สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3693

"ไอ้สารเลว....ฉัน...ฉันจะฆ่าแก!"

ลิ่งหูหยู่เดือดดาลเป็นอย่างมาก และต้องการจะชักดาบเพื่อลงมือ

แต่วินาทีต่อมา หญิงชุดแดงก็รั้งแขนของเขาเอาไว้ และดึงเขากลับมา

"อย่าใจร้อน!"

"คุณจะมาขวางฉันทำไมกัน?"

"ทำไมคุณถึงไม่มีสมองเช่นนี้? ทำไม คุณใช่คู่ต่อสู้ของเขาเหรอ?"

หญิงชุดแดงกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์

ลิ่งหูหยู่นิ่งอึ้งไป

"มิหนำซ้ำคนคนนี้ยังมีหลางหยาและคนอื่นๆ คอยช่วยเหลืออีกด้วย เรียกได้ว่าราวกับเสือติดปีก แล้วคุณจะเอาอะไรไปสู้กับเขาล่ะ?"

"เอ่อ...."

ลิ่งหูหยู่เงียบไม่พูดจา

เห็นได้ชัดว่าไม่มีเหตุผล ที่จะลงมือกับคนคนนี้ในตอนนี้

อีกทั้งเมื่อดูจากท่าทีของคนคนนี้ ก็ไม่ได้มีความตั้งใจที่จะเข้าร่วมในสงครามของเทพยุทธ์โดยสิ้นเชิง

"ไอ้คนแซ่หลิน ถ้าหากแกคิดที่จะฉวยโอกาสในช่วงที่ชุลมุน ฉันขอบอกแกเอาไว้เลยนะว่า ให้แกล้มเลิกความคิดนี้ไปซะเถอะ! ฉันจะคอยจับตาดูแก แกอย่าได้คิดที่จะมีความคิดอื่นใดเลย!"

ลิ่งหูหยู่กล่าวอย่างเยือกเย็น จากนั้นก็หันหลังกลับต้องการจะเดินจากไป

แต่ในขณะที่เขากำลังจะเดินจากไป จู่ๆ หลินหยางก็เอ่ยกับเขาขึ้นมาว่า

"ลิ่งหูหยู่ ตอนนี้คุณมีคุณสมบัติที่จะพูดจาเช่นนี้ด้วยเหรอ?"

เพียงแค่พูดคำนี้ออกมา ลิ่งหูหยู่ก็หยุดฝีเท้าลง และมองไปยังเขาด้วยความงุนงง

"คุณหมายความว่าอะไร?"

"ฉันยังไม่ได้ให้คุณไปเลยนะ!"

หลินหยางชักดาบมารไร้เทียมทานออกมาจากเอวอย่างช้าๆ และปลดปล่อยพลังอันชั่วร้ายถึงที่สุดออกมา

ลิ่งหูหยู่ตกใจเป็นอย่างมาก และกล่าวด้วยน้ำเสียงอันตึงเครียดว่า: "แก...แกคิดจะทำอะไร?"

"เมื่อครู่นี้แก กำลังใช้อำนาจคุกคามฉันอย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย: "ในเมื่อแกใช้อำนาจคุกคามฉัน เช่นนั้นก็อย่ามาหาว่าฉันไม่เกรงใจก็แล้วกัน!"

หลินหยางเดินทีละก้าวๆ ไปยังลิ่งหูหยู่ ด้วยเจตนาสังหารอันเหลือล้น

สีหน้าของลิ่งหูหยู่เปลี่ยนไปอย่างมาก จากนั้นเขาก็ถอยหลังอย่างต่อเนื่อง

"หมอเทวดาหลิน ฉันแนะนำว่าคุณอย่าใจร้อนจะดีกว่านะ ตอนนี้ลิ่งหูหยู่ยังเป็นลูกศิษย์ของเทพยุทธ์ทั้งสองท่านอยู่ หากคุณลงมือกับเขาจะไม่เท่ากับว่าเป็นศัตรูกับท่านเทพยุทธ์ทั้งสองเหรอ?"

