คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 8

คนที่อยู่ข้างเขาถามว่า “เกิดอะไรขึ้นเหรอ”

“เหมือนเห็นคนรู้จักคนหนึ่งน่ะ”

พวกเขากับเฟิงถิงเซินเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก และก็รู้ว่าหรงฉือชอบเฟิงถิงเซิน

พูดตามตรง หรงฉือสวยมาก แต่ดูเงียบๆ สวยก็จริง แต่ไม่มีอะไรโดดเด่น ไม่ใช่สไตล์ที่เฟิงถิงเซินชอบ

เฟิงถิงเซินจึงรักษาระยะห่างจากอีกฝ่าย และพวกเขาก็ดูจะไม่ค่อยชอบหรงฉือ

พวกเขาไม่ค่อยได้เจอเธอบ่อยนัก แต่พอเจอกันก็ไม่อยากทักทายเธอ

พูดตามตรง ภาพของหรงฉือในความทรงจำของเขาเริ่มเลือนรางแล้ว เขาก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองมองผิดหรือเปล่า

อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าจะเป็นหรงฉือจริงๆ เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ

เขาไม่ได้พูดอะไรอีก หันหลังแล้วกลับเข้าห้องส่วนตัว

.......

หรงฉือไม่ได้สังเกตเห็นฉีอวี้หมิง

หลังจากออกจากโรงแรมเธอก็พาฉู่จื่อหลานกลับที่พัก และคืนนั้นก็ค้างคืนที่นั่นเพื่อดูแลฉู่จื่อหลาน

เมื่อฉู่จื่อหลานตื่นมาเห็นหรงฉือจึงสวมกอดเธอด้วยความซาบซึ้งใจ “เมื่อคืนลำบากเธอแล้ว วันหลังฉันจะเลี้ยงข้าวนะ!”

หรงฉือได้ทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว เธอตบหัวฉู่จื่อหลานเบาๆ พร้อมพูดว่า “ลุกขึ้นมาอาบน้ำล้างหน้าล้างตา อาหารเช้าใกล้จะเย็นหมดแล้ว”

ฉู่จื่อหลานกอดเธอไว้ ซบหน้าที่เอวของเธอไม่ยอมปล่อย “เสี่ยวฉือ เธอทั้งนุ่มทั้งหอมมาก กอดแล้วรู้สึกสบายดีจัง~”

หรงฉือ “...”

หลังจากฉู่จื่อหลานอาบน้ำล้างหน้าเสร็จ เมื่อเห็นอาหารเช้าหอมกรุ่นบนโต๊ะที่หรงฉือเตรียมไว้ก็รู้สึกมีความสุขอย่างมาก และรู้สึกจากใจจริงว่าใครได้แต่งงานกับหรงฉือ ถือว่าคนนั้นโชคดีราวกับเก็บของล้ำค่าได้

แต่เมื่อนึกถึงการแต่งงานของหรงฉือและเฟิงถิงเซิน เธอจึงไม่พูดมันออกมาเพราะกลัวว่าหรงฉือจะเสียใจ

เธอนั่งลงแล้วกินไปพลางเล่นโทรศัพท์

แต่หลังจากนั้นไม่นานสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป และอดไม่ได้ที่จะถามหรงฉือว่า “เฟิงถิงเซินกลับประเทศแล้วเหรอ”

หรงฉือ “อืม”

ฉู่จื่อหลานยื่นโทรศัพท์ให้หรงฉือ

หรงฉือเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วก็พบว่าเป็นไทม์ไลน์ของฉีอวี้หมิง ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเฟิงถิงเซิน

อีกฝ่ายโพสต์รูปถ่ายที่พวกเขาปาร์ตี้ด้วยกันเมื่อคืนหลายรูป

คําบรรยายภาพเขียนว่า : สุขสันต์วันเกิดสาวสวยเจ้าของวันเกิด~

แม้ว่าจะเป็นการอวยพรวันเกิดให้กับหลินอู๋ แต่ในภาพตารางเก้าช่องเป็นภาพคู่ของเฟิงถิงเซินและหลินอู๋ไปแล้วสี่ภาพ

โดยเฉพาะช่วงที่ตัดเค้ก เฟิงถิงเซินและหลินอู๋ ทั้งสองคนช่วยกันตัดเค้กด้วยมีดคริสตัลเล่มเดียวกัน

ส่วนเฟิงจิ่งซิน ลูกสาวของเธอกลับไม่ปรากฏในเฟรมตั้งแต่ต้นจนจบ คงเป็นเพราะกลัวว่าคนที่บ้านเก่าของตระกูลเฟิงจะรู้เรื่องนี้เข้า อย่างไรเสีย คุณหญิงย่าเฟิงก็เพื่อนสนิทกับคุณยายของเธอ เพราะเรื่องระหว่างแม่ของเธอกับแม่ของหลินอู๋ คุณหญิงย่าจึงไม่ชอบหลินอู๋มาโดยตลอด

ถ้าคุณหญิงย่ารู้ว่าเฟิงถิงเซินปล่อยให้เฟิงจิ่งซินสนิทกับหลินอู๋ คุณหญิงย่าคงจะโกรธมากแน่ๆ

แค่ดูรูปถ่าย คนที่ไม่รู้คงจะคิดว่าเฟิงถิงเซินและหลินอู๋เป็นคู่รักกันจริงๆ ดังคำเล่าลือ

แต่ก็สามารถมองออกว่าเฟิงถิงเซินเป็นคนจัดงานเลี้ยงวันเกิดนี้ให้หลินอู๋โดยเฉพาะ

เมื่อนึกถึงตอนที่เธอโดนเมินใส่ในวันเกิดเมื่อครึ่งเดือนก่อน หรงฉือจึงเบือนสายตาหนี

ฉู่จื่อหลานมองเธอด้วยความเป็นห่วง “เสี่ยวฉือ——”

“ไม่เป็นไร พวกเขาจะเป็นยังไงก็ไม่มีความสำคัญกับฉันแล้ว” หรงฉือคืนโทรศัพท์ให้เธอ “ฉันขอหย่ากับเฟิงถิงเซินแล้ว”

“อะไรนะ!”

