พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 314

เมื่อได้ยินเขาพูดกับตัวเอง ลั่วหลันก็เม้มริมฝีปาก ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เงยหน้าขึ้นเลิกคิ้วขึ้นมองเขาแล้วพูดจาเน้นย้ำทีละคำ

“ท่านพี่ ท่านต้องคัดลอกคัมภีร์คุณธรรมเยาวชนร้อยครั้ง ท่านอย่าลืมล่ะ”

ได้ยินลั่วหลันเตือนแล้ว เหลิ่งอวี้ถึงค่อยตระหนักได้ กวักมือเรียกคนที่อยู่ข้างนอก

“เสี่ยวหลิงจื่อ เรียกเสี่ยวซวงจื่อ เสี่ยวถานจื่อ เสี่ยวหนิงจื่อ จางหยวน อาอวี่ อาโฮ่วมาทุกคน”

เสี่ยวหลิงจื่อเดินเข้ามามองเขาอย่างประหลาดใจ "ฝ่าบาท ใกล้มืดแล้ว ท่านคงไม่ขอให้พวกเราช่วยคัดลอกหนังสือใช่ไหม"

เหลิ่งอวี้ชำเลืองมองเขา แววตาคมกริบดั่งเข็มย้อนถามว่า "ไม่เหมาะสมหรือ"

เสี่ยวหลิงจื่อโบกมือพลางส่ายหัว "ไม่มีอะไรไม่เหมาะสม กระหม่อมจะไปทันที"

แต่พอเขาหันหน้ามา ปากก็พึมพำว่า

“ตัวเองแสดงน้ำใจ แต่กลับให้พวกเราต้องลำบาก ร้อยจบ? มาเอาชีวิตข้าไปดีกว่า”

“เจ้าบ่นอะไร”

เหลิ่งอวี้ได้ยินเขาพึมพำ คิ้วยกขึ้น เสียงแหลมขึ้นผิดปกติ

เสี่ยวหลิงจื่อแอบแลบลิ้น พูดทิ้งท้ายโดยไม่หันหน้ามาว่า "ฝ่าบาทหูฝาดแล้ว กระหม่อมไม่ได้พูดอะไร"

พอเขาพูดจบก็เผ่นหนีไปเหมือนลมหอบ

เมื่อมองดูแผ่นหลังของเสี่ยวหลิงจื่อที่หายลับไปอย่างรวดเร็ว ลั่วหลันกอดอกมองเหลิ่งอวี้ เลิกคิ้วพูดอย่างดูถูก

“นึกว่าท่านพี่จะทำเอง ที่แท้ให้คนอื่นช่วย แต่ลายมือต่างกัน ถ้าฮ่องเต้ดูออกจะทำอย่างไรเพคะ”

เหลิ่งอวี้เลิกคิ้วพลางหยิบถ้วยชาขึ้นมา พูดอย่างได้ใจ

“เสด็จพ่อไม่ได้บอกสักหน่อยว่าให้คนอื่นช่วยไม่ได้”

ลั่วหลันรู้สึกว่าเขาพูดมีเหตุผลอยู่บ้าง จริงสิ ฮ่องเต้เพียงลงโทษนางคัดลอกคัมภีร์คุณธรรมเยาวชน แต่ฮ่องเต้ไม่ได้บอกว่านางขอความช่วยเหลือไม่ได้ ทำไมนางคิดไม่ถึง

เหลิ่งอวี้เห็นว่านางกำลังคิดอะไรบางอย่างก็เงยหน้าขึ้นมองนาง เลิกคิ้วยิ้มบาง

“ข้าช่วยมากขนาดนี้แล้ว ไม่คิดจะขอบใจข้าบ้างหรือ”

“ขอบใจอย่างไรเพคะ ให้ของขวัญหรือทำอาหารอร่อยๆ ดีไหม”

"ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น"

เหลิ่งอวี้กะพริบตามองนาง เอนตัวเข้าใกล้นาง กระซิบอย่างเจ้าเล่ห์

“คืนนี้ปรนนิบัติข้าให้ถึงใจก็พอ”

"หึ!"

"เข้าใจ...พ่ะย่ะค่ะ"

แม้ว่าน้ำเสียงจะเจือความไม่พอใจอยู่บ้าง แต่เหลิ่งอวี้ก็แสร้งทำเป็นไม่เห็น

แต่เขากล่าวเสริมว่า “สามวันจากนี้ เมื่องานทั้งหมดเสร็จสิ้น ข้าจะเลี้ยงสุราเอง”

สีหน้าคนที่ดูเป็นกังวลเมื่อครู่ ในที่สุดก็ยิ้มออกมาอย่างฝืนๆ

เหลิ่งอวี้โบกมือ พูดเสียงเฉียบขาด

“ตอนนี้ไปที่ห้องหนังสือ หาพู่กัน น้ำหมึก กระดาษ และแท่นหมึก ฝนหมึกเอง ใครเขียนเสร็จก่อนจะได้รางวัลเงินสิบตำลึง ส่วนใครเขียนเสร็จคนสุดท้ายจะถูกปรับเงินสิบตำลึง"

พวกเขาสบตากัน เจ้านายใช้เงินของพวกเขาให้รางวัลและลงโทษ พวกเขาเลิกคิ้วขึ้นมองหน้ากันอย่างจนปัญญา จากนั้นก็หันหลังสาวเท้าเดินออกไป

ลั่วหลันมองตามหลังพวกเขา ก็อดไม่ได้ที่จะแอบหัวเราะ เหลิ่งอวี้ยืนขึ้นเดินไปหานาง ยื่นฝ่ามือกว้างหนาออกไป พูดอย่างรักใคร่

"น้องหญิง เราไปนอนกันเถอะ!"

ลั่วหลันมองเขาอย่างประหลาดใจ ตบฝ่ามือของเขา ยิ้มอย่างจนใจ "ท่านวางใจให้พวกเขาทำแบบนี้จริงหรือเพคะ"

“มีอะไรต้องห่วง”

เหลิ่งอวี้ยักไหล่พูดต่อ