ประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว นิยาย บท 154

กู้จิ่งเซินและซานซานคุยกันสองสามคําและพูดถึงซูหว่านอีกครั้ง สีหน้าของกู้จิ่งเซินก็ค่อย ๆ มืดลง

"หลายปีมานี้ หว่านหว่านกับจี้ซือหาน ไม่ใช่คู่รักอะไร ก็เพราะข้อตกลงกระดาษแผ่นหนึ่ง"

"แต่หว่านหว่านตกหลุมรักจี้ซือหานนั้นเป็นเรื่องจริง ถ้าไม่ใช่เอาใจเขา กลัวแค่หว่านหว่านจะเดินออกมายาก..."

ซานซานก็ไม่ปิดบังเขาและบอกความจริงแก่เขาด้วยหวังว่าเขา จะรีบออกมาจากความรู้สึกนั้น

ปรากฎว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปเพราะเธอเพื่อลืมเขา นี่จึงตกหลุมรักจี้ซือหาน

กู้จิ่งเซินไม่สามารถบอกได้ว่าตอนนี้เป็นความรู้สึกอย่างไร แต่รูในก้นบึ้งของหัวใจก็ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ และดูเหมือนจะกลืนกินเขาทีละน้อย

"คุณพลาดเธอครั้งเดียว ก็พลาดทั้งชีวิต ปล่อยเธอเร็วหน่อยเถอะ..."

เมื่อซานซานพูดจบก็ผลักประตูลงจากรถ

กู้จิ่งเซินล้มลงบนเก้าอี้รถและหลับตาสีแดงสด

บอดี้การ์ดได้รับโทรศัพท์จากเมืองหลวงและรีบขึ้นไปเคาะหน้าต่างรถ

"ประธานกู้ ท่านประธานโทรมาแล้ว"

กู้จิ่งเซินจืดชืด รับโทรศัพท์ที่บอดี้การ์ดส่งมา

ข้างในมีเสียงที่แก่ชราและไร้พลังของท่านประธานกู้ "จิ่งเซิน ถึงเวลากลับเมืองหลวงแล้ว"

กู้จิ่งเซินไม่ได้ตอบกลับ แค่เงยหน้าขึ้นและมองอพาร์ทเมนต์นั้น

ก็เพราะตระกูลกู้ เขาจึงเสียซูหว่านไป

ตอนนั้นเขาโทษซูหว่านขายตัว ทะเลาะกับเธออย่างรุนแรง ทําให้เธอโกรธจนหนีไป ครอบครัวตระกูลกู้มาหามาพอดี

คราวนั้นพี่ชายคนโตของเขาไม่มา คนที่มาเป็นแม่บ้านก็จับเขากลับไปไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม

เขาได้แต่กระโดดลงจากรถ ทรมานขนาดนี้ ก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงอะไร ก็ยังถูกพากลับไป

เมื่อพากลับไปเขาก็ความจำเสื่อมแล้วและจําอะไรไม่ได้เลย

พี่ชายคนโตของเขาบอกเขาว่าพวกเขาเป็นฝาแฝดและเมื่อพวกเขาเกิดมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในครอบครัว

มีลุงคนหนึ่งผูกครอบครัวของพวกเขาเพื่อแย่งมรดกของตระกูลกู้

เกิดอุบัติเหตุระหว่างการลักพาตัว แม่ของเขาเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ พ่อของเขากลายเป็นผักคน

ส่วนเขาถูกพ่อค้ามนุษย์เก็บไปขายได้ 2 ปี พ่อแม่บุญธรรมเสียชีวิตไป ย้ายไปสถานสงเคราะห์

พี่ชายคนโตของเขาค่อนข้างโชคดีที่ถูกพ่อปกป้องไว้และรอดชีวิตมาได้ จากนั้นถูกพ่อบ้านพบและพากลับบ้าน

เมื่อกู้จิ่งเซินสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติเมื่อไม่นานมานี้ เขาก็ไม่เคยถามพ่อของเขา

ไม่นานหลังจากที่พ่อของเขาตื่นขึ้นมา เขาก็ส่งลุงที่ลักพาตัวครอบครัวของพวกเขาไปคุกในฐานะบัตรประชาชน

ตอนนี้ตระกูลกู้ได้กลับมาอยู่ในมือของพวกเขาอย่างสมบูรณ์แล้ว เพียงแต่ครอบครัวใหญ่มาก ยังต้องการให้เขานั่งที่บ้านด้วย

แต่ตอนนี้กู้จิ่งเซินที่กลับคืนความทรงจําทั้งหมดแล้ว จะมีจิตใจดูแลตระกูลกู้ที่ไหนล่ะ

ถ้าเริ่มต้นใหม่ได้ เขายอมกลับไปเป็นซ่งซือเยว่และอยู่เคียงข้างซูหว่าน

แม้ว่าเขาจะยากจนหรือเหนื่อย แต่เธอก็ยังอยู่ แต่ตอนนี้...

กู้จิ่งเซินสูดหายใจเข้าลึก ๆ ข้างหูก็ดังเสียงท่านประธานกู้ไอและหายใจไม่ออกอีกครั้ง "จิ่งเซิน ตระกูลกู้ขาดคุณไม่ได้ รีบกลับบ้านเถอะ..."

กลับบ้านมาสองคำเป็นเหมือนก้อนเหล็กฮยอกที่กดทับหัวใจเขาอย่างหนักจนเขาก๊หายใจไม่ออกตาม

แม้ว่าพ่อของเขาจะตื่นขึ้นมา แต่ร่างกายของเขาก็พิการแล้วและไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ ได้แต่ใช้ชีวิตครึ่งหลังของชีวิตบนเตียงผู้ป่วยเท่านั้น

บวกกับการสูญเสียลูกเมียไปอย่างเจ็บปวด จนทำให้เขาอารมณ์หดหู่ ตอนนี้เป็นคนที่กำลังจะตายอยู่แล้ว

ถ้าเขาไม่กลับตระกูลกู้ ตระกูลกู้ที่พ่อของเขาและพี่ชายคนโตกู้ซื่อที่พยายามแย่งกลับมา จะตกอยู่ในมือของคนอื่นอีก

เขาบีบโทรศัพท์ให้แน่น เรียกสายตาที่มองอพาร์ทเมนต์อย่างไม่ลดละ เสียงเย็นๆ ตอบกลับมาว่า "ครับ"