สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3739

ราชาแห่งไฟประหลาด?

ดวงตาของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้สั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง และแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น

เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า ชายหนุ่มที่อายุเพียงแค่ยี่สิบปลายๆ จะมีจังหวะโอกาสที่มากมาย มีเล่ห์เหลี่ยมที่แพรวพราวขนาดนี้!

ดวงตาเทพสูงสุด ราชาไฟประหลาด....

เพียงนำสิ่งเหล่านี้ออกมา ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ชาวโลกต้องเสียเลือดเนื้อเพื่อต่อสู้แย่งชิง และทำให้โลกใบนี้ต้องเกิดความวุ่นวาย.....

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้กัดฟันแน่น ไม่ยอมพ่ายแพ้ และพุ่งเข้าใส่หลินหยางโดยตรง

ในเมื่อไฟประหลาดใช้การไม่ได้ เช่นนั้นก็ใช้วิธีการสังหารดั้งเดิมที่โหดเหี้ยมที่สุดก็แล้วกัน

"ดูท่าฉันจะต้องจริงจังเสียแล้ว ฉันจะปฏิบัติต่อคุณในฐานะคู่ต่อสู้ที่มีระดับเท่าเทียมกัน นับจากนี้ไป ฉันจะไม่เมตตาคุณแต่อย่างใด!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้คำรามออกมา พลังแห่งสวรรค์จากทั่วทั้งตัวราวกับแม่น้ำที่เชี่ยวกราก และเริ่มไหลถล่มอย่างบ้าคลั่ง

เห็นเพียงว่าพื้นโดยรอบสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นในรอยแยกก็มีโซ่หินพุ่งออกมาจำนวนมาก

โซ่หินเหล่านี้ไม่ได้มีลักษณะที่หยาบหนาเหมือนกับอาคารอีกต่อไป มันคล้ายกับโซ่ธรรมดาทั่วไป แต่มันกลับมีลักษณะเหมือนงูที่ปราดเปรียว คล่องแคล่ว และว่องไวเป็นอย่างมาก

โซ่หินที่ราวกับสิ่งมีชีวิต ได้พันล้อมรอบตัวของหลินหยางอย่างรวดเร็ว

หลินหยางแกว่งดาบและมีดออกมาทันที และทำการตัดลงไปที่โซ่หิน

ถ้าหากเป็นคนธรรมดาทั่วไปก็คงจะไม่อาจตัดโซ่หินนี้ขาดโดยสิ้นเชิง

แต่สำหรับหลินหยางที่มีดวงตาเทพสูงสุดในครอบครอง โซ่หินเหล่านี้ก็นับว่าเปราะบางเป็นอย่างมาก

เขามองทักษะเหล่านี้ออกอย่างทะลุปรุโปร่ง

แต่โซ่หินเหล่านี้มีจำนวนมากเกินไป

ถึงแม้ว่าแขนทั้งคู่ของหลินหยางจะโบกสะบัดราวกับลม ก็ไม่อาจตัดมันได้ทั้งหมด

ในเวลานี้เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ได้พุ่งเข้ามา

หมัดเหล็กอันน่าสะพรึงกลัวนั้นของเขาได้ปรากฏร่องรอยอันมืดมนและแปลกประหลาด พลังนั้นพลุ่งพล่านและตลบอบอวลออกมา คล้ายกับว่าต้องการจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัว

หลินหยางเห็นเช่นนี้ ก็ทำได้เพียงสะบัดดาบเพื่อขัดขวางเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ไปพลาง และใช้มีดตัดโซ่หินไปพลาง

แต่ด้วยวิธีเช่นนี้ จึงไม่อาจหยุดยั้งเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ที่อยู่ในสภาพอันเดือดดาลเช่นนี้ได้โดยสิ้นเชิง

ดาบมารไร้เทียมทานขัดขวางไปได้ไม่กี่ครั้ง แขนของหลินหยางก็ถูกสั่นสะเทือนออก และหมัดอันน่าสะพรึงกลัวก็จู่โจมเข้าไปที่ร่างของเขาโดยสิ้นเชิง

สีหน้าของหลินหยางขมวดแน่น และถอยหลังในทันที

แต่ทว่าในเวลานี้ โซ่หินสองเส้นได้พันที่เท้าทั้งคู่ของเขาเอาไว้โดยตรง ซึ่งทำให้เขาไม่อาจถอยหนีได้

"ฉันจะแยกร่างของแกให้แหลกเป็นชิ้นๆ!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้คำรามออกมาอย่างโหดเหี้ยม หมัดนี้คล้ายกับใช้พลังทั้งหมด และกระแทกไปยังหน้าอกของหลินหยางอย่างโหดเหี้ยม

ลมหายใจของทุกคนหยุดนิ่งในทันที

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนก็จ้องเขม็ง

อานุภาพของหมัดนี้ ไม่ว่าใครคนไหนในบรรดาเจ็ดเทพยุทธ์ต่างก็ต้านทานไม่ไหว และไม่ว่าใครก็ต้องจบชีวิตด้วยหมัดนี้ทั้งสิ้น

ในที่สุด

ตึง!

เสียงอันอัดแน่นดังออกมาอย่างรุนแรง

จากนั้นกระแสพลังก็ระเบิดออกมาจากจุดที่โดนหมัดกระแทกเข้าไป

ในชั่วพริบตา ร่างของหลินหยางก็ลอยกระเด็นออกไป

และข้อมือของเขาที่ถูกโซ่หินมัดเอาไว้ก็ขาดสะบั้นโดยสิ้นเชิง

ครืน....

