สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3459

ยังไม่ตายเหรอ?

เป็นไปได้ยังไง?

เป็นไปไม่ได้!

เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด....

“นั่นมันสัตว์ประหลาดแบบไหนเนี่ย?”

ศีรษะของจิ่วอวี่สั่นอย่างรุนแรง แล้วก็พึมพำด้วยความงุนงง

“แม้ว่าเขาจะดูสะบักสะบอม แต่ส่วนสำคัญทั้งหมดของร่างกายถูกเขาปกป้องไว้ได้อย่างดี ในผลกระทบเมื่อครู่นี้ เขาคงจะละทิ้งการป้องกันในส่วนอื่นๆ ของร่างกาย และใช้มันเพื่อปกป้องส่วนสำคัญของเขาเท่านั้น ดังนั้น ยังไงเขาก็ไม่ตาย”

หลินหยางกล่าวอย่างใจเย็น

ดวงตาของคุณชายวัยรุ่นเบิกกว้าง และเขาจ้องมองไปที่ซากศพตรงหน้าอย่างว่างเปล่า มันเหลือเพียงอวัยวะภายในและกระดูก ทั่วใบหน้าก็เต็มไปด้วยเหงื่อ

เขารีบออกแรงอีกครั้งโดยตั้งใจที่จะตัดมือของหลงเสวี่ยหวง

อย่างที่คาดไว้

ขณะที่คุณชายวัยรุ่นใช้พลังอันแข็งแกร่ง รอยแตกก็ปรากฏขึ้นที่กระดูกมือของหลงเสวี่ยหวงทันที

ในที่สุดแล้ว

บูม!

พลังอันดุร้ายของพัดกระบี่ทำให้กระดูกมือของหลงเสวี่ยหวงแตก และเฉือนไปที่ไหล่ของหลงเสวี่ยหวงได้อย่างง่ายดาย

แต่ทว่าวินาทีถัดมา

"รีบหลบไปซะ!"

ฉินเจี้ยนหนู่ตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างมาก แล้วก็กรีดร้องขึ้นมาทันที

คุณชายวัยรุ่นตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาถึงสังเกตเห็นว่ากรงเล็บอีกข้างของหลงเสวี่ยหวงกำลังพุ่งเข้ามาหาเขา

คุณชายวัยรุ่นตกใจและรีบร้อนถอยกลับ

แต่กรงเล็บยังคงเฉือนชิ้นเนื้อที่เปื้อนเลือดออกมาจากอกของเขาได้

คุณชายวัยรุ่นส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด มือกุมหน้าอกของเขาแล้วก้าวพรวดไปข้างหลัง แทบจะสูญเสียการทรงตัว

สีหนเาของทุกคนเปลี่ยนไปอย่างมาก

หลงเสวี่ยหวงคว้าเนื้อก้อนนั้นมาแล้วมองดู จากนั้นก็ตบมันลงไปบนร่างกายของตนเองอย่างแรง

ชิ้นเนื้อถูกบดขยี้จนเป็นผงทันที จากนั้นมันค่อยๆเชื่อมเข้ากับร่างกายของเขา กลายเป็นเนื้อและเลือดทีละน้อย

ทุกคนเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

“ทุกท่าน ใช้โอกาสก่อนที่เขาจะฟื้นตัวได้ มารวมตัวกันเร็ว! กำจัดมัน ถอนรากถอนโคนให้หมด!”

ฉินเจี้ยนหนู่รู้ว่าไม่สามารถรีรอได้อีกต่อไป เธอจึงส่งเสียงคำรามต่ำและบังคับร่างกายตัวเองให้ลุกขึ้นอีกครั้ง

“ ถอนรากถอนโคน? ไม่มีโอกาสหรอก ฝันไปเถอะ!”

หลงเสวี่ยหวงเปล่งเสียงแหบแห้งออกมา จากนั้นจึงกางแขนออก

ทันใดนั้น

ครื่นครื่น....

พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ราวกับแผ่นดินไหวขนาด 13 ริกเตอร์

ทุกคนคนรีบรักษาสมดุลร่างกายตนเองให้มั่นคง แต่ก็ทำไม่ได้

"ที่นี่มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ?"

ราชาขวานสังหารคำรามถาม

แต่ไม่มีใครตอบคำถามของเขาเลย

ณ ขณะนี้.

บูม!

