คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 696

รถค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากบริเวณฐาน

พวกเขาคุยกันตลอดทาง ขณะที่รถเข้าสู่เขตเมือง จี้ชิงเยว่ก็พูดว่า “อีกเดี๋ยวไปทานข้าวด้วยกันไหม?”

“ไม่ล่ะ” หรงฉือยังคงปฏิเสธอย่างแน่วแน่ “ฉันอยากกลับไปทานอาหารเย็นกับครอบครัว”

คำตอบเป็นไปตามที่คาด

จี้ชิงเยว่ก็รู้ว่าเมื่อไรควรหยุด จึงไม่ได้บังคับอะไร

จี้ชิงเยว่ลงรถไปก่อน หรงฉือจึงจะหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า และเปิดเครื่อง

สายที่ไม่ได้รับในโทรศัพท์เยอะมาก แต่ส่วนใหญ่เป็นสายของเฟิงจิ่งซิน

ก่อนที่เธอจะไปฐาน ระหว่างทางก็รีบร้อนเริ่มจัดการงานบางอย่างที่หนานจื้อจือมอบหมายให้เธอ จนทำให้เธอไม่ได้บอกเฟิงจิ่งซินเรื่องที่เธอจะไป “ทำงานต่างเมือง”

แต่หากเฟิงจิ่งซินติดต่อเธอไม่ได้ คงติดต่อคนที่บ้านเพื่อถามข่าวของเธออย่างแน่นอน ทางเฟิงจิ่งซินเลยไม่ต้องกังวล

แต่พอเห็นสายที่ไม่ได้รับของเฟิงจิ่งซิน เธอยังคงตอบกลับข้อความของเฟิงจิ่งซิน แล้วบอกให้เธอรู้ว่าทำงานเสร็จแล้ว

เธอเพิ่งส่งข้อความไป กำลังจะวางโทรศัพท์เพื่อพักผ่อนสักหน่อย ทางเฟิงจิ่งซินก็โทรเข้ามาแล้ว “คุณแม่ ในที่สุดก็กลับมาเสียทีนะคะ!”

หรงฉือ “จ้ะ”

“คุณแม่ หลายวันที่หนูติดต่อคุณแม่ไม่ได้ หนูคิดถึงคุณแม่มากเลย คุณแม่ทานข้าวหรือยัง? พวกเราออกไปทานข้าวข้างนอกด้วยกันดีไหมคะ?”

แต่หรงฉือปฏิเสธแล้ว

เธอพูดว่า “แม่เพิ่งกลับมา อยากจะกลับบ้านอยู่เป็นเพื่อนคุณยายทวดหนูและคนอื่น ๆ เรื่องออกไปทานข้าวข้างนอก ไว้ครั้งหน้าแล้วกันนะ”

เฟิงจิ่งซินได้ยิน ก็พูดว่า “งั้นหนูเข้าไปทานข้าวที่บ้านคุณยายทวดก็ได้ค่ะ!”

หรงฉือได้ยิน พูดว่า “จ้ะ หนูมาเถอะ”

พอรู้ว่าหรงฉือกลับมา ทางบ้านตระกูลหรงก็เตรียมอาหารไว้หลายอย่าง พอได้ยินว่าเฟิงจิ่งซินก็จะมาด้วย คุณยายหรง เหอหมิงเสว่และคนอื่น ๆ ต่างชะงักไปเล็กน้อย

เฟิงจิ่งซินยังเป็นแค่เด็ก สำหรับเรื่องที่เธอสนิทกับหลินอู๋ จริง ๆ พวกเธอก็ไม่ได้โทษเฟิงจิ่งซิน

สายตาจับจ้องที่ใบหน้าของเธอ “ช่วงนี้นอนไม่ค่อยดีเหรอ? เหมือนจะผอมลงนะ”

หรงฉือ “...งานเยอะ”

กู้เหยียนพยักหน้าเล็กน้อย

อวี้มั่วซวินบอกว่าเธอมีเรื่องต้องจัดการ จึงลาหยุดไป

ส่วนรายละเอียดว่าเธอยุ่งอะไรเขาไม่รู้ ตอนแรกเขาคิดจะพูดกับเธอว่าหากเจอเรื่องอะไรก็บอกเขาได้ เขาสามารถช่วยได้

แต่ทว่า เขาก็รู้ดีว่าหากหรงฉือเจอปัญหาอะไร อวี้มั่วซวินก็สามารถช่วยเธอได้ เธอไม่ต้องการความช่วยเหลือของเขาหรอก

ในเมื่ออวี้มั่วซวินไม่ได้พูดอะไรมาก ให้เขาอย่ารบกวนเธอมากเกินไป เขาก็เลยไม่ได้ถามอะไรต่อ หลังจากหรงฉือกลับไปที่ห้องทำงาน เขาก็ไปมุมกาแฟเพื่อชงกาแฟให้หรงฉือหนึ่งแก้ว แล้วนำไปให้เธอ

หรงฉือ “...ขอบคุณ”

พออวี้มั่วซวินรู้ว่าเธอกลับมาก็มาหาเธอ เห็นกู้เหยียนดูเป็นห่วงหรงฉืออีกทั้งยังเอาอกเอาใจ ก็ยืนพิงหน้าประตู เลิกคิ้วและกระแอมไอเบา ๆ