้พลังมังกรได้ยังไง?”

ชายคนหนึ่งก้าวไปข้างหน้า พร้อมส่งสายตาเย็นชาจ้องมองที่หลินหยางและถามออกมา

“พวกเจ้าคงจะรู้จักเย่เหยียนใช่ไหม?”

หลินหยางมองคนเหล่านี้อย่างไม่แยแส: "บอกข้ามา พวกเจ้าเป็นใคร"

“แกมีคุณสมบัติพอที่จะมาคุยกับพวกเราด้วยเหรอ? นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ!”

"คุกเข่าลงซะ!"

ชายผมขาวสองคนที่ยังไม่รู้จักหลินหยางและรีบวิ่งไปพร้อมกับเสียงคำราม

พลังมังกรมังกรของทั้งสองคนต่างแข็งแกร่ง ราวกับมีมังกรกำลังคำรามอย่างคลุมเครือ รัศมีพลังนั้นช่างน่าประหลาดใจ

แต่วินาทีต่อมา หลินหยางก็จับมือไว้

กรร!

เสียงคำรามของมังกรอันน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออกมาจากเขา

กระแสพลังในอากาศที่น่าสะพรึงกลัวนั้นเปรียบเสมือนคลื่นระลอกใหญ่ที่ทะลักท่วมท้นสองคนนั้นทันที

ก่อนที่ทั้งสองจะได้เข้าไปใกล้ ก็ถูกพลังอันน่าสะพรึงกลัวนี้กระแทกจนกระเด็นออกไปแล้ว พวกเขากระอักเลือดและล้มลงกับพื้นอย่างแรง

"นั่นมันอะไรกันน่ะ?"

ใบหน้าของคนที่เหลือต่างก็ซีดลง

“พลังมังกรนี้... มันช่างทรงพลังมาก! เขา... เขาเป็นใครกันแน่ ทำไมเขาถึงมีพลังมังกรที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้?”

ผู้หญิงที่แขนขาดเอาแต่ถอยกลับไปซ้ำแล้วซ้ำอีก เจตนาฆ่าในดวงตาหายไปหมดแล้ว แทนที่ด้วยความหวาดกลัวอย่างเต็มเปี่ยม...

ทุกคนจ้องมองด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

พลังแห่งฆาตกรรม

อุณหภูมิกำลังอยู่ในจุดเยือกแข็ง

คนเหล่านี้ล้วนสูญเสียจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ไปอย่างสิ้นเชิงในขณะนี้

พลังที่หลินหยางแสดงออกมาทำให้พวกเขาสิ้นหวังโดยสิ้นเชิง

ในตอนนี้ไม่มีใครกล้าทำอะไรอย่างผลีผลาม และพวกเขาต่างก็คุกเข่าลงบนพื้น

"ท่าน โปรดไว้ชีวิตด้วย...ท่าน ได้โปรดไว้ชีวิตของข้าด้วย..."

“อย่าฆ่าพวกเรา ได้โปรดอย่าฆ่าพวกเราเลยนะ!”

เสียงร้องอันสั่นเทา ขอความเมตตาดังออกมา

“คุณหลิน อย่าเพิ่งฆ่าพวกเขาเลย!”

ในเวลานี้ เม่ยเมิ่งดูเหมือนจะครุ่นคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบก้าวไปข้างหน้าและตะโกนออกมา

"ทำไมล่ะ?"

หลินหยางมองย้อนกลับไปที่เธออย่างประหลาดใจ

“หลางหยาและคนอื่นๆคือเจ้าสำนักของพวกเรา ในตอนนี้ จะเป็นหรือตายก็ยังไม่แน่นอน เราควรไว้ชีวิตพวกเขาเพื่อช่วยพี่หลางหยาและพวกคนอื่นๆ!”

เม่ยเมิ่งเม้มริมฝีปากล่างของเธอ

"เจ้าพูดอะไรน่ะ?"

หลินหยางตกตะลึงและรีบถามกลับทันที: "เกิดอะไรขึ้น?"

เม่ยเมิ่งรีบเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ทุกอย่างอย่างรวดเร็ว

เมื่อหลินหยางได้ยินสิ่งนี้ ก้าวเท้าก็ถอยหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่าและแทบจะสูญเสียการทรงตัว

"ไม่รอด...พวกเขา...ต้องไม่รอดแน่นอน..."

หลินหยางพึมพำออกมา

“ไม่รอดงั้นเหรอ?”

ลมหายใจของเม่ยเมิ่งช้าลง: "พี่หลิน หมายความว่าอะไร ... "

“คนเหล่านี้ล้วนเป็นพวกคนนิสัยโหดเหี้ยม ในสายตาของพวกเขาแล้วคนที่ไม่มีพลังมังกรเป็นเพียงฝุ่นผงในอากาศหรือมดบนดิน พวกเขาไม่เห็นหลางหยาและคนอื่นๆอยู่ในสายตา... บางทีคงถูกฆ่าตายไปแล้ว!”

หลินหยางกัดฟันแน่นและกำดาบมารอันไร้เทียมทานไว้ในฝ่ามือ และเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าอันท่วมท้น

คนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นยิ่งทวีความหวาดกลัวมากขึ้น....

"ว่ายังไงล่ะ?"

ทุกคนยังตกใจกับคำพูดอย่างกระทันหันของหลินหยาง จากนั้นหลินหยางก็ก้าวไปข้างหน้าพร้อมคว้าต้นคอคนหนึ่งแล้วลากเขาไป ดาบมารอันไร้เทียมทานถูกกดลงที่คอของเขาอย่างแรง

“บอกข้ามา ถ้ำของพวกแกอยู่ที่ไหน และพวกแกเป็นใครกันแน่！”