หลังจากที่หญิงชุดแดงแอบด่าลิ่งหูหยู่ว่าโง่แล้ว ก็เอ่ยปากโน้มน้าวขึ้นมาทันที

"แล้วเป็นยังไงเหรอ? คนอย่างฉันเกลียดการถูกใช้อำนาจคุกคามเป็นที่สุด ถ้าหากมีคนมาคุกคามฉัน ฉันก็จะต้องจัดการสังหารเขาอย่างแน่นอน อันที่จริงถึงแม้ว่าฉันจะรู้ดีว่าเทพยุทธ์ฉางหลานก็ปรารถนาให้ฉันตายเหมือนกัน แต่เขาก็ไม่เคยที่จะใช้อำนาจคุกคามฉันซึ่งๆ หน้าเช่นนี้!"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ : "นอกจากนี้ หลังจากสงครามในครั้งนี้ ทำไมฉันจะต้องเกรงกลัวเทพยุทธ์ทั้งสองอีกล่ะ?"

"คุณหมายความว่าอะไร?"

ดวงตาของหญิงชุดแดงสั่นสะท้าน

แต่ทว่าวินาทีต่อมา หลินหยางก็ยกดาบขึ้นและสังหารเข้าไป

ควับ!

พลังดาบสีดำอันน่าสะพรึงกลัวที่ราวกับปีศาจร้าย ฟาดฟันไปยังลิ่หูหยู่

ลิ่งหูหยู่ตกใจจนยืนแทบไม่อยู่ เขาถอยหลังอ่างบ้าคลั่ง และปากก็ร้องตะโกนออกมาว่า: "ขวางเขาเอาไว้ ขวางเขาเอาไว้!"

ถึงแม้ว่ายอดฝีมือตระกูลลิ่งหูที่อยู่ด้านหลังจะไม่เต็มใจที่จะประมือกับหลินหยาง แต่ก็ทำได้แค่กัดฟันแล้วพุ่งเข้าไป

"หนี!"

หญิงชุดแดงฉวยโอกาสตะโกนออกมา และดึงลิ่งหูหยู่ออกไปจากที่เกิดเหตุทันที

หลังจากที่หลางหยางและคนอื่นๆ ร่วมกับหลินหยางจัดการกับคนเหล่านี้ของตระกูลลิ่งหูหยู่แล้ว ก็กำลังจะไล่ตามไป แต่กลับถูกหลินหยางเรียกเอาไว้

"ไม่ต้องตามไปหรอก!"

"น้องชาย หากไม่ขุดรากถอนโคนทิ้งเสีย มันก็จะเกิดปัญหาไม่รู้จบได้นะ"

หลางหยากล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ฉันเข้าใจในเหตุผลนี้ดี แต่ตอนนี้ไม่ใช่จังหวะโอกาสที่จะไล่ตามไป สถานการณ์ในขณะนี้ซับซ้อนเป็นอย่างมาก พวกเราจะต้องเก็บเรี่ยวแรงเอาไว้ เพื่อรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉินที่จะเกิดขึ้น!"

หลินหยางกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"สถานการณ์ฉุกเฉิน? น้องชาย นี่คุณหมายความว่าอะไรเหรอ?"

หลางหยากล่าวถามด้วยความไม่เข้าใจ

หลินหยางไม่พูดจา เพียงแค่ชำเลืองมองเย่เหยียนที่อยู่ไกลๆ

เย่เหยียนก็กำลังจ้องมองเขาอยู่

คนทั้งสองมองหน้ากัน ผ่านทางอากาศ

หลางหยามองไปตามสายตาของหลินหยาง ทันใดดวงตาของเขาก็กลายเป็นสีแดงฉาน

"คือไอ้สารเลวคนนี้นี่เอง!"

หลางหยาเอ่ยปากออกมา

"นายท่าน ขืนสู้กันเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าพวกเราจะไม่สามารถทำอะไรคนคนนี้ได้!"

"คนคนนี้น่ากลัวเกินไป ถึงแม้พวกเราจะทำให้เขาได้รับบาดเจ็บ แต่เขาก็สามารถหายสนิทได้อย่างรวดเร็ว อีกทั้งยังสามารถปล้นชิงอวัยวะแขนจากตัวของคนที่ถูกสังหาร เพื่อทดแทนในส่วนที่ตนเองได้รับบาดเจ็บได้อีก! นี่มันคือสัตว์ประหลาดโดยสิ้นเชิง!"

"นายท่าน พวกเราควรจะทำอย่างไรดีครับ?"