มีเสียงระเบิดดังแว่วมา

เห็นเพียงสุสานหินขนาดใหญ่ด้านหลังหลงเสวี่ยหวงก็ระเบิดขึ้น

จากนั้น พลังงานเลือดที่น่าสะพรึงกลัวก็ลอยฟุ้งออกมาจากสุสานหินและห่อหุ้มเขาไว้อย่างรวดเร็ว

"หา?"

ทุกคนต่างก็ตกตะลึง

จิ่วอวี่ก็รีบไปข้างหน้าและมองดูสุสานหินด้วยตัวอันสั่นเทา

แต่พวกเขาเห็นศพที่ถูกถลกหนังนอนอยู่ในอุโมงค์หินและนอนอยู่บนพื้นมีเลือดเจิ่งนองอยู่

แค่มองผ่านๆก็ยังมีเป็นร้อย!

สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือความแข็งแกร่งของซากศพเหล่านี้น่ากลัวอย่างยิ่ง และเกือบทั้งหมดเป็นสิ่งมีชีวิตที่พลังพอแข่งขันกับเทพเซียนแห่งแผ่นดินได้

มีศพหลายศพที่อยู่ในขั้นดินแดนเทพเซียนแห่งแผ่นดินด้วย...

บางทีหลงเสวี่ยหวงเองก็อาจไม่ได้กลับคืนสู่สภาพที่ดีที่สุด แต่สภาพปัจจุบันของเขาก็ยังดีกว่าคนเหล่านี้อย่างเห็นได้ชัด

ราชาขวานสังหาร คุณชายวัยรุ่น และคนอื่น ๆ ต่อสู้มาตลอดทางขึ้นภูเขา ถูกล้อมรอบด้วยสิ่งกีดขวาง และกระทั่งถูกคัมภีร์ของหลงเสวี่ยหวงกลืนกิน การที่พวกเขาจะยืนหยัดอยู่ได้จนถึงตอนนี้มันก็ยากมากแล้ว

“ข้า...ข้าทนต่อไปไม่ไหวแล้ว!” คุณชายวัยรุ่นสูดหายใจเข้าแรงๆ สักสองสามครั้ง และในที่สุดก็เอียงศีรษะและล้มลงกับพื้น

ทันทีที่เขาล้มลง คนที่เหลือต่างก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

ในที่สุด.

บูม!

เสว่ฟงสะท้อนพลังงานดาบทั้งหมดโดยตรง โจมตีสู่แผนที่หมื่นดาบอย่างแรง และสะเทือนไปโจมตีฉินเจี้ยนหนู่

บู้ม!

ฉินเจี้ยนหนู่และดาบกระอักเลือดออกมาเต็มปาก กระเด็นออกไปและล้มลงกับพื้นอย่างแรง

ผู้คนที่เหลือก็ได้รับผลกระทบเช่นกันและล้มลงกับพื้นในทุกทิศทาง พวกเขาทั้งหมดอาเจียนเป็นเลือด พลังปราณก็สั่นสะเทือน และพลังแห่งสวรรค์ทั้งหมดก็พังทลายลง...

จิ่วอวี่มองไปอย่างว่างเปล่า

ฉินเจี้ยนหนู่...พ่ายแพ้เช่นนี้แล้วเหรอ?

หลงเสวี่ยหวงคนนี้... น่ากลัวมาก!

ฉินเจียนหนูและพรรคพวกของเธอยืนขึ้นด้วยความยากลำบากและมองไปที่หลงเสวี่ยหวงที่ยังอยู่ตรงนั้น

แต่ก็เห็นหลงเสวี่ยหวงค่อยๆ ลดแขนลงและเดินไปทางเขาด้วยท่าทางที่ไม่แยแส

ทุกย่างก้าวของเขาล้ววนทิ้งรอยเลือดเดือดพล่านไว้บนพื้น

กลิ่นความรุนแรงและเลือดที่คาวคลุ้งก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนหายใจไม่ออก

จิ่วอวี่ดึงแขนของหลินหยางอย่างสั่นเทาและพูดอย่างสั่นเทา: "ท่าน... ท่านไปเร็วไปกันเถอะ "

“ไปเหรอ? จะไปทำไมกัน?”

หลินหยาง ส่ายหัวและพูดอย่างใจเย็น: "นี่ไม่ใช่เวลาที่ดีที่สุดหรอกเหรอ? เราจะจากไปแบบนี้ได้อย่างไร?"

“ท่าน....ท่านหมายความว่าอย่างไร?”

จิ่วอวี่ถามอย่างโง่เขลา

หลินหยางก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย กระโดดออกจากเส้นทางแล้วเดินไปหาหลงเสวี่ยหวง

"ตอนนี้ถึงตาของเราแล้ว!"