ฉู่จื่อหลานค่อนข้างตกใจมาก “เธอ เธอเป็นคนขอหย่าเหรอ?!”

“อืม”

ความจริงแล้วก่อนหน้านี้ฉู่จื่อหลานไม่ได้เกลียดเฟิงถิงเซิน

ตรงกันข้าม เมื่อก่อนเธอยังเคยชื่นชอบเขามาก ถึงขั้นเคยรู้สึกหวั่นไหวกับเขาด้วยซ้ำ

แต่ไม่มีอะไรอื่น สาเหตุหลักเป็นเพราะเฟิงถิงเซินโดดเด่นเกินไปจริงๆ

หรงฉือเรียนข้ามชั้นถึงสามชั้น สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศตั้งแต่อายุไม่ถึงสิบแปดปี หลังจากนั้นไม่นานก็ก่อตั้งบริษัทเทคโนโลยีของตัวเอง และได้รับสิทธิบัตรหลายรายการ สำหรับเธอก็ถือว่าสุดยอดมากแล้ว

แต่ได้ยินมาว่าเฟิงถิงเซินสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยตั้งแต่อายุสิบสามปี

หลังจากเฟิงถิงเซินสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยไม่นานก็ไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศ

ว่ากันว่าตอนเขากลับมาจากต่างประเทศก็ได้ก่อตั้งบริษัทของตัวเองหลายแห่ง ซึ่งทั้งหมดได้รับการจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์

ตอนนี้เธอย้ายออกมาแล้ว แต่กลับบังเอิญเจอกันติดต่อกันสองวันเลย

วันนี้เฟิงถิงเซินยังคงหล่อเหลามากเหมือนเช่นเคย และสุขุมมากเหมือนแต่ก่อน ความเย็นชาบนใบหน้าของเขาจะชัดเจนขึ้นทุกครั้งที่เห็นเธอ

เฟิงถิงเซินแค่เหลือบมองเธอแวบหนึ่งก่อนจะเบือนสายตาหนีเช่นเดียวกับเมื่อวาน

หรงฉือก็ก้มหน้า และเรียกเบาๆ ว่า "ประธานเฟิง" เช่นเดียวกับเมื่อวาน หลังจากเฟิงถิงเซินเดินจากไป เธอถึงก้าวเข้าบริษัท

เธอไม่รู้ว่าวันนี้หลินอู๋มาที่บริษัทหรือไม่ และเธอก็ไม่สนใจ เธอจดจ่ออยู่กับการทำงานของตัวเองอย่างเงียบๆ

กระทั่งตอนเที่ยง คุณยายโทรหาเธอ

“เสี่ยวฉือ ทางเมืองชีหงส่งแพะตัวหนึ่งมาให้ ตอนนี้อากาศเริ่มเย็นแล้ว ตอนเย็นกลับมากินข้าวกันเถอะ ยายให้คนทำเมนูจากแพะทั้งตัวไว้ให้เธอทาน”

พอได้ยินเสียงที่อ่อนโยนของคุณยาย หรงฉือก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ “ค่ะ เลิกงานแล้วหนูจะกลับไปทันที”

วันนั้นหรงฉือไม่ได้เจอกับเฟิงถิงเซินอีกเลย ยกเว้นตอนเช้า

วันนั้น ขณะที่เธอเก็บของเสร็จและกำลังเตรียมตัวเลิกงานตรงเวลา เฉิงหยวนก็เอาเอกสารชุดหนึ่งมาให้เธอ และบอกให้เธอจัดการโดยด่วน

หรงฉืออึ้งไปชั่วขณะ

แม้จะบอกให้เธอจัดการโดยด่วน แต่พอหรงฉือดูเนื้อหาแล้วก็รู้ว่าจริงๆ แล้วเอกสารนี้ไม่ได้ต้องใช้เร่งด่วนขนาดนั้น

ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอจะรับมันด้วยรอยยิ้ม และสัญญาว่าจะทําให้เสร็จโดยเร็วที่สุด

เพราะไม่อยากมีอภิสิทธิ์เหนือใคร

แต่วันนี้เธอไม่อยากพยายามทำให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว——โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเฟิงถิงเซิน

และเธอก็เหนื่อยแล้วด้วย

ตอนนี้เธอแค่ต้องการกลับบ้านเร็วๆ เพื่อไปอยู่กับคุณยาย ไม่อยากทำงานล่วงเวลา

ก่อนหน้านี้เธอมักอยากจะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเลขาส่วนตัวหลายคนที่อยู่ข้างๆ เฟิงถิงเซินมาโดยตลอด

แต่ตอนนี้ไม่มีความจําเป็นนั้นแล้ว

อีกอย่าง เมื่อวานเฉิงหยวนกล่าวหาเธอโดยไม่สนถูกผิด เธอไม่ได้ใจกว้างพอที่จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เธอมองเฉิงหยวนแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า "ฉันจะไม่ทำงานนี้ตอนนี้ ฉันจะเลิกงานแล้ว”