สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3430

ยอดฝีมือ!

เป็นยอดฝีมือที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน!

ซานเหยียนหั่วมองผู้นำหมู่บ้านหยุนเซียวอย่างไม่อยากจะเชื่อ

อันที่จริงเขาก็รู้สึกว่าคนคนนี้ไม่ธรรมดาตั้งแต่แรกแล้ว หลบซ่อนตัวตน ระงับพลังงานเอาไว้ ซึ่งมองไม่เห็นความผันผวนของพลังงานแม้แต่น้อย

แต่การเคลื่อนไหวของผู้นำหมู่บ้านหยุนเซียว คล้ายกับลมพายุที่โหมกระหน่ำ ที่ทำให้คนรู้สึกได้ถึงความหวาดกลัวและสิ้นหวัง

"กลั่นแกล้งกันเกินไปแล้ว!"

เสียงเทียนโมโหเดือดดาล จึงชักอาวุธที่นำติดตัวมาออกมา และเตรียมที่จะโต้ตอบ

แต่พอเขาเคลื่อนไหว หลินหยางก็มองมาที่เขาทันที

"คุณจะต่อต้านเหรอ?"

"ไอ้หนุ่มแซ่หลิน พวกเรามาปรับความเข้าใจกันกับแกแล้ว! แกยังกล้าทำเป็นไม่เห็นความหวังดีของคนอื่นอีกเหรอ? เช่นนั้นก็เท่ากับว่าแกรนหาที่ตาย! กูไม่พอใจมึงมานานแล้ว!"

เสียงเทียนด่าด้วยความโกรธ

"ไม่พอใจฉันเหรอ? เช่นนั้นก็จะได้เห็นศักยภาพของคุณ"

หลินหยางเหยียดหยาม รูม่านตาขยายขึ้นมา

เคล้ง

ดาบอันคมกริบในมือของเสียงเทียนหักเป็นเสี่ยงๆ ในทันที

"อะไรกัน?"

เสียงเทียนตกตะลึง

"เสียงเทียน หยุดนะ!"

ซานเหยียนหั่วรีบตะโกน

"ซานเหยียนหั่ว! อย่าคิดว่าคุณมีสถานะเป็นรองเจ้าสำนัก แล้วฉันจะฟังคุณนะ นิกายเทพเพลิงของพวกเราไปอยู่ที่ไหน ก็มีแต่เสียหน้าทั้งสิ้น แต่คุณยังทำตัวอ่อนน้อมถ่อมตน ไร้ซึ่งจิตใจที่หยิ่งในศักดิ์ศรี ช่างทำให้นิกายเทพเพลิงของพวกเราอับอายขายหน้าจริงๆ!"

ในเวลานี้เสียงเทียนอดทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงหันหน้าไปมองซานเหยียนหั่วโดยตรง และกล่าวดูถูกเหยียดหยาม: "ในเมื่อคุณขี้ขลาดตาขาวขนาดนี้ เช่นนั้นฉันก็จะพึ่งพาตัวเอง และนำศักดิ์ศรีของนิกายเทพเพลิงของฉันที่สูญเสียไปกลับคืนมา!"

พูดจบ เสียงเทียนก็ยกมือข้างหนึ่งขึ้นโดยตรง และประสานนิ้วมือทั้งห้าเข้าด้วยกัน

ฮูๆๆ!

เปลวเพลิงอันน่าสะพรึงกลัวได้ลุกไหม้อยู่กลางฝ่ามือของเขา และพันรอบนิ้วมือของเขาเอาไว้

"คุณเสียงเทียน อย่า!"

ไป๋ฮั่วสุ่ยรีบตะโกน

"หยุดนะ! ทุกคนหยุดนะ!"

โม่เฉินก็ตะโกนขึ้นมาด้วยความร้อนใจ

แต่ก็ไม่มีประโยชน์โดยสิ้นเชิง

"ทุกคน ปกป้องเกียรติภูมิของนิกายเทพเพลิง และกำจัดไอ้สวะนี่ซะ!"

เสียงเทียนตะโกนเสียงดัง จากนั้นคนของนิกายเทพเพลิงหลายคนก็มุ่งตรงไปยังหลินหยาง

แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ สีหน้าของหลินหยางกลับเย็นชาเป็นอย่างมาก

เขายืนอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย

พอเสียงเทียนและคนอื่นๆ พุ่งเข้ามาให้ตนเองในระยะสองเมตร จู่ๆ หลินหยางก็ยกมือขึ้น แล้วคว้าไปเบาๆ

ฮูๆๆๆ ....

ซานเหยียนหั่วตระหนักได้ถึงสถานการณ์ที่ผิดปกติ จึงหันหน้ากลับไปมองทันที

ไป๋ฮั่วสุ่ยทอดถอนใจอย่างช้าๆ และส่ายหน้าอย่างจนปัญญา

ฟู่! ฟู่! ฟู่.....

ในเวลานี้ เปลวเพลิงทั้งหมดได้ซึมซับเข้าสู่ฝ่ามือของหลินหยาง และหายไปในมือของเขา โดยที่มองไม่เห็นแม้แต่น้อย

ไม่ว่าวิธีการใดของสมาชิกนิกายเทพเพลิง ล้วนไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย.....

เสียงเทียนขนหัวลุก ในที่สุดก็ตระหนักได้ถึงสถานการณ์ที่ผิดปกติ

"พลังเปลวไฟระดับต่ำ ช่างน่าผิดหวังสิ้นดี วิธีการเช่นนี้ จะมาท้าประลองกับฉันได้อย่างไรกัน?"

"นิกายเทพเพลิง ฉันเคยให้โอกาสพวกคุณแล้ว แต่พวกคุณกลับไม่เห็นคุณค่า"

"เช่นนี้ ก็จะทำให้พวกคุณได้ดูเปลวไฟของฉันก็แล้วกัน!"

หลินหยางยกมือขึ้นอย่างช้าๆ จู่ๆ สายตาอันคมกริบของเขาก็เปลี่ยนไป คล้ายกับว่ามีเปลวเพลิงลุกไหม้อยู่ในดวงตาของเขา

ทุกคนสั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง

เห็นเพียงหลินหยางคว้าไปในอากาศ

ฮู!

เปลวเพลิงสีขาวในฝ่ามือของเขาได้ลุกโชนขึ้นมา และก่อตัวเป็นรูปร่างอย่างรวดเร็ว จากนั้นในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ก็กลายเป็นดาบเทพเปลวไฟอันเรียบยาวเล่มหนึ่ง!

"ไฟประหลาด?"

ซานเหยียนหั่วตัวสั่นอย่างบ้าคลั่ง ชั่วพริบตาในสมองก็ว่างเปล่า

"อีกทั้ง....เป็นเทพอัคคีฟ้าประทานที่บรรลุถึงระดับสวรรค์ด้วย...."