พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 312

"อะไร?"

เหลิ่งจื่ออันก็รู้สึกขนลุกเกลียว ทองคำหนึ่งหมื่นตำลึง? นั่นเป็นเงินไม่ใช่น้อย

เมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของเขา ฮ่องเต้ก็ขมวดคิ้ว ถามเสียงเฉียบขาด

“เจิ้นหนานอ๋องเห็นว่ามันน้อยเกินไปหรือ”

เหลิ่งจื่ออันรีบโบกไม้โบกมือพัลวัน "ไม่น้อย ไม่น้อย"

ถึงอย่างไร จวนอวิ๋นหนานอ๋องมีเงินเหลือเฟือในคลังสมบัติ อย่าว่าแต่ทองคำหนึ่งหมื่นตำลึง หนึ่งแสนตำลึงก็ยังจ่ายได้สบายๆ ขอแค่เขากับเสี่ยวจื้อกลับไปได้อย่างปลอดภัย ทรัพย์สมบัตินอกกายจะมีความหมายอะไร

เมื่อเห็นว่าเขาตอบตกลง ฮ่องเต้ก็โบกมือ “กลับไปอวิ๋นหนานของเจ้าเถอะ ไม่มีธุระอย่ามาที่เมืองหลวงอีก อย่าลืมส่งทองคำมาก่อนเดือนห้าล่ะ”

เหลิ่งจื่ออันยิ้มพลางจูงมือเสี่ยวจื้อ ค้อมเอวคำนับฮ่องเต้ “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่เมตตา ทองคำจะรีบส่งมาแน่นอน กระหม่อมทูลลาก่อนพ่ะย่ะค่ะ”

เสี่ยวจื้อก็โค้งคำนับตามกล่าวว่า

“เสี่ยวจื้อขอทูลลาพ่ะย่ะค่ะ”

เหลิ่งจื่ออันลากเสี่ยวจื้อแทบจะวิ่งเหยาะออกจากตำหนักเป่าเหอ

มองตามหลังสองพ่อลูก แม้ว่าสีหน้าฮ่องเต้จะราบเรียบ แต่รู้สึกผ่อนคลายในใจมากขึ้น

เหตุการณ์คราวนี้ลุกลามใหญ่โตไปหน่อย ถึงแม้ว่าพวกเขาจะควบคุมเหลิ่งจื่ออันได้ แต่ไม่อาจควบคุมทหารชั้นยอดในมือเขาได้ หากเด็กไม่ฟื้นคืนชีพ การต่อสู้ครั้งนี้คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ สุดท้ายทั้งสองฝ่ายจะต้องสูญเสีย สุดท้ายราษฎรก็จะคับแค้นใจ และวิพากษ์วิจารณ์ฮ่องเต้อย่างเขาลับหลัง

เมื่อเห็นเหลิงจื่ออันกลับไปแล้ว ฮ่องเต้ก็รู้สึกโล่งใจ พลันคิดถึงช่วงเวลาเมื่อครั้งเป็นเด็กที่พวกเขาเล่นด้วยกัน ความเศร้าโศกพลันผุดขึ้นมาในหัวใจอย่างไม่รู้สาเหตุ

เขาไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีกต่อไป จึงโบกมือให้ทุกคน “เรื่องนี้พอแค่นี้ ทุกคนออกไปได้!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อู๋หงก็รีบขยิบตาให้อู๋หยวนจางให้เขารีบออกไป หลิวเต๋อชังกับหวงซื่อสยงทำความเคารพแล้วก็ออกไปเช่นกัน

ขณะที่เหลิ่งอวี้และลั่วหลันกำลังจะทำความเคารพ ฮ่องเต้ก็ยกมือขึ้นห้ามพวกเขา

“อวี้หวังเฟย ทำไมเจ้าถึงโกหกเรา”

ฮ่องเต้พลันเสียงแข็งกร้าวขึ้นผิดปกติ ลั่วหลันเสียวหลังวาบ เหลิ่งจื่ออันกับเสี่ยวจื้อปลอดภัยดี แต่นางอธิบายไม่ได้แล้ว

เหลิ่งอวี้รีบไกล่เกลี่ย "เสด็จพ่อหมายความว่าอย่างไร"

"ฮึ่ม!"

ฮ่องเต้สะบัดแขนเสื้ออย่างแรง ตวาดว่า "เมื่อคืนเจ้าบอกเราว่าเด็กยังไม่ได้สติ ทำไมวันนี้เขาถึงมาที่นี่ "

“คนที่ทำร้ายเขาสองคนตายแล้ว ยังมีใครอยู่เบื้องหลังอีก เห็นได้ชัดว่าเพราะสองคนนั้นทะเลาะกับเด็กทำร้ายเขาเจ็บสาหัส ในเมื่อคนร้ายตายแล้ว สืบต่อไปก็เสียเวลาเปล่า ทำเรื่องที่มีประโยชน์กว่านี้ดีกว่า”

เหลิ่งอวี้เข้าใจความหมายของฮ่องเต้ มีคดีอยุติธรรม คดีเท็จ และคดีตัดสินผิดพลาดมากมายในวัง สุดท้ายมีสักกี่คนที่สืบสวนคดีได้ชัดเจน เขายังรู้ดีว่า หากยังคงสืบสวนเรื่องนี้ต่อไป ผลลัพธ์อาจมีคนต้องจบชีวิตโดยไม่จำเป็นเพิ่มขึ้น

ดีกว่าที่จะหลับตาข้างหนึ่งต่อเรื่องที่เกิดขึ้นในวัง!

เขาคิดแล้วก็ประสานมือตอบฮ่องเต้

"กระหม่อมเข้าใจแล้ว"

ฮ่องเต้กุมหน้าผาก โบกมือทันที “ออกไปเถอะ ถึงแม้ว่าอวี้หวังเฟยมีความผิดที่โกหกเรา แต่นางก็ช่วยชีวิตเด็กไว้และหลีกเลี่ยงสงครามที่ไม่จำเป็น นางมีความดี แต่ความชอบมิอาจหักล้างความผิด ลงโทษเจ้ากลับไปคัดลอกคัมภีร์คุณธรรมเยาวชนหนึ่งร้อยจบ อีกสามวันมาส่งให้เราตรวจ”

คัมภีร์คุณธรรมเยาวชนหนึ่งร้อยจบ?

ลั่วหลันอ้าปากประหลาดใจ การลงโทษเช่นนี้โหดร้ายยิ่งกว่าการโบยนางยี่สิบไม้เสียอีก

นางกำลังจะหาข้อแก้ตัว แต่เหลิ่งอวี้รีบดึงนางตอบว่า

“ขอบพระทัยเสด็จพ่อที่เมตตา กระหม่อมจะพานางกลับไปทบทวนความผิดและตั้งใจคัดลอกหนังสือ”

เขาพูดแล้วก็ลากลั่วหลันออกไปจากตำหนักเป่าเหอ กริ่งเกรงว่าถ้าชักช้ากว่านี้ นางจะพูดอะไรที่ไม่เหมาะสมออกมา