ร่างของหลินหยางกระแทกเข้ากับอาคารบ้านเรือนจำนวนหลายหลัง และในที่สุดก็ล้มลงท่ามกลางซากปรักหักพัง

หลังจากที่ฝุ่นจางลง ฉากอันน่าเวทนาก็ปรากฏสู่สายตาของทุกคน

เห็นเพียงแขนขาของหลินหยางหักทั้งหมด ผิวหนังกล้ามเนื้อทั่วทั้งร่างกายของเขาฉีกขาด และที่ทำให้คนต้องตกใจก็คือหน้าอกของเขามีรอยยุบขนาดใหญ่ และกระดูกซี่โครงซี่หนึ่งก็หักและโผล่ออกมาโดยตรง

เลือดสีแดงสดไหลนองออกมา และฉาบทาตัวเขาจนเป็นสีแดง

ฉากอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ทุกคนต่างก็รู้ดีว่า....

หลินหยาง พ่ายแพ้แล้ว!

ด้วยสภาพเช่นนี้ เขาได้สูญเสียพลังในการต่อสู้ไปโดยสิ้นเชิง และยังจะสามารถต่อสู้กับเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ได้อย่างไรกัน?

"พี่หลิน!"

เม่ยเมิ่งพูดพึมพำด้วยความตกตะลึง ดวงตาทั้งคู่สั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง และคนก็ดูเหมือนจะทึ่มทื่อไป

"ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ไปได้?"

ท่านย่าดาบโลหิตก็ตกตะลึง

"สู้ไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?"

มู่หรงซงค่อนข้างโมโห

เติ้งหม่าวที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ไม่พูดจา

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ทอดถอนใจออกมาอย่างแรง จากนั้นก็เดินทีละก้าวๆ ไปยังหลินหยาง

"ในที่สุด....ก็จะจบสิ้นลงแล้ว!"

พรวด!

ร่างของหลินหยางที่อยู่บนพื้นขยับอย่างยากลำบาก

เขาในเวลานี้คล้ายกับคนที่ใกล้จะตาย เห็นแล้วก็ทำให้คนรู้สึกสยดสยอง

ดวงตาจำนวนนับไม่ถ้วนจากทั่วทุกมุม ได้มองมายังหลินหยางตามๆ กัน

มีทั้งความกังวลใจ มีทั้งเย้ยหยัน บางคนก็เหยียดหยาม และบางคนก็สิ้นหวัง

เขาเบิกตาโพลงมองไปยังแขนขวาของหลินหยาง

ในระยะเวลาเพียงชั่วพริบตาเช่นนี้ คาดไม่ถึงว่าแขนของเขาจะงอกออกมาได้โดยตรงเชียวเหรอ?

แต่ทว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด!

ในชั่วพริบตาที่แขนของเทพยุทธ์ถูกตัด

ฟิ้วๆๆๆ ...

ได้มีเสียงทะลุผ่านอากาศจำนวนนับไม่ถ้วนดังขึ้นมา

เพียงแค่มองดูก็เห็นว่า ดาบเหินเวหาจำนวนมาก ได้ปรากฏตัวขึ้นรอบทิศ

พวกมันเล็งเป้าไปยังเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ และจู่โจมแมงเข้าไปตามๆ กัน

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้หายใจถี่ขึ้นมาทันที เขารีบร้อนจะยกมือขึ้นเพื่อส่งพลังแห่งสวรรค์ไปต้านทานเอาไว้

แต่ในวินาทีต่อมา

ควับ!

หลินหยางที่นอนหมอบอยู่บนพื้นได้มีแขนขาอีกสองสามที่งอกออกมาใหม่ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้

และมือซ้ายที่งอกออกมาใหม่ของเขาก็ได้จับแขนของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้เอาไว้อย่างแน่นหนา และคนก็แทบจะโอบกอดเทพยุทธ์เจิ้นอวี้เอไว้โดยสิ้นเชิง

สีหน้าของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้เปลี่ยนไป เขาต้องการจะดิ้นหลุดออกจากหลินหยางทันที

แต่ทว่าในเวลานี้

ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก...

ทันใดก็มีเสียงผิวหนังกล้ามเนื้อที่ฉีกขาดดังขึ้นมา

เพียงแค่ก้มหน้าลงไปมอง เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็ต้องขนหัวลุก

เขาเห็นเพียงว่ากระดูกซี่โครงของหลินหยางได้ยื่นออกมาอันแล้วอันเล่า และแทงเข้าไปในร่างกายของเขาโดยตรง

"แกมันรนหาที่ตาย!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้โมโหเดือดดาล และเขาก็ใช้พลังเพื่อจู่โจมไปที่ซี่โครงเหล่านี้โดยตรง โดยมีเจตนาที่จะหักกระดูกและหลบหนีออกมา

แต่ทันทีที่จู่โจมพลังแห่งสวรรค์เข้าไป คาดไม่ถึงว่ากระดูกซี่โครงเหล่านี้จะไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย

"อะไรกัน?"

สีหน้าของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้เปลี่ยนไปอย่างมาก

ในเวลานี้ ดาบเหินเวหาก็ได้จู่โจมเข้ามา

เมื่อเขาคิดที่จะหลบเลี่ยงอีกครั้ง ก็สายไปเสียแล้ว

ในที่สุด

ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก...

ดาบลมปราณหลายสิบเล่มโผล่ออกมาจากในแผนที่หมื่นดาบแทงเข้าไปในร่างกายของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ทั้งหมด.....