ประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว นิยาย บท 139

วินาทีที่ประตูปิด ตัดขาดเสียงตะโกนของความสิ้นหวังของกู้จิ่งเซินอย่างสิ้นเชิง

ซูหว่านถูกผู้ชายโยนลงบนเตียงอย่างแรง และแทบจะไม่ให้โอกาสเธอขัดขืน และผู้ชายก็กดลงมา

เธอยังคิดว่าเขาแค่ตั้งใจกระตุ้นกู้จิ่งเซิน แต่ไม่คิดว่าเขามาจริง ๆ คาดไม่ถึงว่าเขาจะนอนเธอจริง ๆ

"จี้ซือหาน คุณเป็นโรครักความสะอาดด้านจิตไม่ใช่หรือ ผมเคยนอนกับผู้ชายคนอื่น คุณไม่รังเกียจความสกปรกเหรอ？"

จนถึงตอนนี้เธอเพิ่งจําได้ว่าเขาเป็นโรครักความสะอาดด้านจิต เหมือนจับฟางช่วยชีวิตและดิ้นรนอย่างสิ้นหวังและตะโกนออกมา

"แล้วไง ผมไม่สนใจแล้ว..."

หลังจากผู้ชายพูดประโยคนี้เบา ๆ ดวงตาที่ลึกก็มั่นคงมากขึ้นและดูเหมือนจะตัดสินใจอะไรได้แล้ว

จนกระทั่งตอนนี้ซูหว่านจึงรู้ว่าจี้ซือหานโกรธจริง ๆ โกรธจนแม้แต่เธอสกปรกก็ไม่สนใจและยืนยันที่จะนอนกับเธอ

เป็นการลงโทษและเพื่อระบายความโกรธและยังมีนิดอน่อย... คิดถึง

นั่นเป็นความคิดถึงที่เป็นของจี้ซือหาน พอเจอเธอก็สูญเสียการควบคุม ทําให้อารมณ์ที่เขาเก็บไว้ในก้นบึ้งของหัวใจระเบิดออกมา

"ซูหว่าน คุณถูกลิขิตให้เป็นของผม..."

ความปรารถนาในการครอบครองในสายตาของเขาบ้าคลั่งมาก ซูหว่านเห็นเขาแบบนี้เป็นครั้งแรก

เธอจ้องมองผู้ชายที่จูบเธออย่างตกตะลึง ชั่วขณะหนึ่งเธอรู้สึกมึนงงมาก

"จี้ซือหาน ฉันเป็นอะไรอยู่ในใจคุณกันแน่..."

เป็นเครื่องมือในการระบายความปรารถนาหรือเว้นตําแหน่งให้เธอขนาดนั้นด้วย?

เธอรู้สึกว่าเขามีโรคจิตเภทและได้ฝ่าฟันอุปสรรคทางจิตใจและสัมผัสตัวเอง ไม่ใช่แค่ความต้องการทางสรีรวิทยาเท่านั้น

มิฉะนั้นคนที่มีโรคจิตรักความสะอาดจะไม่แตะต้องผู้หญิงที่สกปรกอยู่ดี แต่เขากลับ...

ก่อนหน้านี้ซูหว่านมองข้ามจุดนี้ไป แต่ตอนนี้จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ ทําให้เธอมีความหวังอีกครั้ง

"แล้วผมจะเป็นอะไรในใจคุณ?"

ส่วนเธอ นอนอยู่บนเตียง ราวกับว่าการมีชีวิตอยู่ไม่มีอาลัยอาวรณ์ใด ๆ อีกต่อไปและมองทิศทางของประตูใหญ่...

ที่นี่เป็นห้องนอนของจี้ซือหาน ประตูนั้นเป็นประตูอัตโนมัติ ไม่มีรีโมทคอนโทรล เปิดไม่ได้เลย

ขณะที่พวกเขากำลังเคลื่อนไหว ผู้ชายที่อยู่นอกประตูก็ทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง

ทันใดนั้นซูหว่านก็นึกถึงเมื่อห้าปีก่อน เมื่อซ่งซือเยว่ตื่นขึ้นมาและรู้ว่าเขาขายตัวไปช่วยเขา เขาก็ชี้ไปที่จมูกของเธอและด่า

ด่าเธอว่าไร้ยางอาย ด่าเธอว่าเมื่อเขากําลังจะตาย แต่เธอกำลังเคลื่อนไหวกับผู้ชายคนอื่น

ตอนนั้นเธอรู้สึกน้อยใจและตอนนี้เมื่อยืนยันสิ่งที่เขาพูด กลับรู้สึกผิดมาก

ไม่ใช่สําหรับกู้จิ่งเซิน แต่สําหรับซ่งซือเยว่ที่เคยถือเธอรักไว้ในมือ

เธอได้ยินเสียงฉีกขาดของหัวใจของเขาและถอนหายใจลึก ๆ และยึดมั่นร่างกายของเธอและยกผ้าห่มคลุมของเธอและเดินไปที่ประตู

วินาทีที่รวบรวมความกล้าเปิดประตู จ้องมองที่เบ้าตาที่แดงก่ำของกู้จิ่งเซินและมือที่ทุบจนเลือดอาบ