สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3677

เธอไม่ยอมเชื่อ และไม่อยากที่จะเชื่อ

ฉากที่อยู่ตรงหน้าคล้ายกับเป็นภาพลวงตา

ไฟประหลาดของตัวเอง....ได้หยุดอยู่ตรงหน้าเช่นนี้แล้ว....

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้?"

"ไฟประหลาดของฉัน....ทำไมมันไม่เคลื่อนไหวแล้วล่ะ?"

"หรือว่า....หรือว่าคนคนนี้สามารถเข้าใจได้ถึงแก่นแท้ของไฟประหลาด เพียงเพราะว่าฉันแสดงมันออกมาแค่ครั้งเดียว?"

"ไม่! ไม่สมควร! เป็นไปไม่ได้!"

"ในโลกใบนี้ไม่สามารถมีผู้ที่มีพรสวรรค์อันล้ำเลิศเช่นนี้! เป็นไปไม่ได้โดยเด็ดขาด!"

หญิงสาวตัวสั่นงันงก

นี่สามารถเรียกว่าเป็นอัจฉริยะได้ด้วยเหรอ?

นี่มันคือพวกแปลกประหลาด! พิลึกพิลั่น เป็นเทพเซียนที่ไม่มีอยู่ในโลกและไม่เหมือนมนุษย์....

แต่ในขณะที่หญิงสาวรู้สึกยากที่จะรับได้

ครืน!

จู่ๆ ไฟประหลาดที่ถูกทำให้หยุดนิ่งนั้นก็พังทลายลง

หลังจากนั้นแสงที่ราวกับประกายไฟก็ลอยเข้ามาทีละน้อยๆ

ประกายไฟนั้นเล็กมาก แต่ในสายตาของหญิงสาวกลับทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวถึงที่สุด

เธอหันหลังกลับทันที และหนีเตลิดไปยังที่ไกลๆ โดยตรง

แต่ประกายไฟเหล่านั้นคล้ายกับล็อกร่างของเธอเอาไว้ และเคลื่อนไปยังทิศทางที่เธออยู่อย่างต่อเนื่อง

ในที่สุด

ตูม!

ประกายไฟก็ระเบิดออก

ในชั่วพริบตา คล้ายกับดอกไม้ไฟขนาดมหึมาได้ระเบิดระหว่างฟ้าและดิน

ดอกไม้ไฟนี้มีหลากสีสัน และงดงามเป็นอย่างมาก

เพียงได้เห็น ก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจเป็นพิเศษ

แต่ถ้าสังเกตอย่างละเอียดถี่ถ้วน ก็จะพบว่านี่ไม่ใช่ดอกไม้ไฟที่สวยงามแต่อย่างใด แต่เป็นดอกไม้ไฟที่ประกอบไปด้วยไฟประหลาดแต่ละชนิดรวมเข้าด้วยกัน....

ฉินเจี้ยนหนู่มองดอกไม้ไฟที่เบ่งบานนั้นด้วยความตกตะลึง

ดอกไม้ไฟเบ่งบานสะพรั่ง หลอมละลายโลก หลอมละลายทุกสิ่งรอบตัวที่มาสัมผัสกับมัน

โลกได้กลายเป็นแม็กมา บริเวณโดยมีหลากสีสันสวยงาม อุณหภูมิสูงอันน่าสะพรึงกลัวทำให้คนรู้สึกคล้ายกับเดินเข้าไปในดวงอาทิตย์

เหตุการณ์นี้กินเวลาหลายสิบวินาที ก่อนที่ดอกไม้ไฟจะค่อยๆ ดับลง

หลังจากที่ดอกไม้ไฟมลายหายไปแล้ว บริเวณนั้นก็ได้กลายเป็นทะเลแม็กมาทั้งหมด

ไม่มีอะไรเหลืออยู่แม้แต่น้อย

เหลือเพียงแค่แม็กมาที่รินไหลอย่างช้าๆ

ช่างเป็นฉากที่น่าสยดสยองอะไรเช่นนี้?