คนของตำหนักฉางหลานกล่าวด้วยความสับสนอลหม่านไม่น้อย

ไหนเลยเทพยุทธ์ฉางหลานจะมองสถานการณ์นี้ไม่ออก?

เขาหันหลังกลับมาทันที แล้วมองไปยังเทพยุทธ์ไท่เทียนที่อยู่ทางด้านนั้น จากนั้นจึงกล่าวด้วยเสียงอันเคร่งขรึมว่า: "คุณยังนิ่งอึ้งทำอะไรอยู่อีกล่ะ? รีบเข้ามาช่วยฉันเร็วเข้าสิ!"

"ท่านฉางหลาน คุณยืนหยัดต่ออีกสักครู่หนึ่งเถอะ รอให้ฉันระบายพลังปีศาจชั่วร้ายของอั้นเทียนออกไปให้หมดก่อน แล้วฉันจะไปช่วยคุณ!"

เทพยุทธ์ไท่เทียนที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ระบายพลังไปพลางกล่าวไปพลาง

"คุณ....."

เทพยุทธ์ฉางหลานโมโหเป็นอย่างยิ่ง

อันที่จริงแล้วเทพยุทธ์อั้นเทียนก็ถูกคนทั้งสองใช้พลังปีศาจชั่วร้ายกับเขาไม่ใช่น้อย แต่ทว่าเขามีวิธีการที่ง่ายดายและป่าเถื่อนที่ใช้กำจัดพลังปีศาจชั่วร้ายเหล่านั้น นั่นก็คือการควักเลือดเนื้อบริเวณที่ถูกพลังปีศาจชั่วร้ายออกโดยตรง จากนั้นก็ควักจากส่วนเดียวกันของคนที่ตายแล้วเพื่อเติมเข้าไปในร่างกาย

วิธีการอันแปลกประหลาดเช่นนี้ ทำให้ทุกคนต้องตกใจโดยสิ้นเชิง

"ถึงเวลานี้แล้ว คุณยังจะมาทำเป็นปากหวานก้นเปรี้ยวอีกเหรอ? รีบมาช่วยฉันเร็วเข้า ไม่เช่นนั้นหากฉันพ่ายแพ้ คุณก็อย่าคิดที่จะมีชีวิตอยู่อีกเลย!"

แน่นอนว่าเทพยุทธ์ฉางหลานมองความคิดของเทพยุทธ์ไท่เทียนออก

อันที่จริงตอนนี้เทพยุทธ์ไท่เทียนก็มีวิธีการที่จะช่วยแล้ว แต่เขาต้องการที่จะฟื้นฟูพลังให้มากยิ่งขึ้น เพื่อหลีกเลี่ยงการหมดพลังตอนที่ทำการประมือกัน เพราะถ้าหากสังหารเทพยุทธ์อั้นเทียนได้ ก็จะมีพลังในการปล้นชิงผลประโยชน์ แต่ถ้าเกิดพ่ายแพ้ขึ้นมา อย่างน้อยก็จะสามารถหลบหนีออกจากที่นี่ได้

แต่ทว่าเทพยุทธ์ไท่เทียนกลับทำเป็นทองไม่รู้ร้อน และนั่งปรับลมหายใจต่อไป

หลินหยางที่อยู่ทางด้านนี้จึงขมวดคิ้วแน่น

"เทพยุทธ์ไท่เทียนไม่ออกมือช่วยเหลือ อาศัยเพียงแค่เทพยุทธ์ฉางหลาน คงจะเอาชนะไม่ได้อย่างแน่นอน"

"น้องชาย พวกเราเข้าไปสู้กันเถอะ หากไม่ฆ่าเทพยุทธ์อั้นเทียนให้ตาย พวกเขาก็ลงมือกับเย่เหยียนไม่ได้!"

หลางหยารีบกล่าว

แต่ทว่าหลินหยางกับส่ายหน้าอย่างต่อเนื่อง: "รอก่อน!"

"รอ? น้องชาย นี่จะต้องรอไปจนถึงเมื่อไรกัน?"

หลางหยากล่าวถามด้วยความตกตะลึง

"รอให้เทพยุทธ์ฉางหลานกับเทพยุทธ์ไท่เทียนพ่ายแพ้!"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่ง

ทุกคนต่างก็ตะลึงงัน