สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3740

บนร่างของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้เต็มไปด้วยดาบลมปราณ

ผู้คนเบิกตาโพลง แต่ละคนตกตะลึงเป็นอย่างมาก และไม่อยากที่จะเชื่อ

"เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ตกหลุมพรางแล้ว!"

"ไม่อยากจะเชื่อเลย คาดไม่ถึงว่าจะมีคนทำให้เขาบาดเจ็บได้....."

เพียงแต่ว่า การโจมตีอย่างนี้ เกรงว่าจะยังไม่สามารถฆ่าเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ได้?"

ผู้คนพูดพึมพำ

ความจริงก็เป็นไปอย่างที่พวกเขาคิดเอาไว้

ถึงแม้ว่าบนร่างของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้จะมีดาบลมปราณอยู่หลายสิบเล่ม แต่ดาบลมปราณเหล่านั้นไม่ได้โจมตีจุดสำคัญของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้เลย

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็เป็นคนที่มีความรู้ทางด้านการแพทย์เช่นกัน

เขาถูกตัดศีรษะแต่ไม่ตาย มันหมายความว่าการเข้าใจในสภาวะร่างกายของเขานั้นบรรลุถึงขั้นสุดยอดแล้ว

ถึงแม้ว่าหลินหยางจะใช้แขนขาและกระดูกซี่โครงบีบบังคับเขาเอาไว้ แต่ในช่วงวิกฤตนี้ เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็ได้เคลื่อนย้ายอวัยวะสำคัญในร่างกาย เพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีของดาบลมปราณของเขา

พูดได้ว่า เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ในตอนนี้ถึงแม้ว่าจะมีสภาพน่าเวทนา แต่ในความเป็นจริงแล้วเขาได้รับบาดเจ็บเพียงแค่ผิวเผินเท่านั้น

หลินหยางยังคงล็อกเทพยุทธ์เจิ้นอวี้เอาไว้แน่น ดวงตาทั้งคู่จับจ้องเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ที่อยู่ตรงหน้า

แต่สีหน้าท่าทางของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ที่ดูเคร่งขรึม และตกตะลึง กลับค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป

ไม่นาน เขาก็ยิ้มออกมา

"เจ้าหนุ่ม น่าเสียดายจริงๆ ดูเหมือนว่า.....แกจะไม่มีโอกาสแล้ว"

ดวงตาคู่นั้นของหลินหยางจับจ้องไปที่เทพยุทธ์เจิ้นอวี้

ในวินาทีต่อมา

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็ออกแรงอย่างฉับพลัน ฝ่ามือของเขาหลุดออกจากพันธนาการของหลินหยางทันที จากนั้นก็จับแขนของเขาเอาไว้ และโยนเขาออกไปด้านนอก

พละกำลังของหลินหยางเดิมทีไม่สามารถต้านทานได้ คนทั้งคนถูกโยนออกไป และตกลงบนพื้นอย่างแรง

พละกำลังอันน่าสะพรึงกลัวได้สั่นสะเทือนจนหักแขนขาและฉีกเนื้อหนังของหลินหยางอีกครั้ง

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้มองหลินหยางด้วยรอยยิ้ม ความเหยียดหยามบนใบหน้าชัดเจนยิ่งขึ้น

"เดิมทีฉันคิดว่าแกจะมีกลอุบายอะไร คาดไม่ถึงว่าจะห่วยแตกเช่นนี้ ฉันคงจะให้ความสำคัญกับแกมากไป!"

"ห่วยแตกเหรอ?"

หลินหยางลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เขาฟื้นฟูร่างกายพร้อมกับเช็ดเลือดที่มุมปาก ดวงตาจับจ้องไปที่อีกฝ่าย

"หรือว่าไม่ห่วยแตกล่ะ? ก่อนหน้านี้แขนขาก็หักหมด แต่ก็ฟื้นฟูอย่างฉับพลันในช่วงเวลาที่ฉันเข้ามาประชิด คิดจะหลอกล่อศัตรูให้ถลำลึกลงไป ฉวยโอกาสตอนที่ฉันไม่ได้ป้องกันมาลอบโจมตีฉัน ใช่ไหม? น่าเสียดาย ฉันให้แกลอบโจมตีจนสำเร็จ แต่แกกลับฆ่าฉันไม่ได้! แกรู้อะไรไหม? ไม่ใช่ว่าแผนการโจมตีการลอบโจมตีของแกผิดพลาดหรอกนะ แต่วิธีการของแกมันต่ำเกินไป หากมัวแต่อาศัยวิธีการต่ำๆ ของแกเช่นนี้ จะสามารถฆ่าฉันได้อย่างไรล่ะ?"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้เย้ยหยันถากถาง

ในขณะนี้เขารู้สึกสบายใจเป็นอย่างยิ่ง

หากวิธีการของคนคนนี้จำกัดอยู่แต่เพียงเท่านี้ เทพยุทธ์เจิ้นอวี้จะไม่เชื่ออย่างเด็ดขาดว่าฝ่ายจะมีคุณสมบัติที่ฆ่าขาได้!

แต่หลินหยางกลับส่ายๆ หัว ใบหน้าเผยให้เห็นถึงความสิ้นหวังที่ไม่สามารถปกปิดเอาไว้ได้

"คุณคิดผิดแล้ว เมื่อครู่นี้.....เป้าหมายของฉันไม่ใช่การฆ่าหรือลอบโจมตีคุณ! อันนั้น เป็นเพียงแค่การโอนอ่อนผ่อนตามก็เท่านั้น"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ตกตะลึง : "โอนอ่อนผ่อนตาม?"

