ประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว นิยาย บท 155

อลันใส่เสื้อคลุมในถุงกระดาษคุณภาพสูงแล้วนำไปที่วิลล่า

เมื่อเปิดประตูห้องอ่านหนังสือ แสงตะวันที่กำลังตกกระทบชายคนนั้นผ่านหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน ปกคลุมเขาด้วยแสงสีทองจางๆ

ผู้ชายตั้งตรง หลังหงอยเหงา มองหน้าไม่ชัด เห็นแต่ระหว่างนิ้วที่มีข้อต่อกระดูกชัดเจน หนีบบุหรี่ยาวมวนหนึ่งไว้

ควันจาง ๆ วนเวียนอยู่รอบ ๆ ดูสูงส่งและลึกลับ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกงดเว้น

อลันมองก้นบุหรี่ที่กองสูงเป็นเนินเขาในถังขยะตาและขมวดคิ้วเล็กน้อย

เธอจําได้ว่าจี้ซือหานไม่สูบบุหรี่และไม่รู้ว่าติดบุหรี่เมื่อไหร่

เรื่องของเขา เธอย่อมไม่สามารถจัดการได้ ยกมือขึ้นและเคาะประตูอย่างเป็นธุรกิจ

"เข้าไป"

ผู้ชายไม่กลับหัว เขาพูดสองคำเบา ๆ ดูเหมือนจะไม่สนใจอะไรเลย

อลันเดินไปพร้อมกับถุงกระดาษ "ประธานจี้ นี่คือเสื้อผ้าที่คุณซูให้ฉันคืนให้คุณค่ะ"

เธอยื่นถุงกระดาษให้จี้ซือหาน ผู้ชายจึงหันกลับมามอง

"ทิ้งไป"

เขาสั่งเสียงเบา ๆ สีหน้าเฉยเมยจนเหมือนละทิ้งสิ่งที่ไม่สนใจ

"ค่ะ"

อลันตอบรับและหันไปพร้อมกับถุงกระดาษอีกครั้ง

เธอเดาว่าจี้ซือหานจะปล่อยให้ตัวเองโยนทิ้ง แต่ก็ยังมา หลักของเขาเธอไม่กล้าจัดการตามอําเภอใจ

เมื่อเธอเดินออกไปนอกประตู อยากจะทิ้งถุงกระดาษลงในถังขยะขนาดใหญ่ เสียงไม่แยแสของผู้ชายก็ดังขึ้นมาข้างหลัง

"วางมันไปเถอะ"

อลันหันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง ผู้ชายไม่ได้มองเธอและยังคงหันหลังให้เธอ

เขายืนอยู่ภายใต้แสงสายัณห์ ยกนิ้วที่เรียวยาวและสูบบุหรี่อย่างเบา ๆ

ดูเหมือนหงุดหงิดมาก แต่ขัดแย้ง บอกไม่ถูกว่าหงุดหงิดทำไม

อลันเดาไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่ เธอจึงกลับไปที่ห้องอ่านหนังสือพร้อมถุงกระดาษและวางของไว้บนโซฟา

"แล้วประธานจี้ ฉันกลับไปโรงพยาบาลก่อนนะ"

ผู้ชายพยักหน้าเบา ๆ เมื่ออลันจากไปเขาก็หันกลับมามอง

มันเป็นเพียงเสื้อโค้ทที่เธอเคยสวม แต่ทําให้เขาลังเลมากที่เด็ดขาดเสมอ

เขาหงุดหงิดทิ้งบุหรี่ในมือ หยิบชุดนั้นขึ้นมาลูบไล้

ด้านบนดูเหมือนจะมีอุณหภูมิร่างกายของเธอตกค้างอยู่ ทําให้เขาไม่ยอมปล่อยมือ

หนิงหว่านไม่คิดว่าโจวลันจะหยิ่งผยองขนาดนี้ โกรธเธอบีบหมัดให้แน่น จ้องมองรถที่วิ่งออกไปอย่างโกรธเคือง

คณบดีโจวโจวลันใช่ไหมสิ เธอจะทำให้เธอไม่สามารถอยู่ในเมืองเอได้แน่นอน

หนิงหว่านเปิดผมตรงที่หน้าอก หันหลังและเดินไปที่คฤหาสน์

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เฝ้าประตูกลับขวางทางเธอไว้

"คุณผู้หญิงคนนี้ ที่นี่ไม่สามารถเข้าไปได้ตามใจชอบครับ"

ครั้งนี้หนิงหว่านเรียนฉลาดแล้ว ก็ไม่ก่อกวน พูดหน้าเย็นชาตรงๆ ว่า"ประธานจี้ของคุณเรียกฉันมาค่ะ"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็หน้าเย็นชาเหมือนกันว่า "รอผมตรวจสอบก่อนนะ"

หน้าของหนิงหว่านดําลงทันที เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจะตรวจสอบ

เธอบอกตรง ๆ ว่าไม่ต้องแล้ว หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาจี้ซือหานเอง

โทรไปหลายรอบ แต่อีกฝ่ายก็ไม่รับสาย โกรธจนตัวสั่นไปหมด

หากไม่ได้รับอนุญาตจากจี้ซือหาน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจะไม่ปล่อย หนิงหว่านได้แต่กัดฟันยอมแพ้

ในใจกลับอึดอัดมาก เขาอาศัยอยู่โจวลันสามารถเข้าได้ แต่เธอทําไม่ได้ จี้ซือหานไม่ได้เห็นเธออยู่ในสายตาอย่างชัดเจน

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาคนที่บ้านเก่าของตระกูลจี้ว่า "สวัสดีค่ะ ป้าเหลียน ฉันคือเสี่ยวหว่าน..."