ฉินเจี้ยนหนู่มองด้วยความตกตะลึง สมองของเธอว่างเปล่าไปในทันที

แต่หลินหยางจ้องมองไปที่แม็กมา คล้ายกับกำลังมองหาอะไรบางอย่าง ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็ทอดถอนใจ และรีบเดินไปยังข้างๆ ฉินเจี้ยนหนู่

"เป็นอย่างไรบ้าง? ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

หลินหยางเอ่ยปากกล่าวถาม

ฉินเจี้ยนหนู่อ้าปากเล็กน้อย แต่ก็พูดไม่ได้

หลินหยางจึงตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง เขาจึงรีบหยิบเข็มเงินออกมาแล้วแทงลงไปที่ลำคอและคางของฉินเจี้ยนหนู่ จากนั้นก็หยิบยาออกมาจากตัว นำมาบดให้เป็นผง และป้ายลงบนนิ้ว

"อ้าปาก"

หลินหยางกล่าว

ฉินเจี้ยนหนู่ตกใจเล็กน้อย ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ แต่ก็ยังคงอ้าปาก

หลินหยางยื่นนิ้วมือเข้าไปทันที และนำผงยาทาลงบนลิ้นของฉินเจี้ยนหนู่ที่ขาดอย่างเบาๆ

ไม่นาน หลินหยางก็ชักนิ้วออกมา แต่บนนิ้วกลับเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายของฉินเจี้ยนหนู่

ใบหน้าของฉินเจี้ยนหนู่ก็ยิ่งแดงระเรื่อ

"ยังดี ที่ลิ้นของคุณได้รับบาดเจ็บไม่มากนัก อีกสองสามวันก็จะฟื้นคืนกลับมาเหมือนเดิมแล้ว"

หลินหยางยิ้มแล้วกล่าว

ฉินเจี้ยนหนู่พยักหน้า ดูเหมือนกับว่าจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงชี้ไปยังแม็กมาเหล่านั้น ด้วยมือทั้งสองที่สั่นสะท้าน

"คุณต้องการจะถามว่า หญิงสาวคนนั้นตายแล้วหรือยัง ใช่ไหม?"

หลินหยางเอ่ยปากกล่าว

ฉินเจี้ยนหนู่พยักหน้าอีกครั้ง

"อาจจะ....ปล่อยให้เธอหนีไป"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

ฉินเจี้ยนหนู่ตกใจ

แน่นอนเธอไม่เชื่อว่าหลินหยางจะดูการแสดงไฟประหลาดของเธอเพียงหนึ่งรอบและแสดงวิธีการอันน่าสะพรึงกลัวนั้นออกมาได้

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า คนคนนี้จะต้องชำนาญเกี่ยวกับการใช้ไฟประหลาดมาก่อนอย่างแน่นอน!

"ถ้าแม้แต่คุณยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ เช่นนั้นดูเหมือนว่าความอันตรายของคนคนนี้จะเกินกว่าที่เราจินตนาการเอาไว้มาก!"

ลิ่งหูหยู่ทำเสียงไม่พอใจ และกล่าวอย่างเย็นชา : "เดิมทีฉันยังหวังให้คุณหลอกล่อไอ้แซ่หลินมาที่นี่ จากนั้นก็ค่อยฆ่ามัน ไม่คิดเลยว่าคุณจะล้มเหลว ดูเหมือนว่าศักยภาพของคุณก็มีเพียงแค่นี่เท่านั้น!"

"นี่คุณกำลังตั้งคำถามกับฉันเหรอ?"

ดวงตาของหญิงสาวเย็นชาขึ้นมาทันที

"หรือว่าฉันพูดผิดล่ะ?"