"ยังมีวิธีการอะไรอีก ใช้ออกมาให้หมด"

หลินหยางดูเหมือนว่าไม่อยากจะอธิบาย แต่กลับตั้งท่าป้องกัน รอการโจมตีของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้

"หึ ผู้ร้ายปากแข็ง! ฉันอยากจะเห็นว่าอีกสักครู่ยังจะปากแข็งอยู่ไหม!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้โมโห เขาลงมืออีกครั้ง เพื่อสังหารหลินหยาง

แต่ทว่าหลินหยางในเวลานี้กลับเมินเฉยไม่สนใจ จากนั้นก็พุ่งเข้าไปหาเทพยุทธ์เจิ้นอวี้เช่นกัน

หลังจากเข้าไปใกล้ๆ เขาก็หาจังหวะและโอกาสที่เหมาะสมได้ จึงเข้าประชิดเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ และยื่นแขนสองข้างออกมา จับไหล่ของเขา เพื่อต้องการที่จะล็อกเขาเอาไว้

"ไอ้สารเลว กล้ามายั่วยุฉันงั้นเหรอ?"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้โมโหอย่างมาก และกำลังจะจู่โจมอีกครั้ง

ทันใดนั้น เขาก็เหมือนกับมองเห็นบางสิ่งบางอย่าง ตัวของเขาสั่นสะท้าน สีหน้าเปลี่ยนแปลงไป

"มันคือ.....ดวงตาเทพสูงสุด?"

เมื่อเห็นดวงตาเทพสูงสุด เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็เข้าใจทุกสิ่งทุกอย่าง

ก่อนหน้านี้คนคนนี้กลยุทธ์ของเขาไม่ใช่เพื่อป้องกันหรือโจมตี

แต่ทุกๆ การกระทำของเขา ก็เพียงเพื่อจุดประสงค์เดียว

กระดูกที่แตกหักงอกใหม่ และเนื้อหนังที่ฉีกขาดก็สมานกันอย่างสมบูรณ์

ในเวลาชั่วพริบตา คนคนนั้นก็กลับมาเหมือนดังเดิม

ฉากนี้ ทำให้คนประหลาดใจมาก

"เป็นเช่นนี้ไปได้ยังไง? เลือดเนื้อของเขา เป็นอมตะไปแล้ว?

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนถูกฉากนี้ทำให้ตกตะลึง

แต่เทพยุทธ์เจิ้นอวี้กลับมองออกถึงเงื่อนงำบางอย่าง

"การฟื้นตัวของร่างกายแกไม่ได้ขึ้นอยู่กับความสามารถในการรักษาของตัวแกเองหรอก อีกทั้งพลังแห่งสวรรค์ของแกก็ไม่ได้เคลื่อนไหวมากมายนัก การฟื้นฟูเนื้อหนังมังสาของแก คือการอาศัยพลังจากภายนอก!"

"ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าแกใช้วงเวทย์ในการสมานเนื้อหนังมังสาของแก แต่ต่อสู้กับแกมาจนถึงตอนนี้แล้ว เดิมทีฉันก็ยังไม่เห็นพลังของวงเวทย์ใดๆ เลย นี่คือกำลังคน พลังแห่งสวรรค์ของคนอื่น! อีกทั้ง.....ยังเป็นพลังแห่งสวรรค์แบบพิเศษด้วย!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้มองไปรอบๆ ดูเหมือนว่ากำลังค้นหาอะไรบางอย่าง และกล่าวว่า : "ตั้งแต่ต้นจนจบ ฉันไม่ได้สู้กับคุณเพียงคนเดียว ใช่ไหม?"

"ถูกต้อง!"

หลินหยางพยักหน้า และกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า : "ตั้งแต่ต้นฉันไม่ได้ต่อสู้เพียงคนเดียว หรือคุณคิดว่าฉันเป็นคนโง่เขลาอวดดี กล้าไปท้าทายคุณที่มีศักยภาพที่แข็งแกร่งที่สุดและลึกล้ำอย่างไม่อาจคาดเดาได้อย่างนั้นเหรอ?"

"แกมันน่ากลัวจริงๆ"

ในแววตาของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เขาพบว่าการจินตนาการหรือความเข้าใจของตนเองต่อคนคนนี้มันผิดพลาดไปหมด

เดิมทีคิดว่าคนคนนี้เย่อหยิ่งจองหอง อันที่จริงคนคนนี้รอบคอบทุกฝีก้าว และวางแผนอย่างระมัดระวัง

เดิมทีคิดว่าคนคนนี้รนหาที่ตาย แต่อันที่จริงแล้วคนคนนี้คิดทางหนีทีไล่เอาไว้ก่อนแล้ว

การต่อสู้ของตนเองกับเขา ตั้งแต่เริ่มต้น มันได้อยู่ในแผนการของเขาแล้ว

สีหน้าของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นดุร้ายขึ้นมา เขาไม่สามารถข่มอารมณ์ของตนเองได้อีกต่อไป จึงกระโดดขึ้นมา และพุ่งเข้าไปด้านข้างทันที

เขาต้องการค้นหาคนเหล่านี้ที่ซ่อนอยู่ในความมืด

หากเขาไม่ฆ่าคนเหล่านั้นที่คอยส่งพลังแห่งสวรรค์เพื่อสมานเนื้อหนังมังสาให้หลินหยาง เขาไม่สามารถฆ่าหลินหยางได้อย่างแน่นอน

แต่การกระทำนี้ของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ แต่หลินหยางกลับสงบนิ่ง และพูดออกมาว่า :

"มันสายไปแล้ว!"