ประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว นิยาย บท 140

"คุณ..."

ซูหว่านเห็นกู้จิ่งเซินเช่นนี้ ทันใดนั้นก็ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร

เธอสวมเสื้อผ้าของจี้ซือหาน ปกปิดร่างกายของเธออย่างแน่นหนา

แต่ริมฝีปากแดงและบวมของเธอและรอยจูบบนคอของเธอทำให้กู้จิ่งเซินเจ็บลึก

ด้วยดวงตาสีแดงและมือที่สั่นเทา เขาต้องการสัมผัสสถานที่ที่ผู้ชายคนอื่นเคยสัมผัส แต่ซูหว่านหลีกเลี่ยงไป

การกระทําที่เธอหลีกเลี่ยงโดยไม่รู้ตัวทำให้เขาเสียใจมากยิ่งขึ้น เช่น เฝ้าอยู่นอกประตูได้ยินเสียงที่พวกเขามีเพศสัมพันธ์ข้างใน ยังต้องทําร้ายคนด้วย

ด้วยความไม่เชื่อจึงถอยกลับไปมองดูผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าประตูโดยไม่ขยับเลย

จนถึงขณะนี้กู้จิ่งเซินตระหนักว่าห้าปีต่อมาไม่ได้หมายถึงความจำเสื่อม แต่เป็นการสูญเสีย

หลังจากที่พี่ชายของเขาแกล้งทำเป็นเขาและเตะเธออย่างแรง เขาก็สูญเสียเธอไปโดยสิ้นเชิง...

ดวงตาสีแดงสดและหมอกน้ำทำให้เขาไม่สามารถมองเห็นรูปร่างหน้าตาของซูหว่านได้ชัดเจน

เขาเดินโซเซ ทีละก้าว อย่างแข็งขัน แล้วเดินไปหาเธอ ยกมือขึ้นจะอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา

เขากอดเธออย่างเต็มกำลัง ราวกับว่าเขาต้องการจะถูเธอเข้าไปในกระดูกและเลือดของเขา

แต่ถึงแม้เขาจะอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนเช่นนี้ แต่เขาก็ไม่รู้สึกถึงการตอบสนองใด ๆ จากเธอเลย

เมื่อก่อนหว่านหว่านตราบใดที่เขากอด เธอก็จะยิ้มและโอบแขนรอบเอวของเขา

แล้วก็อยู่ในอ้อมแขนเขาอ้อนว่า "ซือเยว่ คุณเลิกมัวแต่ทํางานและอยู่กับฉันมากขึ้นได้ไหม"

เธอให้เขาอยู่กับเธอมากขึ้น แต่เพื่อให้อนาคตที่ดีกว่าและชีวิตที่ดีขึ้นแก่เธอ เขามักจะไม่มีเวลาอยู่กับเธอ

เมื่อเขามีเวลา เธอกับเขากลับพลาดกันเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์

ความเสียใจนี้ทําให้หัวใจของเขาบีบคอและทําให้เขาหายใจไม่ออกจนหายใจไม่ออก แม้ว่าจะเตะปากใหญ่ ๆ ก็ไม่สามารถบรรเทาได้แม้แต่น้อย

เมื่อของเหลวเย็น ๆ ตกลงไปในกระดูกไหปลาร้า ซูหว่านก็ตกใจ เธออยากเงยหน้าขึ้น แต่ถูกฝ่ามือใหญ่ของเขาบีบหัว

"หว่านหว่าน อย่ามองผมนะ..."

แปลว่าเขาไม่ได้โกหกเธอ เขาเสียความจำจริงๆ

เขาบอกว่าความจําเสื่อมระหว่างทางกลับบ้าน แต่เมื่อเธอไปหาเขาที่เมืองหลวง เขาไม่ได้ความจําเสื่อมอย่างชัดเจน?

ซูหว่านสงสัยมากและอยากจะถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น ทันใดนั้นเขาก็ปล่อยเธอเบา ๆ และหยิบรูปถ่ายออกจากกระเป๋าของเขา

"นี่คือพี่ชายของผม เห็นไหม ผมดูเหมือนเขาหรือไม่?"

โดยมีบุคคลในภาพ 2 คน เป็นภาพที่ถ่ายเคียงบ่าเคียงไหล่กัน

ชายด้านซ้ายสวมสูทสีดำ ชายด้านขวาสวมชุดลำลองสีขาว

พวกเขาแต่งตัวแตกต่างกัน แต่หน้าตาเหมือนกันทุกประการ เหมือนสลักออกมาจากแม่พิมพ์

ซูหว่านเห็นรูปนี้ เงยหน้าขึ้นทันที ไม่เชื่อเลย มองมองไปที่กู้จิ่งเซิน

"นี่คือ... เกิดอะไรขึ้น?"