ลิ่งหูหยู่ไม่สนใจอารมณ์ของหญิงสาวในเวลานี้ เขาพูดอย่างตรงไปตรงมา

เมื่อคำพูดนี้จบลง แววตาของหญิงสาวก็ฉายแววเจตนาฆ่าทันที

แต่ลิ่งหูหยู่ไม่ได้สนใจ แต่ยังกล่าวต่ออีกว่า : "ตอนนี้แผนการล้มเหลวแล้ว เราจะต้องคิดแผนรับมืออื่นๆ ต่อไป! ใช่สิ คุณยังไม่ได้เปิดเผยตัวตนใช่ไหม?"

"คุณคิดว่าฉันไม่น่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ไม่ได้เปิดเผยตัวตนก็ดีแล้ว ถ้าเปิดเผยตัวตนของคุณออกไป อาคารมองรางวัลนำจับไม่ใช่สิ่งที่จะยั่วยุได้ง่ายๆ ฉันทำได้เพียงปล่อยให้คุณไปเผชิญกับความโกรธเกรี้ยวของอาคารมอบรางวัลนำจับแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น!"

ลิ่งหูหยู่หัวเราะเบาๆ

"ฉะนั้นก็พูดได้ว่า คุณใช้ฉันเป็นเครื่องมือใช่ไหม?"

หญิงสาวจ้องมองลิ่งหูหยูอย่างเย็นชา : "ฟังนะ อย่าคิดว่าฉันให้เกียรติคุณ แล้วคุณจะไม่ยี่หระนะ บนโลกใบนี้มีอัจฉริยะที่ยอดเยี่ยมอยู่มากมาย ฉันก็สามารถแทนที่คุณได้ทุกเมื่อ!"

"จะแทนที่หรือไม่มันขึ้นอยู่กับฉันไม่ใช่คุณ ส่วนเรื่องอัจฉริยะน่ะเหรอ? นอกจากฉันแล้ว ใครจะมาเทียบเทียมได้? อย่าได้พูดถึงเย่เหยียนเลย เขากำลังจะตายในไม่ช้า!"

"ในเมื่อคุณเลือกที่จะเดิมพันกับฉัน คุณก็น่าจะเข้าใจดี ว่าคุณกับฉันก็เพียงแค่หาผลประโยชน์ซึ่งกันและกันเท่านั้น!"

ลิ่งหูหยู่กล่าวอย่างเย็นชา จากนั้นก็หันหลังกลับต้องการจะจากไป

"เดี๋ยวก่อน!"

หญิงสาวคนนั้นตะโกนออกมาทันที

"ยังมีธุระอะไรอีกล่ะ?"

ลิ่งหูหยู่เอ่ยถามอย่างเย็นชา

"คุณไม่คิดที่จะจัดการกับหมอเทวดาหลินคนนั้นต่อแล้วเหรอ? ฉันบอกตามตรงนะ ฉันได้ประมือกับเขา และถึงแม้ว่าจะพ่ายแพ้ พรสวรรค์ของเขาไม่มีใครเทียบเทียมได้ เกรงว่าเย่เหยียนคนนั้นก็สู้ไม่ได้เช่นกัน ถ้าคุณฆ่าเขาได้ ก็ควรจะลงมือให้เร็วที่สุด แต่ถ้าฆ่าไม่ได้ ก็ควรจะฆ่าตัวตายซะก่อนเลย!" หญิงสาวกล่าวอย่างเย็นชา

"คุณหมายความว่ายังไง?"

สีหน้าของลิ่งหูหยู่ย่ำแย่ลงเล็กน้อย

"หมายความว่ายังไงน่ะเหรอ? ยังต้องให้ฉันพูดให้ชัดเจนอีกใช่ไหม? ตอนนี้คุณฆ่าเขาไม่ได้ ไม่ช้าก็เร็ว คุณจะต้องตายด้วยน้ำมือของเขาอย่างแน่นอน!"

หญิงสาวกล่าวอย่างเย็นชา